บทที่ 8 เป็นผู้ใหญ่อย่าใจร้ายกับเด็ก

เพียงพิลาสนึกแปลงใจ ทำไมเวนไตยถึงดูนิ่งเฉย ไม่ได้มีท่าทีขัดขวางหรือหวงแหนสถานะ 'แม่' ของรินรดาอย่างที่ควรจะเป็น 

‘คงมีผู้หญิงมากมายมาเสนอตัวเป็นแม่ให้รินริน จนเขาชินชาแล้วสินะ...เสียใจด้วยฉันไม่อยากเป็น’

"วันนี้หมอต้องกลับแล้ว เอาไว้เจอกันโอกาสหน้านะคะ"

"เมื่อไหร่คะ"

นั่นสิ...เมื่อไหร่

เพียงพิลาสไม่อยากข้องเกี่ยวกับผู้มีอิทธิพลมืดอย่างเวนไตย เธอมาที่นี่เพียงแค่ต้องการใช้ชีวิตอย่างสงบ ให้วันเวลาและธรรมชาติของท้องทะเลรักษาหัวใจบอบช้ำของตัวเอง 

'ฉันถูกชะตากับหนูนะ แต่ฉันต้องการชีวิตที่สงบ'

มือเรียวแตะที่แก้มของเด็กหญิงตัวน้อย เธอยิ้มอบอุ่นมอบให้รินริน แต่สงสารมากแค่ไหนก็ไม่ควรหาเรื่องวุ่นวายใส่ตัว หากหนูน้อยไม่ใช่ลูกของผู้มีอิทธิพลอย่างเวนไตนก็อาจจะดีกว่านี้ 

"ยังไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ แต่ตราบใดที่ยังอยู่บนเกาะนี้เราต้องได้เตอกันแน่ ๆ...หมอไปนะ"

"แม่พรีม"

น้ำเสียงของเด็กน้อยสั่นปลายตอนเรียกชื่อเธอ เพียงพิลาสหันกลับมามองคนที่พยายามลุกจากเตียง มือน้อย ๆ ยื่นมาพยายามไขว่คว้าเธอเอาไว้

"คุณหมอเป็นแม่ให้รินนะคะ มีแม่แล้วรินรินจะหาย"

เวนไตยเข้ามากอดลูกเอาไว้แนบอก หัวใจคนเป็นพ่อคล้ายจะขาดรอน ๆ ที่ตัองเห็นแก้วตาดวงใจของตัวเองเป็นเช่นนี้ 

"แม่พรีม"

ประตูห้องพักผู้ป่วยปิดลงพร้อมกับเด็กหญิงที่ร้องไห้โฮออกมา 

เพียงพิลาสหันกลับไปมอง คิดจะเปลี่ยนใจเพราะสงสารรินรดาที่กำลังร้องไห้เสียงดังออกมาถึงด้านนอก 

"ฉันขอโทษนะ แต่พ่อของหนูอันตรายเกินไป"

เธอพูดอยู่ด้านนอกประตู ก่อนที่เสือคนสนิทของเวนไตยจะเดินตามออกมา 

"นายให้ผมไปส่งคุณหมอครับ"

"ฉันกลับเองได้ค่ะ"

"นายฝากบอกว่า...วันนี้คุณทำให้คุณหนูร้องไห้ ไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนี้"

"เจ้านายของคุณ ไม่ใช่เจ้านายฉัน"

"ให้ผมไปส่งเถอะครับ เกาะนี้ไม่ได้ปลอดภัยสำหรับคุณหมอขนาดนั้น"

เพียงพิลาสไม่ตอบรับหรือเอ่ยปฏิเสธ เธอเดินออกมาเงียบ ๆ โดยมีเสือเดินตามมา 

จิตใจของคุณหมอไม่ได้สงบเหมือนใบหน้า มีภาพของรินรดาที่ร้องไหนอยู่เต็มไปหมด ในความคิดของคุณหมอที่มองรินรดา คือเด็กขาดแม่ พ่อก็อันตราย ไม่แปลกใจที่เด็กจะโหยหาและต้องการแม่ เพียงแค่เจอคนใจดีก็อยากให้อยู่เคียงข้าง 

'ช่างเถอะ' 

เพียงพิลาสถอนหายใจยาว จัดการกับความรู้สึกของตัวเองแล้วก้าวเดินไปโดยไม่หันกลับมามองอีก

สัปดาห์ต่อมาร่างกายของรินรดาฟืนตัวดีขึ้น ไม่มีภาวะแทรกซ้อนที่น่าเป็นห่วง คุณหมอเจ้าของไข้จึงอนุญาตกลับมาพักฟื้นที่บ้านโดยมีเวนไตยดูแลอย่างใกล้ชิด 

ห้องนอนสีขาวที่ตกแต่งด้วยข้าวของเครื่องใช้สีชมพู ตุ๊กตากระต่ายน้อยใหญ่กว่าสามสิบตัวถูกจัดวางเข้าที่อย่างเป็นระเบียบ

