บทที่ 2 ตอนที่ 1 เจอกันบนเตียง

ตอนที่ 1 เจอกันบนเตียง

ขณะกำลังสับสนจนไม่สามารถให้คำตอบตัวเองได้ แต่กลับโชคดีตรงที่มีเพื่อนคอยซ้ำเติมตลอด ซ้ำจนกูเริ่มท้อ ตอนนี้เริ่มคิดแล้ว ตกลงกูเป็นผู้ชายขายน้ำใช่ไหม? 

"เล่าให้ฟังหน่อย ฮ่า ๆ" บูมเนียนนั่งเบียดด้านข้างผู้จัดการทีม 

"พูดไปหมดแล้ว" ปลื้มก้มหน้าคลึงขมับ ปรายตามองอีกสองคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามหัวเราะคิกคัก หากย้อนเวลากลับไปได้จะนั่งเงียบ ๆ ไม่เล่าเหี้ยอะไรทั้งนั้น 

พลาด! พลาดฉิบหาย! 

"สวยเหรอ โรงแรมห้าดาวเลย" ภูมิคุณพ่อลูกหนึ่งยิ้มถาม ไม่ค่อยแปลกใจสักเท่าไหร่ เพราะไอ้ปลื้มค่อนข้างรสนิยมดี มันไม่ใช่คนโง่ อะไรดีไม่ดี มันแยกออก 

"มึงก็ถามแปลก คนบ้าอะไรจะลงทุนจ่ายค่าห้องสามเท่าเพื่อเอาน้ำเดียว?" ไคเซอร์กลั้วหัวเราะพูด ขำหน้าไอ้ปลื้มฉิบหาย หน้าดำคร่ำเครียดเหมือนคนโดนของเลย สงสัยจะติดใจ 

"พูดมาเลย จะรอฟัง" ปลื้มยืดอก นั่งหลังตรง กอดอกมองมันสามคนที่ซ้ำเติมเขาทางสายตา 

เอาให้เต็มที่เลยเพื่อน! วันนี้คงถึงคราวกูแล้วสินะ 

"พูดอะไร พวกกูรู้แค่นิดเดียว มึงอะต้องเล่า" บูมแย้งขึ้น สอดมือไปเชยคางปลื้มให้หันมาสบตา พลางเอ่ย..

"เล่ามาเลย" 

ไม่! ไม่เล่า จ้างให้ก็ไม่เล่า ไม่มีวันเล่าให้พวกมันฟัง และหลังจากนี้เขาจะไม่พูดถึงเรื่องนี้อีก จะลืม ๆ มันไป จะกลับไปเที่ยวเล่น กินทิ้งเหมือนเดิม จบ! 

จบด้วยการเดินหนี หนีขึ้นห้องไปอาบน้ำอาบท่าให้สบายตัวสบายใจ ก่อนจะเดินหัวฟูลงมาด้านล่าง เพราะใกล้ถึงเวลานัดของลูกค้าที่จองไว้แล้ว 

ลงมาปุ๊บ ก้นยังไม่แตะเก้าอี้ ประโยคชวนให้หงุดหงิดก็ดังขึ้น

"ลูกค้ามึงขอเปลี่ยนวัน เห็นบอกติดธุระ" 

"?" คืออะไร? ใกล้จะถึงเวลาสักแล้วค่อยบอกแบบนี้เหรอ เกินไปไหม? 

"กูพูดจริง เขาขอเลื่อนวัน" 

"ต่อไปใครจองสักกับกูจ่ายก่อนเลยห้าสิบเปอร์เซ็นต์ เป็นแบบนี้รำคาญ เสียเวลา" ปลื้มใส่อารมณ์ทันทีหลังอ่านข้อความของลูกค้าที่ส่งมาขอเลื่อนวัน 

โดยปกติแล้วการจองคิว มีการโอนจองล็อกวันเวลา เป็นเรื่องปกติ แต่ต่อไป ลูกค้าคนไหนจองแล้วระบุช่างปลื้ม ต้องจ่ายก่อนห้าสิบเปอร์เซ็นต์ ถ้าไม่จ่ายไม่สัก! อยากสักให้มาหน้าร้านเอง ไม่มาไม่สัก จะได้ไม่เสียเวลาไม่เสียรายได้ 

"มึงดูร้อนเงิน" 

"แล้วทำไม?" ปลื้มถามบูม 

"ขาดเหลือตรงไหนบอก เอาที่กูไปก่อน" 

"เก็บไว้เลี้ยงเมียกับลูกเถอะมึงอะ กูหาเองได้" 

"ก็เผื่อมึงเปย์จนหมดตัว จะได้ให้ยืม คิดดอกไม่แพง ร้อยละห้า คนกันเอง"

"ร้อยละห้าเปอร์เซ็นต์?"

