บทที่ 9 ตอนที่ 9 รอได้ไหมล่ะ ห้าเดือน (เตย)
ตอนที่ 9 รอได้ไหมล่ะ ห้าเดือน (เตย)
"ตอบแบบนี้เรียกกั๊ก" ปลื้มลงบันไดมาทันช็อตเด็ด แสร้งพูดเนียน ๆ แล้วเดินไปกอดคอเซย์มาหอมขมับเสียงดังฟอด
แขนที่กอด ปลายจมูกที่หอมทำน้องหันมาสบตางง ๆ
"เดี๋ยวเฮียสอนเซย์ดูคิวเอง" กระชับกอดคอเซย์แน่นขึ้นหมายจะหอมอีกสักฟอด ยังไม่ทันจะได้หอม ภัสมาจากไหนไม่รู้ แทรกกลางซะฝันสลายเลย
"เดี๋ยวนี้แพรวพราวจังเลยนะคะ" ณภัสสบตาเฮียปลื้มคาดโทษ ทั้งที่เฮียก็รู้ป๋าม้าชงให้เฮียภูมิ
"ก็..ตลอดนะ" ปลื้มยิ้มตอบ เปลี่ยนจากกอดคอเซย์เป็นโอบรอบเอวภัสมากอด
"ไอ้ไคซ์ มาตอนไหนวะ" บูมพูดเสียงดัง ทำเพื่อนรักรีบผละออกจากของดีธรีพีทันที
"ไอ้เหี้ย!" ปลื้มหันไปด่าบูม พูดซะใจหายใจคว่ำ นึกว่าจะต้องปากแตกอีกแล้ว
"น้องภัส สวัสดีค่ะ" เตยกอดแขนเฮียภูมิมายืนยิ้มทักทาย
"กองไว้ตรงนั้นได้เลยค่ะ" ณภัสยิ้มหวานตอบ หันไปกอดแขนเซย์แล้วเดินออกจากร้านไปด้วยกัน ไม่วายได้ยินเสียงลูกสาวเจ้าของร้านทองพูดออเซาะเฮีย
"เฮียภูมิ ~ ทำไมน้องภัสพูดกับเตยแบบนั้นล่ะคะ"
"เป็นประจำเดือนมั้ง" เขาก็ไม่รู้จะตอบยังไง จะบังคับภัสให้มาชอบเตยคงไม่ได้ ผู้หญิงด้วยกันคงดูออก
"น้องไม่ชอบเตยแน่ ๆ"
"ไม่รู้"
"ภัสไม่ชอบไม่เป็นไร เฮียภูมิอะชอบเตยหรือเปล่า"
"อยากให้ตอบอะไร"
"ตอบเหมือนตอนอยากกินเตยได้ไหม"
"อ่า.." คงไม่ได้ เพราะไม่อยากกินแล้ว แค่ยังไม่รู้จะหาวิธีสลัดทิ้งยังไง เล่นตามเกาะเป็นปลิงแบบนี้ กลัวว่ะ บอกตรง ๆ
"ว่าแต่เฮียภูมิกับเพื่อนภัสนี่ยังไงคะ? เกือบจะจูบกันอยู่แล้วนะ"
ไม่ใช่เกือบ แต่จูบแล้ว กำลังจะจูบอีก ถ้าเธอไม่มาขัดเขากับเซย์
"ว่าไงคะ เป็นอะไรกัน? เตยเห็นสองครั้งแล้วนะ" เตยเขย่าแขนรบเร้าเอาคำตอบ ภูภูมิถึงกับถอนหายใจพรืดใหญ่ส่ายหน้า ผละแขนที่เตยกอดออกมาคว้าไหล่สองข้างให้ยืนสบตา
"ผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เพื่อนภัส แต่เป็นผู้หญิงที่พ่อแม่เฮียให้ลองคุย"
"จับคลุมถุงชนเหรอคะ?"
"ไม่เชิง แต่ให้มาอยู่กิน อยู่ช่วยงานห้าเดือน ระหว่างนี้เฮียคงไม่ได้ไปหา รอได้ไหมล่ะ? ถ้ารอได้ก็นับไปเลยห้าเดือน"
"เฮีย.."
