บทที่ 5 ตอนที่ 5 แค่เล่น ๆ ขำ ๆ

ตอนที่ 5 แค่เล่น ๆ ขำ ๆ

ระหว่างเราจบที่สองยก เพราะถุงหมดอีกเหมือนเคย ถ้าถามถึงแรงกระแทกเขายังมีเหลืออีกหลายยก ติดที่ถุงหมดจนหมดอารมณ์นี่แหละ

ที่ผ่านมาเขาคิดว่าตัวเองตื่นเช้าที่สุดในบรรดาคนรอบตัวแล้ว ทว่าวันนี้ไม่ใช่ เพราะทันทีที่ลืมตาตื่นเซย์ก็ไม่ได้นอนอยู่ด้านข้างให้กอดแล้ว

ชายหนุ่มจึงเดินไปเปิดประตูห้องนอน ยืนพักเอวหันมองซ้ายขวา ก่อนจะเดินไปดูห้องครัวที่มีอาหารเตรียมรอแล้ว

"เซย์"

"เซย์.." เรียกหาหญิงสาวที่หลับนอนด้วยกันเมื่อคืนสองครั้งติด สาวเท้าเดินดูรอบห้องจนชะงักฝีเท้าอยู่ที่หน้าห้องหนึ่ง

ภูมิเปิดประตูดันเข้าไปเชื่องช้า เผยให้เห็นเซย์นอนอยู่บนเตียงใต้ผ้านวมผืนใหญ่ในห้องนี้ แทนที่..จะนอนด้วยกัน เขาเลยเดินอ้อมไปย่อตัวนั่งด้านข้างศีรษะคนนอนหลับ ใช้มืออังหน้าผากเผื่อจะจับไข้ แต่เมื่อจับแล้วอุณหภูมิปกติเขาเลยเอ่ย

"มานอนห้องนี้นานแล้วเหรอ"

"อือ" เซย์พยักหน้าตอบเสียงอยู่ในลำคอ ปรือตาขึ้น ยีตาเล็กน้อย แล้วลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียงมองเจ้าของห้อง

"หิวไหมคะ เซย์ทำอาหารเช้าให้แล้ว แต่เพลีย ๆ เลยมานอนต่อ"

เห็นใบหน้างัวเงียเลยไม่ได้ถามต่อ บอกให้เธอนอนซะ เขาจะไปอาบน้ำแต่งตัวเตรียมเข้าร้าน แต่เมื่ออาบน้ำแต่งตัวเสร็จ เซย์ก็แต่งตัวเสร็จแล้วเหมือนกัน เลยได้นั่งกินมื้อเช้าในช่วงสายด้วยกัน

ThreeP Tattoo

"จำทางมาได้ไหม?" มาถึงร้านเขาก็ถามเซย์ที่นั่งขมวดคิ้วตลอดทาง หญิงสาวส่ายหน้าเล็กน้อยแต่กลับน่ารักน่าเอ็นดูในสายตาคนอย่างเขา

ทันทีที่เข้ามาในร้าน สายตาหลายคู่ก็มองผ่านตัวเขาไป

"ไง สาวน้อย" ขุนทักทายเป็นคนแรก กระตุกยิ้มมองเพื่อนสลับกับคนด้านหลัง

"เข้ามาก่อน ด้านนอกมันร้อน" ปลื้มกวักมือเรียก

"สวัสดีครับ" บูมยิ้ม เอี้ยวตัวมอง

"พวกมึงนี่น้องชื่อซีเซย์ เซย์..คนที่สักคอใส่เสื้อหนังชื่อเฮียขุน คนข้าง ๆ เฮียปลื้ม ส่วนนั่นคงรู้อยู่แล้วเฮียบูม" ภูมิแนะนำหญิงสาวข้างกายให้เพื่อนรู้จักพร้อมกับแนะนำเพื่อนตัวเองให้เธอรู้จักด้วยเหมือนกัน

"สวัสดีค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ" ซีเซย์พนมมือไหว้อย่างนอบน้อม เดินตามหลังเฮียภูมิไปติด ๆ ก่อนจะชะงัก นั่งลงบนโซฟาเพราะแรงดึงของเฮียบูม

"เมื่อคืนมันไปนอนคอนโดเหรอ?" บูมถามเด็กของเพื่อน ทำสายตาอีกสองคู่ช้อนขึ้นมอง

"ค่ะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"

"เปล่า แค่ส่งข้อความไปมันไม่ตอบ ตกลงอยู่กับเธอ..เหรอ" หายทั้งคืน กกน้องแน่นอน! 

"เราแยกกันนอนค่ะ เซย์ไม่รู้" หญิงสาวส่ายหน้าไม่รู้ไม่ชี้ รู้แค่เธอย้ายมานอนอีกห้อง ส่วนเขาจะนอนต่อหรือไม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน

"เฮียภูมิตื่นหรือยังคะ ~"

เสียงหวานดังมาจากหน้าร้านดึงความสนใจคนในร้านให้หันมองตาม ๆ กัน รวมถึงร่างเล็กด้านข้างเฮียบูมที่ก็หันมองตามเฮียทั้งสามจนเผลอสบตากับเจ้าของเสียง

"ตื่นแล้ว อยู่หลังร้าน" ขุนตอบ ชี้ไปหลังร้าน เรื่องร้าวฉานงานถนัด!