"ห้าสิบ" 

"คนกันเองก็เหี้ยละ!" อยากตะโกนแสกหน้าฉิบหาย ถ้าไม่ติดที่ลูกค้าเดินเข้าร้านมาก่อน คงได้ตบหัวมันสักป้าบ โทษฐานปากดีไม่ดูอารมณ์ 

ถึงแม้จะหน้าตาดีตลอดเวลา แต่อารมณ์ไม่ได้ดีเหมือนหน้าตานะเว้ย 

ช่วงหลังมานี้ธรีพีรับสักผู้หญิงน้อยลง เหตุผลหลัก ๆ คือช่างสักไม่สะดวกใจ กลัวมีปัญหากับเมีย งานส่วนใหญ่เลยโยนมาที่หัวคนโสดอย่างเขาเต็ม ๆ ถามว่าดีไหม ก็ดี ดีมาก ผู้หญิงชอบสักที่วับ ๆ แวม ๆ ต้นขาอ่อนงั้น หน้าอก ใต้ราวนม ใต้สะดือ ตูด เต็มไม้เต็มมือจัด แต่ต่อให้ไม่อยากจับก็ต้องจับ เพราะต้องสัก..

บางทีมาสักแล้วเสนอตัวก็มี แต่โทษทีไม่ชอบของฟรี เพราะของฟรีส่วนใหญ่มันหลวม หลวมทั้งที่ของเขาไม่ใช่เล็ก ๆ มีมุกตั้งหนึ่งเม็ด ฝังพร้อมไอ้ขุน 

พอนึกถึงมุก ภาพร่างเล็กวันนั้นก็ลอยเข้ามาในหัว..

'เขาเรียกอะไรเหรอคะ เรียกฝังมุกเหรอ' 

'อืม ไม่เคยเห็นเหรอ' 

'เคยเห็นแต่ในคลิปวิดีโอ' 

'ตอนนี้เห็นของจริง' 

'เจ็บไหมคะ หมายถึงตอนทำ เจ็บไหม' 

'เจ็บ แต่ทนได้ คุณก็ต้องทนให้ได้นะ' หมายถึงเธอที่นั่งถาม ต่างจากตอนดื่มด้วยกันที่ตอบบ้างไม่ตอบบ้าง พอเข้าห้องปุ๊บ ถามรัวเลย 

'^^ ขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ เจอกันบนเตียงนี้นะ'

'ครับ บนเตียงนี้' ยิ้มตอบตาเป็นประกาย กดจมูกหอมแก้มฝาดหนัก ๆ จนมือเล็กดันหน้าออกห่าง เพราะตัวเขาน่ะเปลือยเปล่าพร้อมแล้ว เหลือก็แต่เธอ..

'อย่าใจร้อนค่ะ ไปอาบน้ำก่อน' 

'ครับ' ครับแล้วมองตามหลังเธอไม่ละสายตา มองตั้งแต่เธอลุกขึ้นยืน ถอดชุดเดรสที่สวมจนหล่นไปกองแทบเท้า มองท่าก้มเก็บชุดขึ้นไปแขวน มองก้นขาวงอนกับหน้าอกคู่สวยตาไม่กะพริบ 

ถ้าไม่ได้นัดมา เป็นการซื้อบริการ ชายหนุ่มคงกระชากลากมากดให้นั่งที่ระหว่างขาแล้วกดหัวรัว ๆ ไปแล้ว 

เธอสวยทุกส่วน สวยจนอยากเดินไปช่วยถอดกางเกงในกับแผ่นปิดจุก สวยฉิบหาย สวยจนแข็ง 

ขณะที่นั่งนิ่งมองเธอจัดการตัวเอง ราวกับสวรรค์มาโปรด อยู่ ๆ เนื้อหนังมังสาเราก็แนบชิดสนิทกัน เพราะเธอที่เดินอ้อยอิ่งมานั่งบนตัก โอบรอบลำคอ เชยปลายคางให้สบตา 

