บทที่ 3 ตอนที่ 2 เข็มช่างสักใหญ่มาก
ตอนที่ 2 เข็มช่างสักใหญ่มาก
สองวันต่อมา
ThreeP Tattoo
17.00 นาฬิกา
ปลื้มหันมองเวลาที่ผนังสลับกับประตูร้านราวกับไม่สะทกสะท้าน ไม่ได้สนใจว่าลูกค้าที่เคยเลื่อนนัดวันก่อนจะมาหรือไม่มา เขารับเงินมาแล้ว แถมยังได้ค่าเสียเวลาอีกต่างหาก เงินจำนวนนี้พอจะทำให้ใจเย็นลงได้บ้าง อย่างน้อยก็มีเงินนั่งซดเบียร์เย็น ๆ
"ยังไม่มา?" ขุนถาม เดินโอบเอวเพลงเตรียมจะกลับคอนโด
"เห็นไหมล่ะ" ปลื้มตอบกวน ๆ จนไอ้คุณพ่อชูนิ้วกลางให้ น่ากลัวเว่อร์!
17.15 นาฬิกา
รอกว่าสิบห้านาทีไม่มีวี่แววจะโผล่มา ปลื้มเลยเดินบิดขี้เกียจไปนอนเล่นบนโซฟา บ้างก็ไปนั่งสูบบุหรี่หลังร้าน ปล่อยให้ไอ้บูมกับที่รักนั่งเฝ้าร้านไป
ร่างสูงยืนสูบบุหรี่ ดูคลิปตลกเรื่อยเปื่อยตามประสาคนโสด ก่อนจะได้ยินเสียงเรียก ถ้าให้เดา ลูกค้าคงมาถึงแล้ว
"เออ!" ตะโกนตอบแล้วรีบอัดบุหรี่เข้าปอด โยนก้นบุหรี่ทิ้ง เข้าไปล้างมือในห้องน้ำแล้วออกมายิ้มทักทาย ทั้งที่ในใจก่นด่าไปแล้ว
"สักแถวเอว เขาเตรียมรอยสักมา" บูมเดินถือไอแพดมาให้เพื่อนดูลายที่ลูกค้าเลือก ไอ้ปลื้มก้มมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองลูกค้าผู้หญิงที่ยืนคุยโทรศัพท์อยู่นอกร้านด้วยสายตาแปลก ๆ
"อ่า"
"ให้กูช่วยอะไรไหม?" เผื่อมันไม่สบายใจ ไม่สะดวกใจ เห็นช่วงนี้หงุดหงิดบ่อย
"ไม่เป็นไร รอยเล็ก ๆ แป๊บเดียวแหละ"
"สั่งข้าวมาให้แล้ว สักเสร็จก็แดกด้วย"
"อืม" ปลื้มพยักหน้า เดินผ่านเพื่อนไปนั่งประจำที่
อุปกรณ์เขาเตรียมหมดแล้ว เหลือแค่คน ที่ไม่รู้จะแปะยาชาด้วยหรือเปล่า แต่อย่าแปะเลย สักสดนี่แหละ เจ็บดี..
"ขอโทษที่เลื่อนนัดนะคะ" หญิงสาวเดินยิ้มแย้มมาทักทายช่างปลื้ม เขาเงยหน้าสบตาแค่นหัวเราะในลำคอไม่ได้พูดอะไร ร่างเล็กเลยถือวิสาสะนั่งลงบนเตียงสักตรงหน้าชายหนุ่ม
"สักตรงนี้ค่ะ" ชี้ตำแหน่งที่ต้องการสัก
"รบกวนดึงกางเกงลงหน่อย แล้วก็พับเสื้อขึ้นหน่อยครับ เดี๋ยวสีแดงจะเลอะเปื้อนชุด" ปลื้มพูดนิ่ง ๆ ตาไม่ได้โฟกัสอุปกรณ์ เพราะมัวแต่มองผิวขาว ๆ ที่ต้องจรดเข็มสัก จนไอ้บูมเดินมายื่นรอยสักให้
"ขอบคุณ" ปลื้มขอบคุณเพื่อน แล้วหันมาจดจ่อหน้าที่ตรงหน้าแทน
ระหว่างรอลอกลายสองเราต่างก็ไม่พูดไม่จา ทำให้ความเงียบปกคลุม กระทั่งหญิงสาวเอ่ยขึ้น..
"เป็นช่างสักจริง ๆ ด้วย"
"..." ก็เป็นช่างสักอะดิ จะให้เป็นอะไร คิดว่าโกหกเหรอ?
"ใครสักให้คุณเหรอ"
"เพื่อน"
"ที่ร้านนี้เหรอ"
"อืม" ไม่สักกันเองจะให้ใครที่ไหนสัก มีช่างฝีมือดีอยู่ใกล้ตัวทำไมต้องถ่อสังขารไปให้ใครที่ไหนไม่รู้สักให้?
