บทที่ 58 เงาจากอดีต

แสงไฟฉายในมือของภาสกรสั่นไหววูบวาบไปตามจังหวะการหายใจที่พยายามควบคุมให้คงที่ ปากกระบอกปืนของสุวิทย์ที่จ่อตรงมายังหน้าอกของเขานั้นนิ่งสนิท ราวกับมันเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายปีศาจตนนี้ไปแล้ว กลิ่นอับชื้นของห้องใต้ดินที่เคยดูเหมือนสุสานกลับทวีความรุนแรงขึ้นจนน่าสะอิดสะเอียน เมื่อรวมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงท...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