บทที่ 4 ตอนที่ 3 ช่างสักเจ้าชู้
ตอนที่ 3 ช่างสักเจ้าชู้
ดาเลย์ขับรถมา แต่ไม่ขับกลับ เธอหันมองเขาแล้วก้าวขาเร็ว ๆ ผ่านหน้าร้านไป ไอ้เขาที่อยากจะเห็นว่าเธอจะเดินไปได้ไกลสักแค่ไหน เลยนั่งจุดบุหรี่สูบดูตรงม้าหินอ่อน
กระทั่งดาเลย์เดินเลี้ยวเข้าร้านขายทุกอย่างไป
เขาดีดผึง ยืนขึ้นเต็มความสูง เมื่อรู้เธออยู่แค่เอื้อม..
หลายวันมานี้นอนไม่ค่อยหลับ ทั้งคืนมัวแต่ปัดแอปหาคู่เพราะหวังจะเจอเธออีก สุดท้ายก็ไม่ ไม่เจอ พอกลับไปถามทางโรงแรม พนักงานบอกเธอไม่ได้ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ ตรึงใจมาก! 'ฟันแล้วทิ้งชัด ๆ'
ทิ้งแบบไหน จ่ายเงินสองหมื่น? ไม่เอาเว้ย! ไม่อยากได้เงิน อยากได้เธอ!
"บ้านอยู่นั่น?" เผลอพึมพำลำพัง บ้านไม่ไกล เดินยังไม่ทันเหนื่อยก็ถึงบ้านเธอแล้ว
เห็นเป้าหมายแล้วรีบกลับเข้าร้านไปเปิดไอแพดดูเบอร์ติดต่อทันที
ขณะที่ชายหนุ่มเหวอเหมือนกำลังตกใจ มีหญิงสาวกำลังแอบถ้ำมองด้วยรอยยิ้มอยู่
ให้ดาเลย์เดาตอนนี้ เขาคงรู้ที่อยู่ของเธอแล้ว และคงรู้เบอร์ติดต่อส่วนตัวที่ไม่ใช่แค่แชตในแอปหาคู่แล้ว ทีนี้ก็เหลือแค่รอเสือติดกับ
ถ้าคุณปลื้มโทรมา แสดงว่าแผนนี้ได้ผล ><
เมื่อสองปีก่อนดาเลย์กลับบ้านมาช่วยพ่อแม่เฝ้าร้าน เพราะช่วงนั้นพนักงานบัญชีโกงเงิน ทำให้ต้องกลับมาเฝ้าให้เห็นกับตา กว่าพ่อแม่จะเคลียร์ปัญหา ตกลงให้พนักงานคนนั้นชดใช้ได้ก็เหนื่อยเอาเรื่อง
แต่ที่พอจะทำให้หายเหนื่อยได้คือผู้ชายร้านสักคนนั้นแหละ หล่อ ขาว สัก สะอาด เห็นแล้วใจสั่นแปลก ๆ เธอเหมือนคนโรคจิต ชอบถ้ำมอง จนพ่อมาเจอเข้า..
'ช่างสักเจ้าชู้ เสือผู้หญิงจะตาย อย่าคิดเชียวเลย์'
'เลย์แค่มองเฉย ๆ นะคะ'
'แต่สายตาเลย์ที่มองดูมีความสุขกว่ามองเอ็มอีกนะ'
เอ็ม คือแฟน ที่กลายเป็นแฟนเก่า เราคบกันสามปี แต่สุดท้ายก็ต้องแยกย้าย เอ็มไม่ได้มีคนอื่น เอ็มแค่ทำกับคนอื่นเหมือนที่ทำกับเลย์
เอ็มรักเอ็นดูเลย์ยังไง เอ็มก็ทำกับคนอื่นแบบนั้นเหมือนกัน
ณ วันนั้นที่พ่อพูดเลย์ยังมีเอ็ม ทว่าวันนี้ ไม่มีแล้ว เราเลิกกันแล้ว เลิกกันสักพักแล้ว การที่อยากจะลองเสี่ยงดูสักครั้งคงไม่เสียหาย
ช่างสักคนอื่น ๆ ในร้านยังมีเมียมีลูกได้เลย ทำไมช่างปลื้มจะมีบ้างไม่ได้?
