บทที่ 67 ผลไม้สีแดงลึกลับ

ผมพยุงตัวลุกขึ้นอย่างยากลำบาก แผลถลอกที่หลังเจ็บจนผมต้องนิ่วหน้าด้วยความทรมาน

ผมอุ้มพริมดาวขึ้นมาอีกครั้ง จู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าดำยังคงถูกทิ้งไว้ที่ทุ่งหญ้านั้น

แต่ว่า... ตอนนี้ผมจะเอากะจิตกะใจที่ไหนไปห่วงมันล่ะ?

"นี่มัน..."

แววตาที่แดงระเรื่อของพริมดาวฉายแววตื่นตระหนก ผมเองก็รู้สึกไม่ต่างกัน

เถาว...