"ถ้ารอจนครบห้าเดือนได้ เคลียร์เรื่องนี้เสร็จเดี๋ยวไปหา"
"ถ้าให้เตยรอ เตยขอมีสถานะนะคะ" ยืดอกพูด เธอมั่นใจว่าตัวเองมีดีระดับหนึ่ง ไม่อย่างนั้นเฮียภูมิคงไม่บอกให้รอแบบนี้
"รอให้ได้ก่อน ถ้าได้ค่อยมาคุยกัน" แต่ตอนนี้ช่วยไปพ้น ๆ ไม่ต้องโผล่มาขัดจังหวะอีกได้ไหม วันก่อนก็ครั้งหนึ่งทำเสือสามตัวจ้องขย้ำเซย์ตาเป็นมัน วันนี้เป็นไง หอมขมับไปชื่นใจเลยมั้งน่ะไอ้เพื่อนเหี้ย
"เตยรอได้"
"อืม" รอได้ก็รอไปเถอะ ถนอมใจได้แค่นี้แหละ จะให้พูดตรง ๆ ก็กลัวจะมีปัญหากับเถ้าแก่ร้านทอง รายนั้นยิ่งชอบแนะนำทรงเอให้มาสักร้านเขาอยู่บ่อย ๆ ด้วย ผลประโยชน์ล้วน ๆ
แต่กับลูกสาว บอกตามตรงไม่ได้คิดจริงจัง กะจะหมาหยอกไก่เล่น ๆ ไหงไก่มาให้กินถึงที่ อุตส่าห์บอกห้องไม่ว่าง ไก่บอกบนรถก็ได้ เออ! เอาก็เอา ก็เอาบนรถนั่นแหละ
ลีลาการขย่มปกติทั่วไป ไม่ได้ฟิตมาก แล้วก็ไม่ได้ประทับใจขนาดนั้น แต่ที่ซ้ำรอบสองเพราะเ งี่ ยนไม่มีที่ลง จบ!
"อ้าว เซย์ มายืนทำอะไรตรงนี้ เข้าไปหยิบโทรศัพท์มาหรือยัง เฮียปลื้มรอเราอยู่นะ"
เสียงที่ดังขึ้นทำตาคมเบิกโพลง เหลียวมองด้านนอกประตู 'เต็ม ๆ!' คงได้ยินเต็ม ๆ ชัดทั้งภาพและเสียงเลยสินะ
"เฮ้อ.." มือใหญ่ลูบผ่านหน้าลวก ๆ เสยผมขึ้น ถอนหายใจพรืดใหญ่อีกครั้ง
"ไปกันค่ะ เซย์หาโทรศัพท์เจอแล้ว" ซีเซย์ไม่แม้แต่จะมองคนสองคนที่ยืนคุยกัน เธอก้มหน้าตอนเดินผ่านแล้วก็ก้มอีกครั้งที่ต้องเดินผ่านอีกรอบ ก่อนจะหัวเราะเย้ยหยันขำตัวเองที่เกือบจะหลงเชื่อคำพูดเฮียภูมิไปกอดแขนพี่ภัส
"^^ ถ้าไม่รู้สึกอะไรก็ไม่เป็นไรนะ ทุกคนไม่ได้บังคับ คิดซะว่ามาเรียนรู้งาน ดีไหมเซย์" ครู่หนึ่งที่เผลอสบตากัน ณภัสเดาได้ทันทีว่าเซย์ต้องมีใจให้เฮียแน่นอน ซึ่งไม่ใช่เรื่องแปลก เพราะเฮียภูมิเป็นคนพูดเก่งพูดเป็น ไม่แปลกเลยที่ใครต่อใครจะหลงรัก แต่ถ้าไม่รักคนนี้..ก็อย่าแพรวพราวใส่ให้มากนัก
เกิดพลาดท่าหลงรักซีเซย์ขึ้นมาจะได้ไม่เจ็บหนัก
"ดีค่ะ เซย์ก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน" เธอไม่คาดหวังอะไรมากกว่ามาทำงาน เป็นที่ระบายอารมณ์ให้เขาขำ ๆ อีกแล้ว
สามวันที่มายังจุก..ขนาดนี้ อีกร้อยกว่าวันที่เหลือเธอไม่จุกอกจนกระอักเลือดตายเลยเหรอ 'เฮ้อ'
ลำพังก็แพ้ลูกเล่นบนเตียงอยู่แล้ว อย่าให้แพ้เขาไปมากกว่านี้อีกเลย ไม่อยากต้องเจ็บ ไม่อยากต้องปวด ไม่อยากต้องรู้สึกเหมือนว่ารักข้างเดียว เป็นไปได้อยากเปิดใจคุยตรง ๆ แต่เฮียภูมิจะยอมคุยยอมฟังกันไหม..