ครืด!
Plu เพิ่มเพื่อนคุณจากหมายเลขโทรศัพท์
เป็นเพื่อนกันสำเร็จ สามารถส่งข้อความได้แล้วตอนนี้
ลองทักทายสิ
แจ้งเตือนเด้งขึ้นมาทำรอยยิ้มหญิงสาวเบิกกว้าง เธอนอนมองแจ้งเตือนราวกับคนบ้า ก่อนจะลนลานรีบลุกขึ้นนั่งเพราะข้อความ..
Plu : ถ้าไม่สบาย โทรมา เดี๋ยวซื้อยาไปให้
Plu : ขาดเหลืออะไรบอกได้ ไม่ต้องเกรงใจ คนกันเอง
Dalay : ขอบคุณค่ะ
Plu : อืม
Dalay : ไม่ชอบอืม
Plu : ครับหนูเลย์
Plu : แบบนี้ชอบไหม?
ดาเลย์อ่านแล้ว แต่ไม่ตอบ ที่ไม่ตอบเพราะไม่อยากให้เขารู้สึกว่าเธอกำลังสนใจเลยตอบแชตไว เขาเป็นเสือ ถ้าเธอง่าย อีกไม่นานคงโดนเขี่ยทิ้ง
นานหลายชั่วโมงที่ไม่ตอบกลับ ดาเลย์ลงไปกินข้าว กินยา แวะไปอ้อนพ่อกับแม่นิดหน่อยก่อนกลับขึ้นห้องนอน แอบโดนพ่อดุนิดหน่อยที่แอบไปสัก
'ผิวสวย ๆ นะเลย์ สักทำไม'
'แล้วสักคำนั้น มีความรักอีกแล้วเหรอ'
พ่อดุเพราะเป็นห่วง พอเธอบอกร้อน ๆ หนาว ๆ พ่อก็รีบมาอังหน้าผาก หายามาให้ ถึงจะบ่นแต่ก็รักก็ห่วงยิ่งกว่าอะไร นี่แหละครอบครัวดาเลย์
วันใดที่ใครไม่รัก แค่กลับบ้าน มีพ่อแม่อ้าแขนรอรับกอดเธอเสมอ ตั้งแต่ยังจำความไม่ได้จนโตเป็นสาว พ่อแม่ยังอบอุ่นเหมือนเดิมไม่เคยเปลี่ยน
จะว่าดาเลย์เป็นเด็กเอาแต่ใจก็คงได้ เพราะเป็นแบบนั้นจริง ๆ อะไรที่อยากได้ เธอพยายาม..จนได้ และเมื่อไหร่ที่ไม่อยากได้ ไม่เอาแล้ว ร้อยพันเหตุผลก็ไม่สนใจ
ร่างเล็กเอนหลังลงนอนหน้าหงิกงอ เพราะยังระบมตรงที่สัก แต่ไม่วายหอบสังขารไปยืนถ่ายรูปเซ็กซี่หน้ากระจกโพสต์ลง IG ส่วนตัว
ด้วยที่อยากให้เขารู้ความเคลื่อนไหวเลยเปิดชื่อไอจี บันทึกรูปภาพลงในสตอรี่แอปพลิเคชัน L สีเขียวด้วยเหมือนกัน พร้อมกับข้อความ.. 'เจ็บแต่ดี'
ไม่ถึงยี่สิบนาที เสือติดกับดาเลย์อย่างจัง
คุณปลื้มมากดติดตาม ดูสตอรี่ กดหัวใจแทบทุกรูปที่ถ่ายลง แจ้งเตือนเด้งถี่รัวจนโทรศัพท์ร้อนเครื่องแทบค้าง จำต้องตอบกลับข้อความไปตำหนิ
Dalay : โทรศัพท์ค้างแล้วค่ะ
Plu : ก็ตอบแชตได้นี่
Dalay : ส่งรูปภาพ (รูปแคปหน้าจอ จอขาว)
Dalay : ใจเย็น ๆ ค่ะ รู้ว่าถูกใจ แต่เก็บอาการหน่อย
Plu : เหรอ ครับ
ปลื้มตอบกลับร่างเล็กที่อยู่ ๆ ก็กลับเข้ามาทำให้สับสนแบบกวน ๆ และที่กวนใจยิ่งกว่าคือการกระทำของเธอที่เหมือนไม่ได้แยแสคนหน้าตาดีอย่างเขาบ้างเลย ทั้งที่ชมว่าหล่อ ทั้งที่ชมว่าใหญ่ เลย์แค่ชมเหรอวะ? อย่าแค่ชมดิ มาชิมกูด้วย! อยากโดนชิม!
