บทที่ 8 ตอนที่ 8 เพื่อนน้องสาว

ตอนที่ 8 เพื่อนน้องสาว

เช้าวันต่อมา 

ซีเซย์ตื่นเช้าเพราะความเคยชิน เธอไม่แน่ใจว่าที่นี่สามารถทำอาหารได้หรือเปล่า และไม่รู้ว่านอกเหนือจากนี้มีอะไรให้ทำอีกบ้าง 

"เมื่อวานซืนนอนคอนโด เมื่อคืนนอนธรีพี ปรับตัวไม่ถูก" แต่จะปรับได้หรือไม่ก็ต้องปรับให้ได้ เธอมีเวลาห้าเดือน ถ้าห้าเดือนนี้ความสัมพันธ์ไม่คืบหน้าย่ำอยู่กับที่ทุกอย่างเป็นอันว่าจบ! 

เซย์ภาวนาให้เป็นอย่างนั้น ให้ระหว่างเราจบกันด้วยดี อย่าติดค้างกันอีกเลย 

เฮียภูมิมีทางเดินชีวิตของตัวเอง เธอเองก็มีเหมือนกัน..

หญิงสาวครุ่นคิดตลอดการอาบน้ำแต่งตัว กระทั่งออกจากห้องลงมาด้านล่าง สภาพโต๊ะเมื่อคืนที่พวกเฮียนั่งดื่มนั่งกินกันนั้น 'เละ! เละมาก!' 

อวสานอาหารที่อยากทำ จำต้องมาเก็บกวาดทำความสะอาดร้านก่อนแทน

ซีเซย์เก็บเศษเล็กเศษน้อยบนพื้นอย่างไม่รีบ จนเสียงคล้ายไขประตูดังขึ้น..

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอ นั่งทำอะไร" ณภัสเปิดประตูร้านกว้างมองซีเซย์ที่นั่งบนพื้นยิ้ม ๆ ก่อนจะกอดอกถอนหายใจไม่พอใจเสียงดัง 

"นี่พวกเฮียกินกันแล้วไม่เก็บเหรอ?" 

"สวัสดีค่ะพี่ภัส" เซย์ยิ้มแห้ง ไม่รู้ที่ผ่านมาพวกเฮียอยู่กันยังไง แต่ลงมาเห็นร้านรก สกปรกเลอะเทอะแบบนี้มันขัดใจ ให้นั่งเฉยยืนมองเฉย ๆ ทำไม่ได้จริง ๆ 

"ถ้าจะเก็บ เก็บกอง ๆ ไว้ก็พอ อีกเดี๋ยวแม่บ้านก็มาแล้ว" 

หญิงสาวทำอย่างที่พี่ภัสว่า เพียงครู่เดียวแม่บ้านก็มาเก็บกวาดทำความสะอาดจริง ๆ ดูจากการเก็บกวาดคงไม่ได้แค่ทำความสะอาดด้านล่าง น่าจะขึ้นไปเก็บห้องด้านบนด้วย

"กินข้าวเช้าหรือยัง"

"ยังเลยค่ะ" 

"เดี๋ยวสั่งข้าวกินกันนะ ที่นี่เขาสั่งข้าวกินกัน กินง่ายอยู่ง่าย" 

"เขาสั่ง หมายถึง.." ทุกคนใช่ไหม 

"ก็ถ้าพี่อยู่ร้าน เรื่องอาหารพี่เป็นคนสั่งให้ กินไม่กินไม่รู้แต่สั่งมาไว้ก่อน เผื่อบางทีสักเหนื่อย ๆ จะได้เปิดกินได้เลย" 

"เป็นงานอย่างหนึ่งเลยใช่ไหมคะ"

"ใช่ แต่ไม่มีอะไรมากหรอก พวกเฮียไม่เรื่องมาก"

"ค่ะ" 

"ตอนอยู่โกดังเซย์ทำเกี่ยวกับธุรการใช่ไหม" 

"ใช่ค่ะ" 

"แบบนี้ก็จัดคิวให้พวกเฮียได้สบาย ๆ เลยสิ แล้วพอจะทำบัญชีได้ไหม?" ณภัสยิ้มถาม 

"ทำได้ค่ะ งานใหม่ ๆ เซย์ก็ทำได้ ขอแค่พี่ภัสสอนงานเซย์.." 