ร่างเล็กนอนมองท่าทางเมินเฉยของคนตรงหน้าอย่างพินิจพิจารณา เธอไม่อยากเข้าข้างตัวเองว่าเขากำลังโกรธเรื่องวันนั้น ไม่อยากจะคิดไปเองว่าเขาจะตามหา เพราะหลังออกจากโรงแรม เธอก็ตัดสินใจลบแอ็กเคานต์ทิ้งทันที
ระหว่างเราแค่คู่นอน แค่ One Night Stand ได้แล้วควรจบ เธอได้ประสบการณ์แล้ว แล้วก็จ่ายค่ามากประสบการณ์ให้เขาไปแล้ว มันควรจบด้วยดี และมันควรเป็นอย่างนั้น ทว่าร่างกายไม่รักดีดันโหยหา อยากจะเจอ อยากลองอีกครั้ง จนเก็บไปหลับฝัน ช่างไม่เป็นตัวเองเลยจริง ๆ
ดาเลย์ หญิงสาววัย 27 ปี สถานะโสด พื้นฐานครอบครัวอบอุ่น เป็นเด็กเรียบร้อย แสบซนตามวัย รักสนุก รักอิสระ มองโลกในแง่ดี ชอบความเรียบง่าย
เธอเป็นสาวมั่น ค่อนข้างมั่นใจในตัวเองสูง เพราะรูปร่างหน้าตา ผิวพรรณที่อยู่ในเกณฑ์ดีเยี่ยม รวมถึงการศึกษา
เธอทำงานอิสระ รับรีวิวสินค้าตามกระแสทั่วไป บ้างก็เสื้อผ้า ชุดว่ายน้ำ ถ่ายแบบ ตามผู้ว่าจ้าง ทางครอบครัวฐานะค่อนข้างดี แค่สานต่อธุรกิจครอบครัวก็สุขสบาย แต่ถ้าสบายเกินไปก็ไม่ใช่นิสัยดาเลย์อีกนั่นแหละ
ดาเลย์ไม่ชอบความสัมพันธ์ท็อกซิก ไม่ชอบเวลาที่ตัวเองต้องนอนร้องไห้ นอนไม่หลับ พะวงหน้าพะวงหลัง เธอไม่ชอบแบบนั้น หากจะมีใครสักคนเข้ามา ไม่ต้องดีมาก ขอแค่เป็นความสบายใจให้เธอได้ก็พอ ที่ผ่านมาประสบการณ์รักเก่าไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ เธอไม่อยากให้ซ้ำรอยเดิม
"มองอะไร?" ปลื้มสบตาคนนอนนานเกินสามสิบวินาที ก่อนจะตัดสินใจถามออกไป และคำตอบของเธอนั้น..
"ยังหล่อเหมือนวันนั้นเลยเนอะ"
"..."
"ตอนคุณตั้งใจ..ดูดีมาก"
"ไม่ต้องแปะยาชาหรอกมั้ง เจ็บกว่านี้ยังทนได้ เข็มสักเล็กนิดเดียว"
"แต่เข็มช่างสักใหญ่มาก" ดาเลย์ไม่ได้หลุดปากพูด เธอตั้งใจพูด และที่มาวันนี้มีจุดประสงค์แอบแฝงร้อยเปอร์เซ็นต์
หลังลบแอ็กเคานต์ คิดไว้ว่าเขาคงจะตามเจอ แต่เปล่าเลย ทั้งที่เราห่างกันแค่เอื้อม คลาดกันแค่วินาที เขาไม่เคยมองเห็น มีแต่เธอที่เห็นเขาฝ่ายเดียว
เห็นออกมานั่งสูบบุหรี่ ยืนสูบบุหรี่ ยืนคุยกับเพื่อน นั่งเล่นโทรศัพท์หน้าร้านประปราย มีหลายครั้งที่เหมือนจะมองมาทางเธอ สุดท้ายก็มองผ่านไป 'ซื่อบื้อจริง ๆ'
ลำบากดาเลย์ต้องมาเจ็บตัว พยายามมามีตัวตนอยู่ในที่ที่เขาอยู่ พยายามพาตัวเองมาอยู่ในสายตาให้คุณเขามองเห็น ทั้งที่ไม่จำเป็นต้องทำก็ได้ แต่เพราะจิตใต้สำนึกเอาแต่นึกถึงเขาในคืนนั้นที่เคลื่อนไหวบนตัวเธอ จนอยากจะเห็นอีกครั้ง อยากทำอีกครั้ง อยากรู้สึกแบบนั้นอีกครั้ง บ้าจริง ๆ
หญิงสาวตั้งใจจะกลับมาซื้อคอนโดอยู่ใจกลางเมือง แต่พอเห็นคนแถวนี้ กินนอนอยู่ร้านสัก มันทำให้เธออยากกลับมาอยู่บ้าน อยากอยู่ช่วยงานพ่อกับแม่ อยากสานต่อธุรกิจ เพราะอะไรน่ะเหรอ
เพราะร้านขายทุกอย่าง อยู่ใกล้ร้านสักที่เขาทำงานยังไงล่ะ
ดีดีขายทุกอย่างตั้งอยู่ไม่ไกลจากธรีพีแทททู ห่างกันแค่ไม่กี่หลังคาเรือนเท่านั้น
"เหรอ อยากลองอีกไหม?" ปลื้มถามหน้าตาเฉย เดินอ้อมเตียงสักไปนั่งฝั่งขวามือ เพื่อความถนัด ระหว่างเปิดเครื่องสัก กดเข็มลงบนผิวขาวเนียน ไม่วายเอ่ย..
