บทที่ 12 เปลี่ยนไป

12:13

เวลาเดินไวกว่าที่คิดแปปเดียวก็เที่ยงวันแล้วพนักงานต่างพากันแยกย้ายพักหามื้อเที่ยงรองท้องเติมพลังเพื่อสู้กับงานอีกครึ่งวัน

อัยรินทร์ในคราบของ ‘ณิชาภัทร’ หยิบข้าวกล่องง่ายๆ มาวางบนโต๊ะริมกระจก มุมเงียบสงบที่สุดในร้าน เธอไม่ได้อยากสุงสิงกับใคร แต่โลกดูจะไม่เข้าข้างเท่าไรนัก

“เฮ้…คุณ”

เสียงหนึ่งดั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