สติ๊กเกอร์กระต่ายน้อยติดอยู่บนผนัง ห่างจากพื้นเท่าความสุขของเด็กหญิงเจ้าของห้อง บางจุดยังมีรอยสีเทียนที่ยังไม่ถูกทำความสะอาดหลงเหลืออยู่

นอกจากนั้นยังมีพี่เลี้ยงสองคน นักโภชนาการสำหรับเด็กและเชฟอาหารสำหรับเด็กโดยเฉพาะ

เพียงเท่านี้ก็รู้ได้ว่าเวนไตยรักและตามใจรินรดาขนาดไหน เพราะสูญเสียแม่มาตั้งแต่แบเบาะ ไม่ว่าอะไรที่ลูกสาวอยากได้เพียงเอ่ยปากก็พร้อมจะหามาวางตรงหน้า

"เป็นยังไงบ้าง" 

"ยังไม่ยอมกินอะไรเลยค่ะนาย เอาแต่มองออกไปที่หน้าต่าง"

"อืม"

ในห้องสีสดใน แต่คนด้านในกลับหม่นหมอง เวนไตยนั่งลงข้างรินรดา ยกลูกสาวขึ้นมานั่งที่ตัก เขาจูบที่ผมของเธอด้วยความรัก

"ทำไมรินรินไม่กินข้าวคะ อยากกินอะไร...ไหนบอกป๊าสิ ป๊าให้คนทำให้"

วงแขนอวบยังคงกอดตุ๊กตากระต่ายสีชมพูเอาไว้แน่น มุมปากของเด็กน้อยคว่ำลง ไม่นานน้ำตาก็ไหลอาบแก้มป่องของเด็กหญิง 

"รินรินไม่น่ารักเหรอคะ ทำไมคุณหมอไม่อยากเป็นแม่รินริน รินรินดื้อเหรอคะ"

หัวใจของพ่อเจ็บคล้ายมีคนมาบีบแล้วกระชากออกจากอก จมูกโด่งกดลงที่กลางกระหม่อมของลูกสาว ฝ่ามือใหญ่ลูบผมที่ถักเปียสองข้างเบา ๆ 

'เธอทำอะไรลูกฉัน'

'เธอทำให้รินรินร้องไห้...หมอพรีม'

"รินรินเป็นเด็กดีค่ะ" คำคะขามีเพียงลูกสาวเท่านั้นที่ได้ยิน

"เป็นเด็กดีแล้วทำไมคุณหมอไม่รักรินรินคะ"

"ใครไม่รัก แต่ปะป๊ารักรินรินมากนะคะ"

เด็กน้อยซุกหน้ากับอกกว้าง หัวใจของเวนไตยเหมือนถูกกระชากออกจากอก 

ต้องทำอย่างไร ต้องใช้วิธีไหน ต้องเสียเงินมากมายเท่าไหร่ ถึงจะทำให้น้ำตาของรินรดาหยุดไหล

"รินรินอยากได้อะไรคะ ป๊าซื้อให้ อยากได้ตุ๊กตาตัวใหม่ หรือกระโปรงสีชมพูลายกระต่าย"

เด็กน้อยส่ายหน้าอยู่ในอก เสนออะไรไปก็ถูกปฏิเสธ ข้าวก็ไม่ยอมกิน 

ร่างกายลูกยังไม่หายดี เป็นแบบนี้ต่อไปคงต้องแย่แน่ ๆ 

"ป๊าต้องทำยังไง รินรินถึงจะยอมกินข้าว แล้วยิ้มให้ป๊า"

'หนูเป็นแบบนี้ ป๊าใจจะขาดแล้วลูก'

"รินรินอยากไปหาคุณหมอ ฮึก ฮึก ปะป๊าพารินริน ฮึก...ไปหาคุณหมอได้ไหม"

เด็กน้อยสะอื้นไห้จนตัวโยน หัวใจของพ่อเจ็บแปลบ ความอดทนที่มีสิ้นสุดลงในทันที 

"รินรินกินข้าวนะ รอป๊าที่นี่...ป๊าจะไปพาแม่พรีมมาหาหนู"

"ปะป๊าพูดจริงหรอคะ"

"คำไหนคำนั้น"

รินรดายอมกินข้าว ด้วยความหวังจะได้เจอคุณหมอเพียงพิลาสอีกครั้ง 

"เสือ....เสือ!!!"

เสียงเรียกคนสนิทดังลั่นบ้าน จนทุกคนต้องรีบร้อนออกมาดู เหตุการณ์ที่ไม่ปกติของบ้านนี้

"เอารถออก"

"นายจะไปไหนครับ"

"ไปหาคุณหมอ" เวนไตยเดินจ้ำอ้าวออกไป เสือต้องรีบตามไปเพราะดูอารมณ์เจ้านายตอนนี้ยิ่งกว่าสึนามิจะพัดเข้าหาฝั่ง

"คุณหมอจะมาเหรอครับ ไปรับตั้งหลายครั้ง เสนอเงินให้เป็นล้านยังไม่มา...หรือนายจะไปเชิญด้วยตัวเอง"

"ฉันเคยง้อคนขนาดนั้นเหรอ...ในเมื่อเชิญดี ๆ ไม่มาก็ฉุด!"

บทก่อนหน้า
บทถัดไป