บทนำ
บท 1
บทที่ 1 ถูกพิษ
"ซี๊ด! ทำไมถึงเจ็บไปทั้งตัวแบบนี้เนี่ย?"
ผมตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเจ็บปวดรวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วร่างทั้งที่สติยังสะลึมสะลือ
ตามมาด้วยเสียงแมลงและนกร้องระงมดังเข้ามาในหู
หญ้าที่เปียกชื้นระคายผิวหนังผมไม่หยุด พอลืมตาขึ้นมา พุ่มไม้ที่หนาทึบก็บดบังทัศนวิสัยทั้งหมด เห็นแต่สีเขียวขจีไปทั่ว
ผมพยุงตัวลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก พบว่าตัวเองนอนอยู่ในพุ่มไม้ที่สูงระดับเอว รอบด้านรายล้อมไปด้วยป่าดงดิบต้นสูงใหญ่
"ไม่ใช่นะ ผมอยู่บนเรือร่วมงานแต่งงานของ ทิพย์นภา แฟนเก่าผมไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงมาโผล่ที่นี่ได้? หรือว่าเมาแล้วฝันไปวะเนี่ย!"
เนื่องจากผมดื่มไปเยอะมาก พอสร่างเมาไม่เพียงแต่คอแห้งผาก หัวยังปวดตุบๆ อาการทางกายเหล่านี้กำลังบอกผมว่า นี่คือความจริง
"หรือว่ายัยแฟนเก่ากับสามีเห็นผมเมา เลยแอบเอาผมมาทิ้งไว้บนเกาะร้างแล้วหนีไปไกลแล้ว! แม่งเอ๊ย สองคนนี้ใจร้ายชะมัด"
จากนั้น ผมก็คลำกระเป๋าตัวเอง พบว่าบุหรี่ ไฟแช็ก และมือถือยังอยู่ครบ รวมถึงมีดพับสวิสที่ทิพย์นภาเคยให้เป็นของขวัญวันเกิดผมด้วย
ผมหยิบมือถือออกมาดูวันและเวลา พบว่าตัวเองนอนหลับอยู่ที่นี่มาหนึ่งวันเต็มๆ แล้ว
ที่น่าสิ้นหวังยิ่งกว่าคือ ที่นี่ไม่มีสัญญาณแม้แต่นิดเดียว จะโทรขอความช่วยเหลือก็ทำไม่ได้
ตอนนี้ยิ่งมั่นใจว่า ที่ที่ผมยืนอยู่นี้น่าจะเป็นเกาะร้างกลางทะเล เพราะผมเคยดูหนังและคลิปเกี่ยวกับการเอาชีวิตรอดในป่ามาเยอะ สภาพแวดล้อมตรงหน้ามันตรงตามนั้นเป๊ะ
แม้เมื่อก่อนผมจะอิจฉาชีวิตที่ได้สำรวจและท้าทายในป่าแบบนี้ แต่พอโอกาสนี้มาตกอยู่ที่หัวผมจริงๆ ในใจกลับรู้สึกหวาดกลัวและสิ้นหวังสุดขีด
เพราะเกาะกลางทะเลปกติจะไม่มีคนอยู่ นั่นหมายความว่า ถ้าหาเรือกลับไม่ได้ ผมคงต้องใช้ชีวิตที่เหลืออยู่คนเดียวบนเกาะร้างแห่งนี้ แค่คิดก็สยองแล้ว
"อ๊ากกก........"
ผมรับความจริงไม่ได้ จึงตะโกนลั่นเกาะ หวังจะระบายความโกรธแค้นในใจ
แต่สิ่งที่คาดไม่ถึงคือ เมื่อเสียงตะโกนของผมดังก้องไปในป่า ไม่ไกลนักก็มีเสียงผู้หญิงตะโกนตอบกลับมา
"หือ? หรือว่าบนเกาะนี้ไม่ได้มีแค่ผมคนเดียว?"