สรุปอ่านไม่ตอบเหมือนเดิม ทำไมไม่ตอบ? หรือไม่อยากคุย?
ไม่อยากคุยก็ไม่ต้องคุย กูก็ไม่ง้อเหมือนกันแหละ ผู้หญิงคนเดียว!
"มึงเป็นอะไร? เสียงถอนหายใจดังถึงชั้นสาม"
"เว่อร์ กูยังไม่ได้ถอนหายใจ"
"ที่มาสักเด็กมึงเหรอ?"
"ไม่ใช่"
"แต่กูเคยเห็นหน้าแล้วนะ กูคุ้น คนนี้แหละ"
"เห็นจากไหน?"
"กล้องวงจรปิด"
"ขอบคุณ!" สรุปมันรู้ ตั้งใจให้เขาอยู่กับเลย์สองคน พอกินข้าวกับเมียเสร็จปุ๊บขึ้นห้องไวเชียว ไม่แปลกใจเลย เป็นงานสัด ๆ
"สวยดี เห็นยิ้ม ๆ มองมึง"
"..."
"แต่เหมือนนะ เหมือนคนในรูปที่คอนโดมึงอะ" แค่เปรย ๆ ไม่ได้เจาะจงขนาดนั้น มั้ง
"ตรงไหน ไม่เหมือน ไม่มีอะไรเหมือน"
"คล้าย"
"อย่าพูดถึง หลอนหู"
"ตอนนี้เริ่มไม่แน่ใจ ที่มึงไม่มีใครเพราะรอเธอกลับมาหรือยังไงวะ? พวกกูอะมีเมียหมดแล้วนะ มีลูกแล้ว ตอนนี้เหลือมึงคนเดียว"
"เฮียแบร์ยังไม่รีบ กูจะรีบทำไม" ปลื้มเสมองไปทางอื่นราวกับไม่เดือดเนื้อร้อนใจ ทั้งที่ในใจก็คิดอยากจะมี แค่ยังไม่เจอคนที่ใช่
"งั้นจะบอกให้เอาบุญ ผู้หญิงคนนั้นกลับมาแล้ว"
"..."
"ทักมา ไม่เชื่อไปดูในข้อความ พวกกูเห็นกันหมดแล้ว คุยกันในกลุ่ม มีแต่มึงที่ไม่อ่านไม่ตอบแชตกลุ่ม"
"มาก็มาดิ เกี่ยวไรกับกู เลิกกันนานแล้วครับ ลืมหมดแล้วเนอะ" แต่ประโยคนั้นยังจำติดหูไม่ลืม แม่ง!
"คงจะมาหามึงเร็ว ๆ นี้แหละ แผนที่ร้านในเพจมีบอกอยู่ เรียนจบสูงขนาดนั้นไม่น่าจะโง่"
"ช่างดิ จะจบโทจบเอกเหี้ยไรก็ช่าง กูจบแค่ตรี กูพอใจแล้ว ชีวิตตอนนี้ดีอยู่แล้ว" ปลื้มไหวไหล่ กดอ่านข้อความใน Ku y
5 Ku y
Khun : รถไฟจะชนกันว่ะ
Kais : ผู้จัดการทีมสับรางไหวไหม?
Poom : ไม่ตลก กลับมาทำเพื่อ?
ไม่รู้ ไม่รู้เหมือนกัน กลับมาทำไม ถามถึงเขาทำไม ในเมื่อเลิกกันไปตั้งแปดปี เธอจะกลับมาให้ชีวิตดี ๆ ของเธอมีคนไม่ดีอย่างเขาแปดเปื้อนอีกทำไม
ใครชอบหนังสือเล่มเดิม เชิญครับ แต่คนนั้นไม่ใช่กู ไม่ใช่แน่นอน
Dalay : นอนแล้วนะคะ ฝันดีค่ะ
Dalay : กินยาแล้วง่วงมาก ๆ
Plu : ไม่ตอบพรุ่งนี้เลยล่ะ?
ตอบปุ๊บอ่านปั๊บ และคงออกจากแชตปุ๊บ เพราะไม่มีข้อความตอบกลับมาอีกเลย
ดีมาก! ปั่นจนสับสนได้ดีมาก ๆ
"กูไปนอนละ มึงก็อย่านอนดึกมาก พรุ่งนี้มีงานเช้า" บูมชะเง้อหน้ามามองหน้าจอโทรศัพท์ปลื้มพลางกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์เมื่อเห็นผู้จัดการทีมรอเขาตอบแชต 'ตายแน่!'
ปลื้มไม่ตอบเพื่อน เพียงแค่มองตามหลัง เบ้ปากใส่ไอ้คนคลั่งรักเมียที่เดินลงมาหยิบนมไปบำรุงลูกเมียอย่างเอือมระอา แต่เป็นแบบนี้ก็ดี ดีกว่ามันเป็นบ้า เห็นแล้วปวดหัว ขออยู่แบบสงบ ๆ หน่อยเถอะ
สถานการณ์ในร้านน่ะสงบ แต่ใจกูเนี่ย ว้าวุ่นฉิบหาย
กว่าจะนอนหลับสนิท ย่างตีสอง พอร่างกายได้พักก็อยากจะพักยาว ยิงยาวยันช่วงสาย เพราะลืมตั้งนาฬิกาปลุก จะมีก็แต่เสียงที่รักที่เคาะประตู ยืนเรียกหน้าห้องเลยต้องดีดตัวลุกขึ้น วิ่งไปทางประตูเผื่อฉุกเฉิน
"วันนี้มีสักนะ ไม่ลงไปเหรอ ลงไปหน่อยสิ ฉันหาคนประคองลงบันไดอะ"
"ขอผัวเธอยัง เดี๋ยวมันอาละวาด"
"จริง ๆ ก็ลงเองได้ แต่กลัวก้าวพลาด เริ่มก้มแล้วมองไม่เห็นขั้นบันได.." ที่รักพูดเสียงแผ่ว
"ย้ายไปนอนชั้นสองเถอะ" คงสะดวกมากกว่านี้
พูดไปงั้น สุดท้ายก็เดินประคองลงบันไดอยู่ดี ที่รักก็คนในครอบครัว ไม่ช่วยเหลือก็จะดูเหลือเกิน แต่ลงไปส่งที่รักเสร็จ รีบวิ่งขึ้นห้อง แชตว่างเปล่า ไม่ตอบเลย ไม่ตอบสักข้อความ
แต่ลงสตอรี่ ถ่ายคู่กับอาหารเสริม โอเค!
Namwaan เพิ่มคุณเป็นเพื่อนสำเร็จ
เจ้าของโทรศัพท์มองตาแทบถลน น้ำหวานเพิ่มเพื่อนมาได้ยังไง? เอาไอดีมาจากไหน? แค่เพิ่มไม่พอ ยังส่งข้อความมาอีก
Namwaan : หวานกลับมาแล้วนะ