"เก่งจัง รู้จักปรับตัวด้วย" 

แหงละ..ชีวิตคือการดิ้นรน ล้มบ้างลุกบ้าง คลุกคลานบ้างสลับกันไป ที่แน่ ๆ ซีเซย์ไม่เคยยอมแพ้ต่อโชคชะตาที่เล่นตลกแน่นอน จะกี่ร้อยกี่พันปัญหาก็มาเถอะ เธอพร้อมจะตั้งรับ แม้บางเรื่องจะแบกรับไม่ไหวก็ตาม 

เคยคิดนะ เพื่อนรุ่นราวคราวเดียวกันกับเธอใช้ชีวิตสนุกสุดเหวี่ยงมาก แล้วเธอล่ะ? สนุกสุดเหวี่ยงอะไรในชีวิตบ้าง นอกจากลุยงานให้มันสุด ๆ ใช้ชีวิตแบบเหนื่อยสุด ๆ หัวถึงหมอนปุ๊บสลบปั๊บ 

"เช้านี้พี่สั่งข้าวต้มให้นะ เดี๋ยวเที่ยง ๆ เราออกไปหาอะไรกินกันข้างนอก แล้วค่อยซื้อมาฝากเฮีย โอเคไหม" 

"เซย์อะไรก็ได้ค่ะ" ไม่เคยเรื่องมากอยู่แล้ว 

"งั้นมานั่งนี่สิ ช่วยพี่จดสีหน่อย ต่อไปเซย์ทำเองจะได้คล่อง" 

ร่างเล็กไม่รอช้ารีบเดินไปย่อตัวนั่งลงบนพื้น คว้าสมุดปากกามาจดรหัสสีอย่างที่พี่ภัสว่าทันที และนอกจากจดรหัสสีแล้วเธอยังนับจำนวนสีที่เหลือแต่ละรหัสเผื่อไว้อีกด้วย 

หลังนับสีเสร็จข้อศอกดันไปกระแทกเข้ากับลิ้นชักทำให้ลิ้นชักเปิดออก เผยให้เห็นเข็มสัก เครื่องสักที่ยังอยู่ในกล่องเป็นอย่างดี ซีเซย์ไม่ลังเลที่จะจดบันทึกลงในสมุดอีกครั้ง กลายเป็นว่าพื้นที่ตรงเคาน์เตอร์ เธอสำรวจจนหมดทุกซอกทุกมุมแล้ว 

"รอบคอบดีจัง ~ เดี๋ยวเซย์ลองดูสต๊อกในไอแพดนะ มันตรงกับที่เราจดหรือเปล่า ถ้าไม่ตรงเซย์เดินไปเปิดดูลิ้นชักข้างเตียงสักด้วยก็ได้ เผื่อเฮียเอาสีไปเก็บไว้ในนั้น ส่วนสีไหนที่ใกล้หมดแล้ว จดแยกไว้นะ เดี๋ยวพี่พาไปเบิกที่ร้านอุปกรณ์" 

"ได้ค่ะพี่ภัส" ตอบพลางยิ้มกว้าง งานนี้สำหรับเธอง่ายมาก ๆ ง่ายกว่าอยู่ที่โกดังเยอะเลย เพราะร้านสักขนาดไม่ใหญ่มาก คนไม่พลุกพล่านเท่าไหร่ ปัญหาคงไม่เยอะเท่าโกดังแน่นอน 

"อ้อเซย์ เฮียภูมิบอกเรื่องเวลาทำงานของเฮียแต่ละคนหรือยัง" 

"ยังไม่ได้คุยเรื่องงานเลยค่ะพี่ภัส" เซย์ตอบกลับโดยไม่ได้เงยหน้ามองต้นเสียง ทำให้ไม่รู้ว่าคนที่ยืนด้านหลังเป็นใคร 

ร่างสูงที่ยืนมองขมวดคิ้วงุนงงมองผู้หญิงสองคนที่คุยกันคนละทิศละทาง ก่อนจะย่อตัวลงกระซิบข้างกกหู..