ผมเดินตามเสียงไป หาไม้มาท่อนหนึ่ง คอยตีหญ้าด้านหน้าอย่างระมัดระวัง ย่องเบาๆ ไปทางทิศที่เสียงผู้หญิงดังมา
ส่วนสาเหตุที่ต้องใช้ไม้ตีหญ้านำทาง ก็เพราะกลัวว่าเดินอยู่ดีๆ จะมีงูพิษโผล่มากัด ในที่ห่างไกลผู้คนแบบนี้ ถ้าโดนพิษก็แทบจะเท่ากับตายสถานเดียว
เดินไปได้ประมาณ 5 นาที ผมก็เห็นว่าในพุ่มไม้ห่างไปไม่ถึงสิบเมตร มีผู้หญิงผมยาวตรงสลวยถึงเอว สวมชุดราตรีสีแดงนั่งอยู่
หญิงสาวคนนี้ได้ยินเสียงผมตีหญ้า เธอก็หันมามองผมพอดี
ดวงตาของเธอลึกล้ำเป็นประกาย คิ้วโก่งสวยได้รูปรับกับใบหน้า จมูกโด่งรั้นและริมฝีปากอมชมพูประกอบกันเป็นเครื่องหน้าที่สมบูรณ์แบบ สวยเป๊ะระดับนางฟ้าเลยทีเดียว
แม้แวบแรกจะจำไม่ได้ แต่ชุดราตรีที่เธอใส่นั้นผมคุ้นตามาก และตอนที่ผมเมาเหมือนจะจำได้ลางๆ ว่าได้ยินเสียงคนร้องขอความช่วยเหลือมากมาย
เมื่อปะติดปะต่อความทรงจำที่ขาดหายกับสภาพของสาวสวยตรงหน้า ผมก็ได้ข้อสรุปที่น่ากลัวว่า ตอนที่ผมเมาน่าจะเกิดเหตุเรือล่ม ส่วนทำไมถึงไม่อยู่ที่ชายหาด ถามสาวสวยตรงหน้าน่าจะรู้คำตอบ
พอมองผู้หญิงตรงหน้าชัดๆ ผมก็ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่ นึกออกแล้วว่าเธอเป็นใคร
พริมดาว เพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยของทิพย์นภา แฟนเก่าผม และเป็นหนึ่งในเพื่อนเจ้าสาวในงานแต่งครั้งนี้
สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ผมเคยไปกินข้าวกับทิพย์นภาและกลุ่มเพื่อนสาวของเธอครั้งหนึ่ง เคยเจอกันที่โต๊ะอาหาร ส่วนทำไมถึงยังจำได้ ก็เพราะตอนนั้นทั้งโต๊ะเธอสวยที่สุด จนผมแอบมองอยู่หลายครั้ง คนสวยนี่มีแต้มต่อจริงๆ
เรือล่ม เกาะร้าง ป่าดงดิบ สาวสวย และผม
"นี่สวรรค์เมตตาเหรอ? ไม่อยากให้ผมต้องแก่ตายอย่างโดดเดี่ยวในที่แบบนี้ เลยส่งสาวสวยมาอยู่เป็นเพื่อน"
มองใบหน้าสวยเก๋และหุ่นที่เว้าโค้งได้สัดส่วนของพริมดาว คิดไปคิดมา การอยู่กันสองคนในที่แบบนี้ก็ดูเหมือนจะไม่เลวร้ายเท่าไหร่
ยิ่งคิดก็ยิ่งเตลิดไปไกล ถึงขั้นจินตนาการว่าผมกับพริมดาวแต่งงานมีลูกสืบสกุลกันบนเกาะร้างแห่งนี้
"ไอ้ลามก นายจะจ้องฉันอีกนานไหม" พอเห็นผมจ้องเธอไม่วางตา พริมดาวก็รีบยกมือมากอดอก สีหน้าหวาดกลัวมองมาที่ผม
เสียงของเธอดึงสติผมกลับสู่โลกความจริงทันที เห็นพริมดาวทำหน้ากลัวว่าผมจะข่มขืนเธอได้ทุกเมื่อ ผมก็ได้แต่แค่นหัวเราะเยาะตัวเอง เพราะเมื่อกี้ผมดันมีความคิดแผลงๆ แบบนั้นจริงๆ
"เฮ้อ ช่วงนี้ผมเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมถึงมีความคิดแบบนี้ได้นะ จำได้ว่าเมื่อก่อนผมไม่ใช่คนแบบนี้นี่นา?"