"จ่ายมาตั้งสองหมื่น สวย ๆ แบบนี้ คิดน้ำละพันพอ เหลืออีกสิบเก้าน้ำ จะเอาก็บอก"
"^^" ดาเลย์กัดฟันยิ้ม หูเงี่ยฟังเสียงที่คุณปลื้มพูด ที่เขาบอกยาชาไม่ต้อง เขาไม่แปะไม่ทาให้จริง ๆ สักสดเข็มทิ่มเนื้อเจ็บมาก เจ็บจนพูดไม่ออก กัดฟันจนปวดกรามทั้งปาก
แค่ตัวอักษรจีนตัวเดียวยังเจ็บขนาดนี้ อีกตัวต้องขาดใจตายแน่ ๆ
"พะพอ พอก่อน เลย์เจ็บ.." มือเล็กดันข้อมือใหญ่ข้างที่สวมนาฬิกาออกห่างจากช่วงท้องของตัวเอง
"เจ็บนาฬิกาเหรอ?"
"เจ็บที่สัก ไม่ไหวแล้ว วันนี้แค่นี้ก็พอ" ใบหน้าสวยเหงื่อแตกพลั่ก หน้าแดงก่ำ ผงกขึ้นมองรอยสักตัวอักษรภาษาจีนสีแดงที่หมายถึงความรัก ก่อนจะถอนหายใจเสียงดัง เป่าลมออกจากปากอีกยกใหญ่ ทำคุณเขาเมินหน้าหัวเราะ
"มันเจ็บจริง ๆ นะ" ย้ำกับเขาให้รู้ว่าเจ็บจริง ๆ
"คืนนั้นก็บอกเจ็บ เห็นทนได้จนเสร็จ มีแรงเขียนข้อความ วางเงิน หนีกลับ.."
"มันไม่เหมือนกันนี่"
"ถ้าได้อีก จะกระแทกให้หลับ จะได้ไม่ต้องหนีกลับ"
"เจ็บ มันเจ็บมาก แสบด้วย ทำยังไงดี" ดาเลย์ไม่ได้สนใจประโยคกำกวม เพราะรอยสักแรกในชีวิตตอนนี้เจ็บยิ่งกว่า ทั้งเจ็บทั้งแสบ จนต้องใช้มือพัดให้ลมเย็น ๆ ผ่านรอยสัก อาจจะช่วยได้ไม่มาก แต่เจ็บมาก!
"ตกลงชื่ออะไร เมื่อกี้ได้ยินไม่ชัด"
"ก็ชื่อเลย์ไง" ตอบไม่มองหน้า เลยไม่เห็นว่าอีกฝ่ายแสดงสีหน้ายังไง จนเขาลุกขึ้นยืน กักขังเธอในอ้อมแขน
"ไหนบอกชื่อดา?"
"ชื่อดาเลย์ ถ้าเรียกยากก็เรียกหนูเลย์ ดีไหมคะ พี่ปลื้ม" สบตาตอบ ยิ้มมองเขา ก่อนจะเบ้หน้าเพราะความเจ็บแสบต่อ เขาถึงได้ผละออก
"เจ็บแสบแบบนี้แหละ ก่อนสักไม่ศึกษาเหรอ หรืออยากจะสักอย่างเดียว?" ปลื้มเดินพูดไม่สนใจคนบนเตียง จนเธอลุกขึ้นนั่ง เอื้อมมือไปหยิบสิ่งของที่พอจะพัดได้มานั่งพัดเงียบ ๆ
"รีบกินยา เดี๋ยวกลับบ้านไปไข้ขึ้น" ยื่นยากับน้ำให้ดาเลย์
"เจอกันสองครั้ง จะจับไข้ทั้งสองครั้งเลยเหรอ ใจร้ายใส่กันเกินไปไหม?"
"ใครกันแน่ พูดดี ๆ"
"ตอนสักกดไม่ยั้ง ต้องให้พูดอีกไหม"
"คืนนั้นก็แบบนี้ ไม่ใช่เหรอ?" จำได้ว่ากระแทกเธอไม่พัก ไม่เห็นพูดอะไร ได้ยินแต่เสียงครางอย่างเดียว หรือไม่จริง?