"เจ้าเล่ห์" 

เสียงที่ได้ยินทำมือเล็กที่กำลังจดรหัสสีชะงัก แต่พอหันไปหวังจะตอบ ริมฝีปากสองเราดัน..แตะกัน 

จุ๊บ ~ 

ปากหยักได้รูปจือจุ๊บเสียงดัง กระตุกยิ้มหัวเราะกวน ๆ 

"เมื่อคืนหลับเหรอ?" 

"ค่ะ" 

"แล้วทำไมไม่นอนห้องเฮีย หนีทำไม" 

"ก็..นั่นเป็นพื้นที่ส่วนตัวไม่ใช่เหรอคะ" เฮียไม่ชอบให้ยุ่ง เธอก็ไม่ยุ่ง ไม่อยากรู้อยากเห็นอะไรทั้งนั้น แปลกเหรอ 

"ตกลงจะไม่นอนด้วยกัน ใช่ไหม" 

"ถ้าทำเสร็จแล้วก็ควรแยกย้าย ไม่ใช่เหรอคะ" ถามติดประหม่ามองมือใหญ่ที่เชยปลายคางขึ้น เหมือนว่าอยากให้สบตา

"แต่เมื่อคืนยังไม่ได้ทำ..คืนนี้ต้องทำนะ" ภูมิพูดให้ได้ยินกันแค่สองคน ตาคมจ้องปากเล็กตาไม่กะพริบ ก่อนจะอดใจไม่ไหวผละมือที่เชยปลายคางไปประคองท้ายทอยเซย์มาบดคลึงริมฝีปากแทน 

ไม่รู้ว่ามัวแต่ตักตวงความหวานจากปากนุ่มของเซย์นานเท่าไหร่ รู้สึกตัวสะดุ้งก็ตอนที่เสียงถ่ายรูปดัง 

แชะ! แชะ! แชะ แชะ 

แค่แชะเดียวคงไม่มีปัญหา แต่รัวแชะหาพ่อมึงเหรอ! ไอ้สัด! 

"ไม่น่ารอด" บูมยิ้มกดถ่ายรัว ๆ ถอยหลังกรูออกห่างจากคนสองคน ไม่วายหันมองอีกครั้งแล้วเอ่ย..

"ต่อเลย ๆ เมื่อกี้กูไม่เห็น ไม่เห็นอะไรเลย" พูดแล้วก็ใช้นิ้วมือซูมรูปภาพที่ถ่ายเมื่อครู่ กดส่งเข้ากลุ่ม 5 Ku y รัว 

