บทที่ 6 ตอนที่ 6 เตยมาก่อนเซย์
ตอนที่ 6 เตยมาก่อนเซย์
ขณะเผลอคิดเหม่อลอยเป็นต้องสะดุ้งเพราะเฮียปลื้มที่ยืนพักเอวแสร้งไอมองมาทางเธอ
"ขึ้นไปข้างบนเถอะ" ปลื้มพูด เดินขึ้นบันไดไปรั้งเรียวแขนซีเซย์ให้ยืนขึ้น ไม่วายดึงให้เซย์เดินตามมาจนถึงชั้นสาม ห้องตรงข้ามบันได
"ห้องนี้ไม่มีใครอยู่ ส่วนห้องนั้น ห้องไอ้ภูมิ" ปลื้มชี้ไปทางซ้ายมือบอกให้เซย์รู้
"ขอบคุณค่ะ" ซีเซย์พยักหน้ายิ้มขอบคุณแล้วมองไปยังประตูห้องยิ้ม ๆ แต่ยังไม่ทันจะได้ก้าวขาเสียงเฮียปลื้มก็ดังขึ้น
"ชอบมันเหรอ?"
"คะ?" ชอบมันเหรอคืออะไร เฮียปลื้มหมายถึงเธอชอบเฮียภูมิเหรอ
"ชอบมันไหม ไอ้ภูมิน่ะ"
"ไม่ได้ชอบค่ะ" ซีเซย์ตอบทันทีที่เพื่อนเฮียภูมิถาม ก่อนจะรีบขอตัวเข้าห้องเลี่ยงสถานการณ์อึดอัดเหมือนเมื่อครู่ ครั้นจะให้อยู่ยืนคุยต่อก็รู้สึกแปลก ๆ เพราะสายตาเฮียแต่ละคน..ทำเธอขนลุกไปหมดทั้งตัว
แต่ยังไม่ทันจะได้สำรวจห้องหรือเดินดูรอบ ๆ โทรศัพท์ในกระเป๋าสะพายข้างก็แผดเสียงดัง จนต้องรีบคว้ามาลดระดับเสียง
สายเรียกเข้า PA I (พี่ไป๋)
หญิงสาวถอนหายใจเล็กน้อย เดินไปนั่งปลายเตียงก่อนจะกดรับสาย..
(ถึงแล้วไม่เห็นส่งข้อความมาเลย เปิดกล้องหน่อยครับ)
ซีเซย์เปิดกล้องตามที่ว่า ทำให้คนในจอคลี่ยิ้มน้ำตาหยดเผาะ
(คิดถึง..)
"เมื่อวานเหนื่อยมากเลยเผลอหลับค่ะ วันนี้มาดูร้านที่ต้องทำงาน ตอนนี้ขึ้นมาดูห้องที่ต้องนอน" พยายามพูดโทนเสียงปกติเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายมีน้ำตา
(พี่นอนไม่หลับเลย คิดถึงเซย์ทั้งคืน)
"^^ ปกติพี่ก็เข้าเวรไม่ค่อยมีเวลาให้อยู่แล้ว ทำไมตอนนี้..งอแงคะ"
(ความรู้สึกไม่เหมือนกัน ตอนนี้พี่รู้สึกว่าเซย์เดินจากพี่ไปไกลมาก ๆ)
"ต่างคนต่างมีหน้าที่" พี่ไป๋มีงาน มีคนไข้รออยู่ ส่วนเธอ..ถึงเวลาแล้วที่ต้องตอบแทนบุญคุณ
(ไม่เลิกกันได้ไหม..) ไป๋ถามน้ำตาคลอ นัยน์ตามีความหวัง ก่อนน้ำตาจะไหลอาบหน้าเมื่อเธอส่ายหน้า
"เราเลิกกันมาสองเดือนแล้วนะ"
(พี่อธิบายได้เซย์ พี่กับพยาบาลคนนั้นเราไม่ได้เป็นอะไรกัน ถ้าไม่เชื่อหนูมาถามเพื่อน ๆ พี่ก็ได้)
"พี่ไป๋ ที่ผ่านมาหนูไม่เคยยุ่งวุ่นวายกับงานหรือเรื่องส่วนตัวของพี่เลย หนูไม่รู้หรอก พี่กับเขาเป็นอะไรกัน แต่เรา..เลิกกันแล้ว เว้นระยะห่างต่อกันแบบนี้ มันดีมากแล้วนะคะ"
(เซย์..)
"หนูดีใจที่ครั้งหนึ่งเคยมีแฟนเป็นคุณหมอคนเก่งแบบพี่นะ"
(ไม่เอาคำว่าครั้งหนึ่งเคยได้ไหม)
"^^"
(พี่ทำเรื่องลาพักร้อนแล้ว ถ้าพี่ไป หนูมาหาพี่ด้วยนะครับ)
"บอกล่วงหน้าหน่อยนะคะ เผื่องานยุ่ง"
(หนูยุ่งเพราะใช้เวลาทั้งหมดอยู่กับเขา ใช่ไหม)
"เปล่าค่ะ เซย์ทำงาน"
(อย่ายอมมันนะเซย์..)