ตอนนี้เราอยู่บนเกาะร้าง แทนที่จะคิดว่าจะเอาชีวิตรอดในป่าดงดิบนี้ยังไง หรือหาทางกลับบ้าน ดันไปคิดเรื่องอย่างว่าซะได้
เทียบกับการใช้ชีวิตที่เหลือกับพริมดาวบนเกาะนี้ ผมอยากกลับไปเมืองเดิมมากกว่า เพราะยังมีพ่อแม่ที่รักผมรออยู่ ดังนั้นผมต้องกลับไปให้ได้
เมื่อตั้งเป้าหมายได้แล้ว ผมมองไปที่พริมดาว ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด ช่วงนี้ผมกับสาวสวยคนนี้คงต้องใช้ชีวิตร่วมกันเพื่อหาทางกลับบ้าน
ทักทายทำความรู้จักกันก่อน แล้วค่อยถามเธอว่าเมื่อวานเกิดอะไรขึ้น
แต่ใครจะรู้ พอผมเดินเข้าไปหา พริมดาวก็กรีดร้องเสียงหลงดังลั่นป่า
"กรี๊ดดดด......."
"ผมดูน่ากลัวขนาดนั้นเลยเหรอ? ผมคนดีนะ" เห็นพริมดาวรังเกียจขนาดนั้น ผมชักเริ่มสงสัยหน้าตาตัวเองแล้วสิว่าเหมือนโจรขนาดนั้นเลยเหรอ?
"งู! งูตัวใหญ่มาก ฉันโดนกัด ฉันจะตายแล้ว ฮือๆๆ!"
พอได้ยินพริมดาวบอกว่าโดนงูกัด ผมฝืนความเจ็บปวดทั่วร่างรีบวิ่งเข้าไปใกล้ๆ เห็นเธอหน้าซีดเผือกด้วยความตกใจ มือถือท่อนไม้แห้งฟาดไปรอบตัวมั่วซั่ว ผมไม่ได้เข้าไปดูแผลทันที
เพราะถึงผมจะรู้จักเธอ แต่เธออาจจะไม่รู้จักผม และการดูแผลต้องมีการแตะเนื้อต้องตัว แต่ด้วยสภาพจิตใจเธอตอนนี้ ขืนผมเข้าไปใกล้ คงโดนฟาดไม่เลือกหน้า ผมไม่อยากเจ็บตัวฟรี
ผมมองเธอแล้วพูดนิ่งๆ ว่า "พริมดาว ถ้าอยากตาย ก็ดิ้นต่อไปเลย"
พริมดาวที่กำลังขวัญเสียพอได้ยินผมเรียกชื่อ ก็เบิกตากว้างที่มีน้ำตาคลอเบ้า หยุดตีโพยตีพาย แต่ยังสะอื้นฮัก แล้วถามด้วยความสงสัยว่า "นายรู้จักฉันเหรอ?"
"สำคัญด้วยเหรอ? โดนงูกัดตรงไหน? รีบให้ผมดูเร็ว" เห็นพริมดาวหยุดอาละวาด ผมจึงเริ่มถามเธอ
พอได้ยินคำถาม พริมดาวก็ค่อยๆ ขยับขาซ้ายออกมา ที่ข้อเท้ามีเศษผ้าไม่คุ้นตาพันท่อนไม้ดามไว้ พอไล่สายตาขึ้นไป ผมเห็นรอยเขี้ยวแดงเล็กๆ สองจุดที่น่อง รอบปากแผลบวมเป่งและเริ่มมีสีคล้ำอมม่วงปรากฏให้เห็น
"โดนพิษจริงๆ ด้วย คุณตั้งสติก่อนนะ ไม้ที่พันไว้นี่มันบังแผล ต้องแกะออกก่อน ผมจะรีดเลือดพิษออกให้ เดี๋ยวจะเจ็บหน่อยนะ ต้องทนเอา"
พอได้ยินผมพูดแบบนั้น ใบหน้าของพริมดาวก็แดงระเรื่อขึ้นมาทันที สายตาหลบวูบวาบ แต่ไม่นานเธอก็เหมือนตัดสินใจได้ ก้มหน้าตอบเสียงเบาว่า "อืม!"