'ไม่เห็นมองหน้ากันบ้างเลย' 

'มองทุกส่วน' ตอบพร้อมกับมือปลาหมึกที่ลูบแผ่นหลังลงไปยังบั้นท้าย อีกมือลูบสัมผัสท้องแบนราบบอกความต้องการ 

'นั่งแก้ผ้าแบบนี้ไม่อายเหรอ' หญิงสาวถามพลางลูบไล้รอยสัก 

'เดี๋ยวก็ต้องถอดหมดอยู่ดี ถอดตอนไหนก็ไม่ต่างกัน' 

'ทำบ่อยแน่เลย..' ถามติดเล่น 

'ไม่เคยนะ เพิ่งโหลดแอปมาเล่นไม่กี่วัน คุยกับคุณคนเดียว' 

'ดาเชื่อได้ไหม?' ถามแล้วลูบริมฝีปากนุ่มอุ่น

'เชื่อได้ ผมปลอดภัย แต่มาใจง่ายกับคุณนี่แหละ' 

'ปากหวานจัง' 

'ลองชิมก่อน' 

'รอชิมทีเดียวดีกว่า' ร่างเล็กยิ้มพูด ลุกออกจากตัก เดินหายไปในห้องน้ำ 

คนเหม่อลอยหลงเข้าไปในภวังค์เผลอนั่งยิ้มไม่รู้ตัว ก่อนจะสะดุ้งหันมองซ้ายมองขวาเพราะเสียงเรียก 

"เกินไป เสียอาการเกินไป เป็นขนาดนี้ไปนอนเถอะ" ภูมิแซว 

"เปียกหมดแล้วมั้ง เหม่อนานขนาดนี้" ขุนเดินมาคว้าหมับที่เป้ากางเกงของเพื่อน ของมันไม่ได้เปียก แต่ของมันแข็ง! แข็งโป๊กเลย 

"แข็งแบบนี้ คิดถึงเซ็กซ์เขาอะดิ?" ขุนหรี่ตามองเป้ากางเกงสลับกับสบตาเจ้าของความแข็งขืน 

"เสือก" ปลื้มตอบแล้วเดินหนีไปทางบันได ไม่วายชะโงกหน้าตะโกนเสียงดัง 

"วันนี้ช่างปลื้มง่วง ไม่รับงาน จะนอน เข้าใจตรงกันนะ" พูดแล้วรีบเดินขึ้นบันไดไม่รอให้เพื่อนตกปากรับคำก่อน 

หลังปลื้มลับตา ขุนก็กลั้วหัวเราะมองตามหลัง 

"สวยไหม?" ภูมิถามขุน พานทำให้บูมกับไคซ์รีบเสนอหน้ามาชะโงกหน้าดูภาพเคลื่อนไหวในโทรศัพท์ไอ้ขุน 

คลิปกล้องวงจรปิดของโรงแรม เผยภาพเคลื่อนไหวคมชัดระดับ HD

"สวยนะ สวยเลย" บูมชมผู้หญิงของปลื้ม 

"สวยจริง ไม่เถียง แต่คล้ายเลย.." ไคเซอร์ยิ้มแห้งเกาหูพูด 

"เหมือนเมียแรกมันไหม?" ขุนหันถามไคซ์ แต่เป็นภูมิที่เชยคางขุนให้หันกลับมาสบตา พูด..

"กูว่าใช่ เหมือนเลย เคยเห็นในรูป" 

"แต่เมียเก่ามันก็ดูแรง ๆ สเปกมันมั้ง" ขุนพูดปัด ไม่อยากพูดถึงอดีต 

"แต่งตัวคล้ายภัส" บูมพูด ทำไคเซอร์หันขวับ กระชากคอเสื้อ 

"มึงพูดดี ๆ" 

"แค่บอกว่าการแต่งตัวคล้ายภัส เซ็กซี่ เรียบหรู ดูแพง" 

"มึงก็อย่าไปเปรียบ ไอ้เหี้ยนี่มันหวงเมีย" ขุนมองค้อนบูม พลันหันมองไคเซอร์ พูดแบบนี้เดี๋ยวก็แดกหัวกันเองอีก พวกห่า