ร้านอุปกรณ์
ภายในรถ..
"ภัสไปเข้าห้องน้ำก่อนนะ ฝากน้องด้วยนะเฮียปลื้ม ห้ามจีบนะ!"
"โอเค ~" ปลื้มพยักหน้ารับปากณภัสที่นั่งบิดบอกปวดฉี่ตั้งแต่ออกจากซอยบ้าน ทันทีที่ภัสลงจากรถ ปลื้มก็ปรับกระจกมองหลัง มองซีเซย์
"เซย์"
"คะ" ตอบรับไม่ได้สบตา
"ไม่ได้ห้ามให้รักมันนะ แต่ถ้าพยายามไม่รักได้ก็อย่าไปรักคนอย่างมันเลย ไอ้ภูมิมันยังไม่พร้อมจะหยุดอยู่ที่ใครหรอก..
..ที่เฮียเตือนเพราะไม่อยากเห็นเธอเจ็บนะ เซย์.." ปลื้มเตือนด้วยความหวังดี ไม่อยากต้องเห็นเซย์เจ็บเหมือนที่ภัสเคยเจ็บ อีกอย่างไม่รู้เลยว่าไอ้ภูมิจะรู้สึกตัวช้าเหมือนไอ้ไคซ์หรือเปล่า คาดเดาอะไรไม่ได้เลย
เสือยังไงก็เป็นเสืออยู่วันยังค่ำ..
"ขอบคุณนะคะ" ซีเซย์พยักหน้ายิ้มเจื่อนเอ่ยขอบคุณ ก่อนจะลงจากรถ ยืนยืดเส้นยืดสาย
"บิดขี้เกียจเสร็จแล้วตามมานะ หึหึ" ปลื้มหัวเราะเอ็นดูเดินนำเข้าไปในร้าน โดยมีเซย์เดินตามหลังมาติด ๆ
"ร้านนี้ใหญ่กว่าร้านสักใช่ไหมคะ"
"ใช่ มีห้องเก็บของหลังร้านด้วย เดี๋ยวให้ภัสอธิบายแทนนะ เฮียก็ไม่ค่อยรู้ นาน ๆ มาที" ไม่ใช่นาน ๆ มาที แทบไม่มาเลย ถ้าไม่มีธุระสำคัญ ยิ่งมาเรื่องสียิ่งแล้วใหญ่ ไม่มาเด็ดขาด ปวดหัว! รหัสสีมีเป็นร้อย หัวจะระเบิด
"เซย์ ~ มาทางนี้" ณภัสกวักมือเรียกจากไกล ๆ
"^^" เจ้าของชื่อยิ้มหวานรีบเดินไปตามทางทันที
ห้องที่พี่ภัสเรียกเธอเข้ามาเป็นเหมือนห้องทำงาน พี่ภัสอธิบายเกี่ยวกับเอกสารคร่าว ๆ รวมถึงบัญชี เช็กสต๊อก และวันเช็กสต๊อก วันรับสินค้า ส่งคืนสินค้า การจัดส่ง การบรรจุ อีกหลาย ๆ อย่างที่เธอรู้บ้างไม่รู้บ้าง ส่วนไหนที่ไม่รู้เธอถามแล้วรีบจดบันทึก เผื่อว่าในอนาคตจะมีโอกาสได้ลองทำด้วยตัวเอง
ซีเซย์ตั้งใจฟังพี่ภัสอธิบายพร้อมจดส่วนสำคัญ
'เฮียบูม เฮียปลื้ม เฮียภูมิ อยู่ประจำร้าน'
'เฮียขุนเข้าร้านสัปดาห์ละสองถึงสามวัน'
'ค่าฝีมือช่างสักไม่เท่ากัน'
'ราคาผลงานต่างกัน อยู่ที่ขนาดภาพและสี'
'การดูแลรักษาหลังสัก'
'ราคาเริ่มต้น..'
'ราคาจอง'
'ส่วนลด'
และอีกหลาย ๆ อย่างจนเกือบเต็มหน้ากระดาษที่จดบันทึก ที่เคยพูดว่ามีปัญหาไม่เท่าโกดัง ตอนนี้ขอเปลี่ยนคำพูด เพราะตอนทำงานมันต่างกันมาก หน้าที่ธุรการ บัญชี เหนื่อยก็จริง อย่างน้อยก็มีผู้ช่วย แต่ที่นี่..จุกจิกยิบย่อยต้องบันทึกต้องจำ ต้องหมั่นดูไม่อย่างนั้นละก็วุ่นวายแน่นอน
ยิ่งทำงานกับผู้ชายล้วน จะหวังให้เป็นระเบียบเรียบร้อย เนี้ยบทุกจุดคงไม่ได้ ถ้าไม่เชื่อก็นึก..สภาพโต๊ะที่พวกเฮียนั่งเมาเมื่อคืนได้
"อ้อ เรายังไม่มีช่องทางติดต่อกันเลย เดี๋ยวพี่ขอด้วยนะเซย์"
"ค่ะพี่ภัส" พยักหน้ายิ้มยื่นโทรศัพท์ตัวเองให้พี่ภัส แล้วรับโทรศัพท์พี่ภัสมาบันทึกช่องทางติดต่อของตัวเอง
"เรียบร้อย ต่อไปมีอะไรส่งข้อความถามพี่ได้ตลอดนะ ไม่ใช่เรื่องงานก็ปรึกษาได้ เพราะทั้งธรีพีมีพี่เป็นผู้หญิงคนเดียว" ผู้หญิงคนเดียวจริง ๆ
"ขอบคุณนะคะ ^^"
"เรื่องแค่นี้เอง คนกันเองทั้งนั้น ว่าแต่เมื่อกี้มีคนส่งข้อความมาด้วยนะ" เธอเห็นชื่อ PA I เห็นข้อความที่ส่งมาด้วย
"เซย์ขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์แป๊บหนึ่งนะคะ"
"ตามสบายเลย"
พอพี่ภัสพยักหน้าซีเซย์เลยรีบเดินออกจากห้องทำงาน ออกมายืนพิมพ์ข้อความที่หน้าร้าน
Z : งานยุ่งอยู่ค่ะ
พิมพ์ตอบข้อความปุ๊บ เขาโทรกลับมาปั๊บ
สายเรียกเข้าจาก PA I
"ค่ะ ตอนนี้เซย์ยุ่งอยู่นะ"
(คิดถึง..คิดถึงมาก ๆ เลย) หมอไป๋ตอบแล้วกดเปิดกล้อง
"ไม่ทำงานเหรอคะ"
(ทำงานเหนื่อย คิดถึงหนู)
"คุณหมออู้งาน"
(ดูแลตัวเองด้วยนะครับ อากาศเริ่มเปลี่ยนเดี๋ยวไม่สบาย)
"ที่นี่ร้อนมากค่ะ ไม่หนาวเลย"
(อยากกอด)
"^^" ถ้ายังคบกันอยู่เธอคงตอบว่าอยากกอดเขาเหมือนกัน ติดที่..เราเลิกกันแล้ว เลยจำเป็นต้องเว้นระยะห่าง รวมถึงการวางตัว
(เซย์คิดถึงพี่บ้างไหมครับ)
"เซย์!"
เสียงเรียกคุ้นหูมาก คุ้นจน..
"คุยกับใคร? แฟนเหรอ" ภูมิกระซิบถามข้างกกหู มองโทรศัพท์ที่เซย์จับแนบอกไว้แน่นอย่างคนสงสัย
(ใครเหรอเซย์) ไป๋ถามเพราะได้ยินเสียงเรียก พยายามเพ่งมองว่าเซย์กำลังให้ดูอะไร
"ให้เฮียตอบแทนไหม" ภูมิกระซิบถาม พรมจูบคอขาว จนขนแขนเซย์ลุกชัน