เห็นท่าทางของพริมดาวแล้ว ผมรู้สึกงงนิดๆ แค่จะรีดเลือดพิษ มีอะไรต้องเขินด้วยเนี่ย
บทล่าสุด
#80 บทที่ 80 การเสียชีวิตของชาญชัย
อัปเดตล่าสุด: 1/4/2026#79 บทที่ 79 กลับสู่ที่พักพิง
อัปเดตล่าสุด: 1/3/2026#78 บทที่ 78 การเดิมพันครั้งนี้ฉันชนะแล้ว
อัปเดตล่าสุด: 1/2/2026#77 บทที่ 77 ให้คุณตายอย่างเข้าใจ
อัปเดตล่าสุด: 1/1/2026#76 บทที่ 76 โฉมหน้าที่แท้จริงของสมพงษ์
อัปเดตล่าสุด: 12/31/2025#75 บทที่ 75 รอดตาย
อัปเดตล่าสุด: 12/30/2025#74 บทที่ 74 ถ้าจะตายก็ต้องลากเธอไปด้วย
อัปเดตล่าสุด: 12/29/2025#73 บทที่ 73 นกยักษ์พิเศษ
อัปเดตล่าสุด: 12/28/2025#72 บทที่ 72 การทรยศ
อัปเดตล่าสุด: 12/27/2025#71 บทที่ 71 ร่วมมือ
อัปเดตล่าสุด: 12/26/2025
คุณอาจชอบ 😍
รักระรินใจ
กรงรักจำนน
เขามีคนรักอยู่แล้ว ทว่าเพื่อย่า เขายอมแต่งงานปลอม ๆ กับเธอ และยอมทำทุกอย่างยกเว้น “อยู่ด้วยกันจริง ๆ”
เมื่อย่าเร่งรัดอยากได้หลาน เขาเสนอให้เธอตั้งครรภ์ด้วยสเปิร์มของคนอื่นเพื่อไม่ต้องแตะต้องกันสักนิด และนั่นคือวันที่หัวใจของเธอแตกละเอียด
จนกระทั่งแผนชั่วของใครบางคนทำให้เขาและเธอต้องนอนบนเตียงเดียวกันโดยไม่ตั้งใจ
และนั่น…ทำให้ชีวิตทุกคนพังครืน
เธอถูกใส่ร้าย ถูกขับไล่ ถูกเหยียบย่ำจนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรี
โซ่สวาทร้อนรัก
“มันเรื่องของฉัน ตัวฉันของฉันนมก็นมของฉัน คุณไม่มีสิทธิ์มายุ่ง”
“ก็สิทธ์ของความเป็นผัวคนแรกของคุณไง นมคุณน่ะเป็นของผม ทั้งตัวคุณก็เป็นของผม...เข้าใจไหม? ”
คาเรน เซนโดริก อายุ 32 ปี
หนุ่มลูกครึ่งอเมริกา-อาหรับ ที่มีบุคลิกสุขุมเยือกเย็น เจ้าเล่ห์แสนกล และยังเป็นCEO บริษัทไอทีอินเตอร์เนชั่นกรุ๊ปชื่อดังในอเมริกาที่มีสาขาอยู่ทั่วโลก ในแต่ละวันจะมีสาวๆมาคอยปนเปรอสวาทให้เขาในทุกค่ำคืน และในที่สุดเขาก็จัดการเหยื่อสาวผิดคน เพราะคิดว่าเธอคือคนที่ลูกน้องหามา จึงใช้เงินปิดปากเธอให้จบเรื่อง แต่ใครจะคิดว่าเขาต้องมาเจอกับเธออีกครั้ง
ทับทิม รินลดา ชลวัตร อายุ 25 ปี
สาวแว่นช่างเพ้อ ที่มีความสามารถรอบด้าน พ่วงด้วยวาจาอันจัดจ้านไม่ยอมใคร จนถูกคัดเลือกให้ไปดูงานที่ดูไบ ต้องมาเปลี่ยนตัวเองให้กลายเป็นสาวสวยสุดมั่นสำหรับงานครั้งนี้ แต่พอไปถึงเธอกลับถูกซาตาน พรากพรหมจรรย์ไปตั้งแต่วันแรกที่ไปถึง และซาตานคนนั้นก็ดันเป็นเจ้าของบริษัทที่เธอทำงานอยู่ แล้วเธอจะทำอย่างไรต่อไปเมื่อต้องเจอกับเขาอีกครั้ง
เกิดใหม่: เทพธิดาแห่งการแก้แค้น
ฉันถูกทั้งคู่หมั้นและพี่สาวทรยศ
ที่น่าเศร้ายิ่งกว่านั้น พวกเขาตัดแขนขาฉัน ตัดลิ้นฉัน มีเพศสัมพันธ์ต่อหน้าฉัน และฆ่าฉันอย่างโหดเหี้ยม!
ฉันเกลียดพวกเขาเหลือเกิน...
โชคดีที่โชคชะตาพลิกผัน ฉันได้เกิดใหม่อีกครั้ง!