"สัด" ปลื้มกระทุ้งศอกใส่ขุน เดินไปรับเด็กไอ้ภูมิไม่วายเดินตามหลังไปส่ง นี่ถ้าเพื่อนรักอย่างภูมิไปจีนอีกสักสามวัน เขาคงได้เวียนเทียนลูกสาวเจ้าของร้านทองแน่ ๆ เล่นมาหาเช้าเที่ยงเย็นเลย คงพร้อมถวายช่วงล่างให้ไอ้ภูมิกระแทกตลอดเวลาเลยมั้งน่ะ

"ตัวดี!" ขุนเหน็บปลื้มเพราะรู้ทันความคิดของมัน

"ใคร?" บูมผู้ไม่รู้หันถามขุนงง ๆ แต่แล้วก็ต้องงงเพิ่มเมื่อเห็นสายตาไอ้ขุนที่มองเซย์

"อะไรวะ งง" บูมขมวดคิ้วเกาหัว

"น้องเซย์เป็นอะไรกับเพื่อนพี่ครับ?" ขุนถามรุ่นน้องท่าทางเป็นมิตร

"ไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ"

"แค่มีอะไรกันใช่ไหม?"

"..." ทำไมเพื่อนเฮียภูมิถามแบบนี้

"มานั่งนี่มา จะบอกอะไรให้" ขุนตบที่ว่างข้างตัวเองเรียกน้องให้มานั่งด้านข้าง ก่อนจะวาดวงแขนทำเหมือนกอดทางอ้อมพลางโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้

"ผู้หญิงคนนั้นชื่อเตย เป็นลูกสาวเจ้าของร้านทอง คุยกับไอ้ภูมิอยู่ มันบอกเซย์ไหม?"

"ข่าวใหม่สำหรับกูเลย" บูมตบหน้าขาพูดเมื่อได้ยินขุนกระซิบบอกเซย์ เพราะเขารู้แค่มันได้กินไม่รู้ว่าคุยอยู่

"เซย์ มีแฟนไหม?" ขุนถามแล้วนั่งหลังตรง ใช้อีกมือเก็บไรผมไปทัดข้างหูให้ยิ้ม ๆ ทำไอ้บูมขยับมาใกล้ช่วยถามอีกแรง

"ตกลงหนุ่มคนนั้น ยังไง"

"เซย์เลิกกับเขาแล้วค่ะ" ซีเซย์ตอบติดประหม่ามองสองเฮียที่เริ่มลูบศีรษะ เล่นผมยาวสลวยของเธอ

เสือสองตัวที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อจำต้องเงยหน้าขึ้นมองต้นเสียงเสือตัวที่สาม..

"ใจเย็น ถามก่อน" ปลื้มนั่งลงข้างบูมโคลงศีรษะมองใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักของซีเซย์ ยื่นมือไปเชยปลายคางเธอขึ้น จับหันซ้ายหันขวา

"น่ารักดีนะ" ปลื้มกระตุกยิ้มมุมปากชม ผละมือที่จับปลายคางไปป้ายจมูกไอ้บูม

"หอมครับ!" บูมตอบ ด้วยความลืมตัวเลยหยิบผมเซย์ขึ้นมาดม

การกระทำของเฮียทั้งสามทำเธอนั่งนิ่งไม่กล้าขยับเนื้อตัว ขืนหันหน้าหรือขยับพวกเฮียต้องสิงเธอแน่ ๆ ยิ่งเฮียขุน..อีกนิดจมูกเขาจะชนแก้มเธออยู่แล้ว

ปึง!!

เสียงปิดประตูห้องน้ำดัง ปึง ทำเสือผู้หญิงทั้งสามขยับออกห่างจากหญิงสาวร่างเล็กทันที ต่างฝ่ายต่างเสมองแสร้งไม่รู้ไม่ชี้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

"เฮียภูมิ ~ ไปกินข้าวกับเตยนะ"

"กลับไปก่อน วันนี้เฮียมีงาน"

"เตยงอแงได้ไหม" ทำตาปริบ ๆ รอคำตอบ

"..." ภูมิถอนหายใจลูบศีรษะลงมายังท้ายทอย ดันเตยให้เดินนำหน้าไป แต่ก่อนจะผ่านโซฟาที่ทั้งสี่คนนั่งอยู่ เขาหันไปส่งสายตา บดกรามล่างมองเสือสามตัวเรียงตัวอย่างเคือง ๆ

"เดี๋ยวว่างแล้วโทรหา" ภูมิอ้าแขนให้เตยกอด บอกเสียงเรียบไม่ได้กอดตอบ โดยปกติเขาจะแสดงออกมากกว่านี้ แต่เพราะมีอีกคนอยู่ จำต้องเพลาความแพรวพราวลง

"เตยรอนะ"