(อย่ามีอะไรกับเขา ได้ไหม..) ร้องขอทั้งน้ำตา
"เซย์ขอเก็บของก่อนนะ อีกเดี๋ยวจะไปดูว่าต้องทำอะไรบ้าง"
(พี่โทรหาหนูเหมือนเดิมได้ไหม)
"ถ้าเวลาของเราตรงกันนะคะ" หลังตอบไปพี่ไป๋ดูไม่ค่อยโอเคกับคำตอบสักเท่าไหร่ แต่ไม่โอเคแล้วทำอะไรได้ ในเมื่อเรื่องของเราจบไปแล้ว จบก่อนที่เธอจะรู้ว่าต้องมาประเทศไทย มาตอบแทนบุญคุณเฮียภูมิด้วยซ้ำ
พี่ไป๋เป็นคุณหมอสูติที่ดีมาก ๆ เรียนเก่ง ทำงานเก่ง พูดเก่ง เป็นที่รักของเพื่อนร่วมงาน คนไข้และอีกหลาย ๆ คน รวมถึงเธอ
ก่อนหน้านี้ใคร ๆ ต่างก็อิจฉาเธอที่มีแฟนหล่อ เพียบพร้อม แต่หารู้ไม่ การเป็นแฟนหมอ หมอแทบไม่มีเวลาให้เลย เพราะเวลาทั้งหมดพี่ไป๋ทุ่มให้กับโรงพยาบาล ทุ่มให้กับคนไข้ แทบไม่เหลือมาถึงเธอ ถามว่าน้อยใจบ้างไหม ก็มีบ้าง ไม่บ่อยนัก
แต่ก็อดโหยหาอ้อมกอดจากคนที่รักไม่ได้อยู่ดี..
ระหว่างเราเหมือนจะดี แต่ก็แค่เหมือน ถ้าไม่มีเรื่องพยาบาลคนใหม่ที่แว่วเข้าหูน่ะนะ..
ก๊อก ก๊อก
"เซย์ เปิดประตูให้หน่อย"
"เซย์ เซย์" ภูมิยืนเคาะประตูเรียกหญิงสาวในห้อง กระทั่งประตูเปิดออก
"คะ?"
"ขอเข้าไปหน่อย"
"เรายืนคุยกันตรงนี้ดีกว่า"
"ทำไม?" ทำไมไม่ให้เข้าห้อง ทั้งที่ก่อนมาธรีพีก็อยู่ด้วยกัน
"เซย์ไม่ค่อยสะดวก เฮียมีอะไรหรือเปล่าคะ"
"คุยในห้อง" ภูมิหันมองซ้ายขวา ดันประตูเข้าไปอย่างเสียมารยาท เดินไปนั่งปลายเตียง ตบหน้าขาตัวเองเรียกเธอให้มานั่ง
"ขอนั่งตรงนี้แทนนะ" หญิงสาวไม่เพียงแค่ไม่นั่งตักแต่เธอเดินไปนั่งที่โซฟาแทน ทำให้เฮียภูมิย้ายตัวเองมานั่งด้านข้างเธอ
"โกรธเหรอ?" โกรธเรื่องเตยแน่นอน
"เรื่องอะไร..เหรอ"
"ก็เรื่องเตย"
"เซย์ไม่โกรธนะ"
"ไม่โกรธแล้วทำไมไม่จับมือ เรียกให้นั่งตักก็ไม่นั่ง" ตั้งแต่ข้างล่างแล้วนะ ขึ้นมาข้างบนก็ยังเป็นอีก
"..." ไม่มีเหตุผล เธอแค่ไม่อยากจับมือที่เขาไปจับตัวใคร ส่วนนั่งตักมันไม่จำเป็นเลย
"ผู้หญิงคนนั้นมาก่อนเซย์นะ"
"..." บอกทำไม?
"เฮียหมายถึงเตยน่ะ เฮียรู้จักเตยก่อนเซย์"
"ไม่ต้องอธิบายก็ได้ค่ะ มันเป็นเรื่องส่วนตัวของเฮีย เซย์ไม่อยากยุ่ง"
"เผื่อสงสัย"
"เซย์รู้ว่าควรต้องทำตัวยังไง ไม่ต้องเป็นห่วงนะ"
"ถ้าเซย์ไม่อะไร คืนนี้เฮียนอนด้วยได้ไหม?" ขอไว้ก่อนเผื่อได้ จะได้ไม่ต้องวุ่นวายกับไอ้พวกข้างล่าง ในเมื่อมีเซย์มาให้กินถึงที่ ป้อนถึงปาก ไม่มีเหตุผลอะไรที่เสืออย่างเขาจะไม่กิน มีแต่จะกัดกิน กลืนกินจนไม่เหลือซากเสียมากกว่า
"ค่ะ แต่เซย์ขอยืมรถได้ไหม"
"ไปไหน?"