ด้วยโอกาสครั้งที่สองในชีวิต ฉันจะมีชีวิตอยู่เพื่อตัวเอง และฉันจะได้เป็นราชินีแห่งวงการบันเทิง!
และฉันจะแก้แค้น!
คนที่เคยรังแกและทำร้ายฉัน ฉันจะชดใช้คืนให้พวกเขาเป็นสิบเท่า...
(อย่าเปิดนิยายเรื่องนี้โดยไม่ไตร่ตรอง ไม่งั้นคุณจะติดใจจนหยุดอ่านไม่ได้สามวันสามคืน...)
ร้ายซ่อนรักฉบับโหด
เขา ริกกี้ ชีวิตที่ไร้ซึ่งกฏเกณฑ์ หัวหน้าทีม RED SUN ผู้ซ่อนรอยร้าวไว้ใต้ใบหน้าแสนเลือดเย็น ความหื่นร้ายของเขาสยบผู้หญิงได้ทั่วราชอาณาจักร ยกเว้น...
ปัง!!
ใครจะคิดว่าในโลกนี้ยังมีคนโง่เอาตัวเข้าไปบังกระสุนให้คนอื่นโดยที่ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันเลย ทว่า เสียงกระสุนที่ดังขึ้นในวันนั้นกลับเป็นเหมือนด้ายแดงผูกโชคชะตาของหัวใจสองดวงเข้าไว้ด้วยกัน
ลวงรักคุณหมอคาสโนว่า
เรื่องราวของคุณหมอ "คาสโนว่าตัวพ่อ" ควงผู้หญิงเป็นว่าเล่น ปากดี งี่เง่า เอาแต่ใจตัวเองอย่าง "คณาธิป"
เมื่อมาพบกับกวางน้อยไร้เดียงสาแต่สู้คนอย่าง "ชมชนก" เด็กนักศึกษาคณะบริหารที่มาฝึกงานในโรงพยาบาลของเขา
เธอคอยส่งทั้งขนม กาแฟและมักจะเดินมาให้เขาเห็นบ่อย ๆ
แต่เขาไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่เพราะไม่ต่างกับพวกโรคจิต
ไม่ว่าเขาจะทำอะไรกับผู้หญิงคนอื่นที่ห้องไหน
ทำไมต้องเจอกับเธอทุกทีสิน่า!!
** นิยายเรื่องนี้พระเอกเริ่มแรกไม่ใช่คนดีนะคะ ปากร้ายและเอาแต่ใจ
นิยายเป็นแนว 18+ มีฉากอีโรติกค่อนข้างละเอียด
ควรใช้วิจารณญาณในการเสพ
พิษรักคุณหมอ
มนต์มีนาคือหญิงสาวที่ครอบครัวของพิชยะให้ความช่วยเหลือตอนเธอไร้ที่พึ่ง นอกจากนี้เธอยังเป็นเพื่อนสนิทของน้องสาวตัวแสบ
การได้อยู่ร่วมชายคากันทำให้เขาและเธอเกิดความชิดใกล้ จนอยู่มาวันหนึ่ง..เพื่อนของน้องสาวดันริจะมีแฟน เขี้ยวเล็บที่พิชยะซ่อนเอาไว้อย่างดีจึงค่อย ๆ งอกออกมา
เขารุกและอ่อยเธออย่างหนักจนหัวใจของมนต์มีนาอ่อนปวกเปียกเหลวเป็นวุ้น ยอมเป็นแมงเม่าโบยบินเข้าไปในกองไฟด้วยตัวเองสปอยล์เนื้อหาบางส่วน
“เฮียไม่ชอบให้มีนสนิทสนมกับผู้ชายคนอื่น หวง…เข้าใจไหม” เขากระซิบชิดริมหูของเธอ
"แต่เราสองคนไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ”
"ต้องเป็นก่อนใช่ไหมถึงจะหวงได้” สายตาที่มองลงมาเจิดจ้าลุกวาวชวนให้มนต์มีนาหนาวเยือกเย็นขึ้นมา ทั้งที่อุณหภูมิในห้องไม่ได้ส่งผลต่อร่างกาย
“ทำไมไม่ตอบล่ะ” เสียงของพิชยะใกล้เข้ามาลมหายใจร้อนผ่าวเจือกลิ่นเหล้ากรุ่นอยู่ข้างแก้ม แล้วฉวยโอกาสหนึ่งสอดแทรกลิ้นเข้ามาในโพรงปากแล้วบดเบียด ลิ้นอุ่นครูดสีไปกับเรียวลิ้นเล็กอย่างเนิบช้าแต่ไม่อ่อนโยน