"โอเค" โอเคดี เด็กว่านอนสอนง่าย แต่ไอ้สามตัวในร้านจ้องเซย์ตาเป็นมันเลย

"เซย์ ขึ้นไปอยู่ข้างบน"

"อ้าว! อ้าว อ้าว!" บูมร้องดังอ้าว กูนั่งดมของกูอยู่ดี ๆ ไล่เฉย

"อ้าวอะไรของมึง?" ภูมิสาวเท้าไปหยุดตรงหน้าบูม ถามน้ำเสียงจริงจัง จนเพื่อนบูมขยับออกห่างจากเซย์

"ลุกขึ้นมา เดี๋ยวไปส่ง" แบมือให้เซย์จับ ทว่าเธอไม่จับ แถมยังหลบมือเขาเดินนำไปก่อนอีกต่างหาก 

"เซย์เข้าห้องไหน ชั้นไหน ได้บ้างคะ"

"ชั้นสาม ห้องตรงข้ามบันได"

"ขอบคุณค่ะ" ซีเซย์หันมาขอบคุณแล้วเดินขึ้นบันไดยิ้ม ๆ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงที่ดังด้านล่าง ความอยากรู้อยากเห็นเลยย่องเบาย่อตัวนั่งที่ขั้นบันได

"ให้ได้ไหมคนนี้?" ขุนถามขึ้นทันทีที่เซย์ลับตา

"ให้อะไร?" ภูมินั่งลงขมวดคิ้วมองสายตาหิวโหยของเพื่อนเรียงตัว

"จะให้พูดทำไม มึงรู้อยู่แล้ว"

"งั้นกูตอบเลย คนนี้ไม่ได้" ภูมิส่ายหน้าตอบ

"เพราะ ขอเหตุผลที่ฟังขึ้นด้วยนะ" ขุนไหวไหล่สบตาเพื่อน เลิกคิ้วรอเหตุผล

"พ่อแม่กูชอบ ไม่อยากให้มีปัญหา"

"มึงไม่ได้หวงใช่ไหม" ปลื้มตบบ่าภูมิ ถามเสียงจริงจังไม่ต่างจากขุน

"ไม่ กูไม่ได้คิดอะไร แค่เล่น ๆ"

"กูไม่เชื่อ"

"แล้วพวกมึงต้องการอะไร พ่อแม่สั่งให้มา กูก็รับมา คิดว่าอยากมีมากมั้งเมียอะ"

"มึงจะแค่เล่น ๆ จริงใช่ไหม?"

"แค่เล่น ๆ นอนร่วมเตียงขำ ๆ เอาอะไรมาก" ภูมิยืดอกตอบ สบตาเพื่อนไม่กะพริบ

"แอบคบ?"

"ไม่ได้คบ แต่ได้แล้ว ขอบคุณครับ"

"ครับมึง!" ปลื้มพยักหน้ายืดอกเบือนหน้าหนี

"แล้วถ้าวันหนึ่งมึงรู้สึกกับของเล่นชิ้นนี้ล่ะ?" ขุนถามแทรก

"จะให้รู้สึกอะไร น้องยังตัดแฟนเก่าไม่ขาดเลย พวกมึงอย่าตลก กูขอ"

"โอเค งั้นก็เผื่อใจไว้หน่อยแล้วกัน พวกกูกลัวมึงจะเป็นหมาแบบไอ้ไคซ์" ขุนตบหน้าขาเตือนเพื่อนรักด้วยความหวังดี

"ไม่หมา คุยกับเซย์แล้ว บอกแล้วว่าไม่ใช่คนดี ถ้าอยากจะคุยกับคนอื่นก็คุย กูไม่ว่า"

"จุดยืนชัดเจนดี" ปลื้มเบะปากพูด

"แหง เดี๋ยวครบห้าเดือนน้องก็ไปแล้ว เอาอะไรมาก" ภูมิไหวไหล่ หยิบกล่องบุหรี่บนโต๊ะมาเคาะข้อมือหมายจะหยิบออกมาสูบ

"มึงลืมไปหรือเปล่า น้องเขยมึงคลั่งหลังกกได้สามเดือนเองนะ นี่ตั้งห้าเดือน!" ตั้งห้าเดือนไอ้เชี้ยภูมิ ถ้าก้าวพลาดหลงรักน้องขึ้นมา มึงตายอย่างเขียด

"ใครมันจะกกแต่คนเดิมแบบไอ้ไคซ์วะ มึงบ้าเหรอ" ภูมิตอบปลื้มพลางพ่นควันขาวจนกลุ่มควันลอยเหนือหัว

ทุกบทสนทนาซีเซย์ได้ยินชัดเต็มสองหู ชัดจนเข้าใจเจตนาของเฮียภูมิ เพราะเธอ..สำหรับเขา คงเป็นได้แค่ผู้หญิงที่นอนร่วมเตียงขำ ๆ ครั้นจะเป็นเมียหรือแม่ของลูกอย่างที่คุณเพ่ยคุณลี่ต้องการ คงเป็นไปไม่ได้

'แค่ห้าเดือน ท่องเอาไว้ ห้าเดือนเดี๋ยวก็จบแล้ว'