Kais : เผลอไม่ได้ 

Khun : มึงก็ด้วย @Kais 

Kais : อย่าให้ถึงคราวมึง @Khun 

Khun : ว่าไงเพื่อนรัก @Kais 

Boom : ขอทีละคน อย่ามาพร้อมกัน ประสาทจะแดก 

Plu : เมื่อวานกูเป่ายิงฉุบชนะ ยังไม่ได้หอมแก้มเซย์เลย วันนี้ไม่พลาดแน่ 

Kais : อยากโดนต่อยเหรอมึง 

Plu : เซย์โสด 

Khun : โสดแต่รูไม่ว่าง 

Plu : ปากดีไอ้ขุน มึงอะเนียนเลย 

Khun : ตัวหอมดี 

Kais : พวกมึงเหี้ยนะ 

Poom : เหี้ยโดยสันดานเลย 

Kais : เจ้าของน้องเซย์มาแล้วครับ @Plu @Khun 

Boom : ไม่ใช่เจ้าของ เพราะไม่มีสถานะ 

Kais : อย่าขยี้ 

Boom : กูทำได้แค่นี้ ให้กูทำเถอะ 

Khun : เบื่อเมื่อไหร่บอกนะเพื่อน กูรอเสียบอยู่ @Poom 

Plu : อย่าลืมกูนะ @Khun 

Poom ออกจากกลุ่ม 

Kais : หยอกแรงไปไหมพวกมึง 

Khun : ทีเมื่อวานนั่งกอดสาวต่อหน้าน้องนิ่ง กูนึกว่าจะแน่ 

Plu : กำลังจะได้หอม เบรกหัวทิ่มเลยกู

Boom : อนาคตช่างสักเบอร์หนึ่งต้องเป็นของกูแน่ 

Khun : ?? 

Plu : อะไรมึง 

Kais : ไอ้บูมคงหมายถึงพวกมึงโดนไล่ออกแน่ 5555 

Boom : ตั้งแต่มีเมียฉลาดขึ้นเยอะเลยนะเฮียไคซ์ 

Kais : อยากปากเปลี่ยนสีไหม? เดี๋ยวไปรับภัสกูจัดให้ได้นะ 

Boom : หยอก 

Kais เชิญ Poom เข้าร่วมกลุ่ม 5 Ku y 

Poom : ไม่ตลก คนนี้พ่อแม่กูคาดหวัง เล่นอะไรเล่นได้หมด แต่ห้าเดือนที่อยู่ ถือว่ากูขอ 

Khun : ขอ? 

Poom : กูให้อิสระเซย์คุยกับคนอื่นเต็มที่ ใครก็ได้ที่ไม่ใช่พวกมึง 

Plu : กลัวน้องได้เป็นเมียพวกกูอะดิ 

Kais : ปล่อยเด็กไปมีอนาคตที่ดีเถอะ 

Boom : +1 ครับเฮียไคซ์ 

Poom : ถ้ายังเห็นหัวกูก็ไว้หน้ากูหน่อยแล้วกัน 

Plu : กูขอสาบานด้วยเกียรติของเสือ ต่อไปนี้ไม่ทำต่อหน้าให้มึงเห็นแน่นอน ขอบคุณครับ 

Khun : ไอ้เหี้ยนี่อยากปากชา พูดไม่ออกแบบไอ้ไคซ์ว่ะ 

"คิ้วจะผูกกันแล้ว.." ซีเซย์จิ้มที่หัวคิ้วเฮียภูมิ ลูบตามรูปคิ้วจนหัวคิ้วที่ขมวดแทบชนกันคลายออก 

"เพราะเธอนั่นแหละ" 

"หือ" เพราะเธอเหรอ? ไม่ใช่มั้ง 

"เซย์ พี่เตรียมตารางคิวงานคร่าว ๆ ให้แล้วนะ" 

"โอเคค่ะพี่ภัส" หญิงสาวตอบกลับแล้วลุกขึ้นยืนปัดกางเกง ก่อนจะชะงักมองมือใหญ่ที่คว้าข้อมือ รั้งให้นั่งลง..

"คืนนี้ห้ามล็อกห้องอีกนะเซย์ เข้าใจไหม" เขาที่รอเซย์ตอบรับ พยักหน้าให้เธอรับปากจะได้เข้าใจตรงกัน แต่แล้วก็ต้องหันไปมองเจ้าของเสียงที่ดังขึ้น..

"ทำอะไรกันคะ!" ลูกสาวเจ้าของร้านทองแผดเสียงดังถามคนสองคนที่ใบหน้าห่างกันแค่คืบ และเสียงของเธอก็ทำให้ผู้หญิงคนนั้นผละออกห่างจากเฮียภูมิ

"นี่เธออีกแล้วเหรอ? มันเป็นใครคะเฮียภูมิ" เตยมองค้อนผู้หญิงด้วยกัน ก่อนจะใช้เสียงอ่อนลงถามเฮียภูมิ 

"อ๋อ คนนี้เหรอ เพื่อนน้องสาว"