โปรดระวัง คืนหมาหอน แต่จะเป็นหมาหรือหมอต้องดูดี ๆ
รักโคตรร้าย ผู้ชายพันธุ์ดิบ
ปรเมศ จิรกุล หมอหนุ่มเนื้อหอม รองผู้อำนวยการโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง เขาขึ้นชื่อเรื่องความฮอตฉ่า เป็นสุภาพบุรุษ อ่อนโยน เทคแคร์ดีเยี่ยม และให้เกียรติผู้หญิงทุกคน ยกเว้นกับธารธารา อัศวนนท์
ปรเมศตั้งแง่รังเกียจธารธาราตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอหน้า เพียงเพราะเธอแต่งตัวเหมือนผู้ชาย เขาเลยประณามว่าเธอเป็นพวกผิดเพศน่ารังเกียจ แต่ใครเลยจะรู้ว่าหมอสาวมาดทอมหัวใจหญิงนั้นจะเฝ้ารักและแอบมองเขาอยู่ห่างๆ เพราะเจียมตัวดีว่าอีกฝ่ายแสนจะรังเกียจ และดูเหมือนคำกล่าวที่ว่าเกลียดอะไรมักจะได้อย่างนั้นจะใช้ไม่ได้ผลสำหรับคนทั้งคู่
กระทั่งดวลเหล้ากันจนเมาแบบขาดสติสุดกู่ เขาจึงเผลอปล้ำแม่สาวทอมที่เขาประกาศว่าเกลียดเข้าไส้ หนำซ้ำยังโยนความผิดว่า ‘ความสัมพันธ์บัดซบ’ ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะยัยทอมตัวแสบยั่วเขา เมากับเมาเอากันแล้วไง น้ำแตกก็แยกทาง ทว่าพออีกฝ่ายหลบหน้าเขากลับร้อนรนกระวนกระวาย ครั้นทนไม่ไหวหมอหนุ่มจอมยโสก็ต้องคอยราวี และตามหึงหวงเมื่อมีใครคิดจะจีบ ‘เมียทอม’ ของเขา แต่กว่าจะรู้ตัวว่าขาดเธอไม่ได้ เธอก็หายไปจากชีวิตเขาเสียแล้ว
รักไม่หลอก
แอบรักรุ่นพี่ตัวร้าย
ภารกิจให้เป็นคู่เดทเป็นเวลา1อาทิตย์...
องค์หญิงเข็มพิษ กับท่านอ๋องไร้หัวใจ
"ทำไมข้าต้องแต่งเพื่อเชื่อมสัมพันธ์กับเขา เพียงเพื่อระงับสงครามงั้นหรือ เขาที่เรียกว่าปิศาจไร้หัวใจคนนั้น" จ้าวซีเฟย
"ทำไมข้าต้องแต่งกับนาง สตรีไร้มารยาท หลงตัวเอง เย่อหยิ่งแบบนี้ นั่นไม่ใช่สตรีที่ข้าต้องการ" ถังมู่เหริน
............."ส่งตัวเข้าหอ".............
"ข้าจะแยกห้องกับเจ้า"
"ข้าดีใจที่ได้ยินเช่นนั้น"
"งั้นก็ตกลงตามนี้ เราสองคน ต่างคน ต่างอยู่"
"ย่อมได้ รับพระบัญชาเพคะ"
......................................................
"นี่ ไม่ใช่นางนี่ คนที่ข้าพบครั้งก่อน ข้าแต่งกับใครกันแน่"
นางไม่ได้สวย ดูสง่างาม และดูสงบนิ่งแบบนี้ หรือข้าจะแต่งพระชายามาผิดคน หรือว่าข้าเองที่เข้าใจผิด
"ไหนบอกว่าเขาเป็นราชาปิศาจไร้หัวใจไง แต่ทำไม เป็นบุรุษหนุ่มหน้าตาคมคาย รูปงามเช่นนี้ล่ะ"
หรือว่าข่าวที่ได้ยินมาจะผิด เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าสำอาง มากกว่าจะเป็นคนที่โหดเหี้ยมนั่นได้
""นี่มันอะไรกัน""