"ร้านขายยาค่ะ"
"เธอเป็นอะไร"
"เซย์จะไปซื้อยาคุมกับยาแก้ปวดแก้อักเสบมาเผื่อไว้" เผื่อว่าร่างกายจะระบมปวดร้าวเหมือนที่ผ่านมา จะได้รีบกินยาให้ร่างกายฟื้นตัวเร็ว ๆ
"กินเยอะไม่ดี"
"หมายถึง..?" ยาอะไรที่ว่าไม่ดี ถ้ายาคุมฉุกเฉินเธอรู้อยู่แล้ว
"พวกยานั่นแหละ"
ซีเซย์ไม่ได้สนใจว่าเฮียภูมิจะพูดหรือเตือนอะไร เพราะคนที่รู้จักร่างกายเธอดีที่สุดก็คือเธอ และถ้าไม่กินยา ไม่ป้องกัน ไม่กันไว้ก่อน เกิดเป็นไข้เป็นลมเป็นแล้งขึ้นมาใครจะดูแล เธอไม่หวังให้เขามาดูแลกันหรอกนะ ขอแค่อยู่ด้วยกันไม่ทำร้ายกันก็มากพอแล้ว
ตกดึก
แทบทั้งคืนที่เธอรอเพราะเขาที่บอกจะมาหากัน นั่งสัปหงกครั้งแล้วครั้งเล่าไม่มีวี่แวว กระทั่งเดินลงบันไดมาได้ยินเสียงเฮฮาด้านล่าง
ซีเซย์เข้าใจแล้วว่าทำไม..เฮียภูมิถึงไม่มาหากัน
"ไปนั่งตักเพื่อนพี่บ้างครับ เหน็บชากินขา" บูมสอดมือเข้าไปบีบขยำบั้นท้ายงอน ยกสะโพกหญิงสาวบนตักให้ไปนั่งตักเพื่อนภูมิต่อ
ส่งให้นั่งปุ๊บ แขนตวัดโอบรอบเอวอัตโนมัติเลย
"น้องตัวเล็กนิดเดียวมึงว่าหนักเหรอ?" ปลื้มกระตุกยิ้มถามบูมที่นั่งบีบ ๆ นวด ๆ ขาตัวเอง
"ไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมต้องนั่งตักกูคนเดียว!"
"ก็เด็กมีคนเดียว" ขุนตอบพลางปรายตามองทางบันได ใช้ศอกสะกิดไอ้ปลื้มให้หันดูเงาตะคุ่ม ๆ ว่าใช่ ใช่ไหม?
"อืม" ปลื้มตอบเสียงอยู่ในลำคอโดยไม่หันมอง
"เซย์ ลงมานั่งดื่มด้วยกันไหม?" เรื่องร้าวฉานขอให้บอกขุน!
"มา ๆ นั่งดื่มด้วยกันหน่อย" ปลื้มช่วยเรียกเงาดำแถวบันไดอีกแรง จนร่างเล็กเดินยิ้มลงมานั่งโซฟาฝั่งตรงข้าม ถ้าเดาไม่ผิดเขาเห็นเซย์ปรายตามองไอ้ภูมิกับเด็กบนตักด้วยหางตาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มหวานให้พวกเขา
"มานั่งตรงนี้" ขุนรีบขยับเว้นที่ว่างระหว่างกลางตัวเองกับไอ้ปลื้มให้เซย์นั่ง ทำเจ้าของธรีพียอมละสายตาจากเกมในโทรศัพท์ขึ้นมองเขาเคือง ๆ ถามว่าแคร์ไหม ก็ไม่ ไม่แคร์อยู่แล้ว
"มาเร็ว" บูมลุกขึ้นรั้งข้อมือเซย์ให้มานั่งระหว่างกลางเสือสองตัว จนน้องยอมนั่งลง
"ดื่มไหม?" ขุนถามแล้วยื่นเบียร์กระป๋องใหม่ให้เซย์
"ไม่ดีกว่า" เซย์ส่ายหน้าปฏิเสธ
"ไอ้บูม ไปเอาโค้ก" ปลื้มมองคนข้างกายตาเป็นมัน สั่งเพื่อนเสียงแข็งต่างจากสายตาที่มองน้องอยู่สิ้นเชิง
"เรามาเล่นเกมกันไหมเซย์" ปลื้มถามคำถามกระตุกหนวดเสือจนได้ยินเสียงถอนหายใจดังขึ้น
"เกม..อะไรเหรอ"
"เป่ายิงฉุบ"
"แพ้ดื่ม เหรอคะ?"
"ใครแพ้โดนหอมแก้ม" ขุนเนียนเกยคางบนไหล่มนกระซิบบอกน้อง ทำใบหน้าสวยหันมาจนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน
