บทที่ 6 ตอนที่ 5 อยากลองขึ้นขี่เสือ ดาเลย์ขับรถกินลมชมวิว เข้าซอกออกซอย สายตาสอดส่องดูประกาศขายบ้าน ขายคอนโด ตั้งแต่กลับมาอยู่บ้าน พ่อแม่ให้การต้อนรับดีมาก มีอาหารอร่อยให้กินทุกมื้อ อยากตื่นตอนไหนก็ได้ ไม่ต่างจากลูกเทวดา ทว่าบางทีก็อยากมีเวลาส่วนตัว อยากอยู่เงียบ ๆ อยากจัดมุมถ่ายรูปสวย ๆ อยากเดินนุ่งน้อยห่มน้อยอยู่ในห้องลำพังแบบที่ไม่ต้องกลัวว่าจะมีใครมาเคาะประตูบ้าง เธอขับรถออกมานานเกินสองชั่วโมง ไม่มีแม้โทรศัพท์ติดตัว มีแค่เงินสดที่อยู่ในรถ เลยถือโอกาสนี้ซื้อเสื้อผ้าฆ่าเวลาก่อนกลับบ้าน เหตุผลที่ต้องขับรถออกมาแบบนี้เพราะไม่อยากคุยกับเอ็ม ไม่อยากเห็นหน้าเขา ไม่อยากรู้ว่าเขาพยายามจะง้อมากแค่ไหน สำหรับเธอ สามปีที่คบกัน มันมากเกินพอแล้ว พักหลังมานี้ตัดขาดทุกช่องทาง ขอบคุณความพยายามที่อุตส่าห์ขับรถมาหา หอบดอกไม้มาง้อ แต่เสียใจด้วย มันไม่ได้ผล ดอกไม้เธอซื้อเองได้ นับประสาอะไรกับผู้ชาย ทำไมจะเลือกเองไม่ได้ จริงไหม? ดีดีขายทุกอย่าง "ไปไหนมาคะ เอ็มรอหนูนานมากนะ" "กลับไปหรือยังคะ ถ้ายังหนูจะได้ไปนอนที่อื่น" "กลับแล้ว แม่บอกให้แล้ว" "แม่บอกว่าอะไร" ดาเลย์ถามอย่างสงสัย ส่วนใหญ่พ่อกับแม่ไม่ค่อยอยากจะยุ่งเรื่องส่วนตัวของเธอ มีแต่จะตักเตือน ทำไมวันนี้แม่ถึงเอ่ยปาก.. ได้ยินแล้ว อ๋อ ยาวเลย ~ 'เอ็มกลับไปเถอะ ให้เวลาเลย์หน่อยนะ ถ้าเลย์อยากคุยเมื่อไหร่คงจะติดต่อไปเอง เอ็มจะได้ไม่ต้องพยายามให้เหนื่อยฟรีแบบนี้ นิสัยเลย์ น้ารู้ดี แล้วที่น้าพูดแบบนี้ไม่ได้อยากจะตัดกำลังใจเอ็มนะ แต่ถ้าเป็นไปได้ก็อยากให้เผื่อใจหน่อย ไม่มีใครเหมือนเดิมไปตลอดหรอก' 'ขนาดกลัวเข็มขึ้นสมอง ยังไปนั่งให้เข็มนับสิบทิ่มเนื้อได้เลย' 'ถ้าเอ็มเจอใครที่ใช่กว่าก็ลองเปิดใจดูนะ บางทีอาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่ อีกอย่าง อย่าว่าน้าแบบนั้นแบบนี้เลย เอ็มเคยทำลูกน้าเสียใจ คงไม่ผิดใช่ไหมที่น้าจะไม่ไว้ใจเอ็มอีก' 'สามปีเลยนะ เวลาไม่ใช่น้อย ๆ' "รักแม่ที่สุดในโลก ~" ดาเลย์ยิ้มแฉ่งมองแม่ก่อนจะโผกอดแนบแน่น ซบอกแม่อ้อน ๆ พร่ำบอกรักซ้ำ ๆ ราวกับเด็กน้อย ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปกี่ปี พ่อกับแม่ยังคอยปกป้องเธออยู่เสมอ แม้บางครั้งอาจจะดูเหมือนไม่สนใจ ทว่าท้ายที่สุด พ่อกับแม่ก็อยู่ในทุกช่วงเหตุการณ์ชีวิตที่เปลี่ยนแปลงของดาเลย์คนนี้เสมอ อกหัก ร้องไห้ เสียใจ ไม่เคยกลัว เธอเชื่อ พ่อแม่พร้อมอ้าแขนรับเสมอ ไม่ว่าตอนนั้นจะสุขหรือเศร้า ต้องขอบคุณที่พ่อแม่เคารพการตัดสินใจ เคารพวิธีแก้ปัญหาของเธอมาตลอด ขอบคุณจริง ๆ ดาเลย์อ้อนแม่อยู่พักใหญ่ กว่าแม่จะบอกว่าเหม็นเด็กไม่อาบน้ำ ทำให้ใบหน้ายิ้มแย้มหดเหลือสองนิ้ว เป็นเหตุให้เดินจ้ำอ้าวกลับเข้าห้อง สายเรียกเข้าจาก Plu สายที่ไม่ได้รับจาก Plu ข้อความใหม่ที่ยังไม่เปิดอ่าน Plu กล่าวถึงคุณ.. หญิงสาวมองข้อความงง ๆ คุณเขาโทรมาทำไม หรือคาใจเรื่องเมื่อเช้า? ถ้าใช่ ตอนนี้เขาคงว้าวุ่นใจอยู่แน่ ๆ หน้านิ้วสัมผัสหน้าจอ กดรับสาย.. "ฮัลโหล ~" (ไม่คิดจะรับสายกันหน่อยเหรอ ตั้งแต่เช้าแล้ว นี่บ่ายจนจะเย็น) "มีธุระสำคัญอะไรหรือเปล่าคะ หรือสนใจจะจ้างรีวิวรอยสัก แต่ขอดูคิวงานก่อนนะคะ" (...) ธุระสำคัญ? นั่นดิ ธุระสำคัญคืออะไร แล้วทำไมต้องโทรหาบ่อย ๆ ต้องส่งข้อความ ต้องบังคับให้เธอตอบกลับกันด้วย? "ช่วงนี้ไม่ว่างเลยค่ะ ต้องขอโทษคุณปลื้มมาก ๆ เลยนะคะ" (คืนนี้ว่างไหม?) "ไม่ว่างค่ะ" (อยากคุยด้วยหน่อย ที่โรงจอดรถธรีพี เดี๋ยวไปรอ) "เมื่อกี้สัญญาณไม่ดีเหรอ" บอกไม่ว่างไง (หรือจะให้ไปหา แบบนั้นก็ได้) "กี่โมง" (ห้าทุ่ม) "ดึกเกินไป เดี๋ยวขอบตาดำ" (ไม่ดึก) "สี่ทุ่มได้ไหมคะ ห้าทุ่มมีไลฟ์" (ไลฟ์ทำไม?) "ทำงาน ~ ไว้มีคนเลี้ยงค่อยทำแก้เหงา" (ปกติใช้เงินเดือนละเท่าไหร่?) "จะรับเลี้ยงเหรอคะ" (...) "ไม่เป็นไรค่ะ ไม่ได้ขัดสน ที่ทำก็ทำหารายได้เสริมเฉย ๆ แก้เหงาแก้เบื่อ" (ตกลงมานะ สี่ทุ่ม) "เจอกันค่ะ" ดาเลย์ตอบเสียงหวาน จนสายตัดไป เธอเลยได้โอกาสนั่งอ่านคอมเมนต์ที่เขาแท็กเธอพร้อมกับข้อความ Plu กล่าวถึงคุณ : ตอบข้อความหน่อยครับ ปัญหาคือไม่ได้มีแค่คอมเมนต์เดียว มีเป็นสิบ! แต่ไม่เป็นไร จะสิบจะร้อยก็จะไล่ลบให้หมด กระทั่งเปิดอ่านข้อความ ส่วนใหญ่เป็นสติกเกอร์การ์ตูนที่มีข้อความ 'อยู่ไหมเอ่ย?' 'อยู่อะเปล่า' 'อยู่ไหมครับคนสวย' เธออ่านแล้ว ไม่ได้ตอบ ไม่รู้จะตอบอะไร เมื่อกี้ก็โทรคุยไปแล้ว จะว่าไป ตอนเราคุยกันผ่านแอปหาคู่ เธอตอบแชตเขาไวมาก ทักปุ๊บตอบปั๊บ เขาเองก็เหมือนกัน สงสัยตอนนี้เลยไม่ชินละมั้ง เห็นส่งข้อความตัวอะไรเอ่ยมาบ่อยเลย "เป็นเสือเหรอ ระวังหลงเหยื่อนะ ^^" ยิ้มพึมพำลำพังมองสติกเกอร์นับสิบที่คุณเขาส่งมา ตื้นลึกหนาบางไม่รู้หรอกเขาเป็นผู้ชายยังไง แต่ดูแล้วหล่อสะอาด รวย น่าค้นหามาก ยิ่งเวลาแก้ผ้าขึ้นเตียง น่ามองสุด ๆ นอกจากขึ้นเตียงกันแล้ว อยากจะลองขึ้นเขาบ้าง อยากลองขึ้นขี่เสือดู ~