บทที่ 14 หุปปากถ้าไม่อยากตาย

บรื๊นน~

"กรี๊ดดดดดดดด~" ทันทีที่รถออกตัวสายน้ำก็เบิกตากว้างและกรีดร้องออกมาด้วยความกลัวกับสถานการณ์อันตรายที่ตัวเองกำลังเจอตั้งแต่เกิดมาเธอไม่เคยนั่งรถด้วยความเร็วขนาดนี้มาก่อนมันเร็วมากจนเหมือนจิตเธอจะหลุดไปยังตาตุ่ม

"หุบปากเดียวนี้ถ้าไม่อยากตาย" แอสตันที่กำลังเลือดร้อนด้วยความเมามันในการแข่งขันตะโกนใส่สายน้ำโดยที่เท้าเขายังคงเหยียบคันเร่งจนมิดไมค์สายตาอันคมกริบทอดมองไปยังสนามแข่งรถอันคดเคี้ยวตรงหน้าและสองมือหนายังคงจับพวงมาลัยไว้แน่น

"นี้ถ้านายอยากตาย นายก็ตายไปคนเดียวจะเอาฉันมาตายด้วยทำไม กรี๊ดดด~" สายน้ำยังคงหันไปโวยวายใส่แอสตันแต่สองมือเรียวเล็กของเธอยังคงกอดสายเข็มขัดนิรภัยไว้แน่นด้วยความหวาดเสียว

บรื๊นนน~

เสียงของเครื่องยนต์รถของสองคันที่ตอนนี้กำลังไล่บี้และพยายามแซงกันอยู่ของทั้งคู่ดังกระห่ำจนคนดูแทบนั่งกันไม่ติดลุกขึ้นส่งเสียงโห่ร้องชอบใจกันอยู่ติดขอบสนามด้วยความเมามันกับการแข่งขันครั้งนี้

คงมีแต่ร่างบางตอนนี้ทั้งหวาดกลัวทั้งเครียดได้แต่ภาวนาให้การแข่งขันนี้มันสิ้นสุดลงสักที

"ถ้าเธอไม่หุบปากฉันจะกดหัวเธอมาอม_วยฉันให้ปากมันไม่ว่างเดียวนี้!" แอสตันยังคงตวาดใส่ร่างบางที่เธอเอาแต่กรีดร้องไม่หยุดจนจะทำให้เขาเสียสมาธิ

ทำทีที่แอสตันเอ่ยจบร่างบางได้แต่นั่งกอดเข็มขัดนิรภัยเงียบด้วยความกลัวเพราะความหน้าด้านบ้าระห่ำของคนแบบเขานั้นทำจริงอย่างที่พูดแน่ๆ

บรื้นนนนน~

ตึ่ง!

เสียงรถของแอสตันถูกรถของเรย์กระแทกชนด้านข้างอย่างแรงจนรถของแอสตันเสียเกือบไปชนที่กั้นแต่ดีที่แอสตันเหวี่ยงหักหลบได้ทัน

“กรี๊ดดดดดดดด” สายน้ำกรี๊ดออกมาอย่างสุดเสียงด้วยความกลัวแบบสุดขีดทั้งชีวิตเธอไม่เคยเจอเหตุการณ์อะไรที่หวาดเสียวขนาดนี้มาก่อนตอนนี้เหมือนชีวิตเธอถูกแขวนไว้เส้นด้ายของแอสตันไม่มีผิด

“โอ้ยยย เธอจะกรี๊ดหาพระแสงอะไรนักหนาถ้าไม่อยากแพ้ก็เงียบๆ ” แอสตันที่ตั้งหลักได้แล้วหันมาด่าสายน้ำที่เธอเอาแต่กรี๊ดโวยมาย

“นี้ถ้านายทำฉันตายหรือแพ้รับรองว่าฉันจะตามจองเวรนายไปทุกชาติแน่!!”

“นี้ยัยสายน้ำ ถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอฉันไม่ให้ไปเธอแหกขาให้ใครเอาแน่!” แอสตันเอ่ยก่อนที่ฝีเท้าหนักจะเหยียบคันเร่งจนมิดไมค์อีกครั้ง

บรื้นนนนน~

เเอสตันเหยียบคันเร่งอย่างบ้าระห่ำหมายพุ่งชนรถของเรย์ที่แซงอยู่ข้างหน้าด้วยความเร็วสูงอย่างไม่กลัวตายและเอาท่อนแขนแกร่งกันสายน้ำไว้ไม่ให้กระแทกถึงแม้ว่าจะคาดเข็มขัดนิรภัยไว้ก็ตามแต่ด้วยความเร็วขนาดนี้ถึงรถของเขาจะแข็งแรงขนาดไหนก็ต้องมีกระทบกระทั้งกันบ้าง

“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

โครม!!

พลัก!!

รถของเรย์ถูกแอสตันชนเข้าอย่างแรงจนทำให้รถของทั้งคู่กระเด็นออกไปนอกสนามจนทำให้สาวร่างบางที่นั่งมาด้วยกันกับเขานั้นตอนนี้ได้ตกใจจนหมดสติไปเป็นที่เรียบร้อยแล้วส่วนแอสตันเองที่หัวกระแทกเข้าอย่างแรงจนทำให้เขาคิ้วแตกจนเลือดอาบหน้า

สภาพรถคันหรูทั้งสองคันตอนนี้อยู่ในสภาพยับเยินแต่ยังสามารถที่ขับเคลื่อนต่อไปได้

เมื่อแอสตันตั้งตัวได้เขาจึงรีบหักพวงมาลัยแล้วกลับเข้ามายังเส้นทางการแข่งขันเหมือนเดิม ก่อนที่จะเหยีบคันเร่งจนมิดไมล์อีกรอบจนเครื่องยนต์ของเขาคำรามลั่นสนามพร้อมกับขวันรถสีดำขุ่นก่อนจะพุ่งทยานเข้าเส้นชัยพร้อมกับเสียงโห่ร้องของกองเชียร์ในสนามที่ดังก้องและตามมาด้วยรถของเรย์

“หึ ฉันบอกแล้วว่าถ้าฉันยังไม่เบื่อเธอฉันไม่ยอมให้เธอไปแหกขาให้ใครเอาแน่” แอสตันหันไปมองสายน้ำที่สลบอยู่พร้อมแสยะยิ้มร้ายอย่างพึงพอใจในชัยชนะครั้งนี้

พอรถของทั้งคู่จอดถึงเส้นชัยหน่วยกู้ภัยและพยาบาลภาคสนามก็รีบวิ่งตรงเข้ามาหาเขาและเรย์ทันที

แอสตันเดินลงมาจากรถด้วยสภาพเลือดอาบหน้าตามัวมีรอยฟกช้ำเป็นจ้ำใหญ่ๆ จากการกระแทกซึ่งไม่ต่างจากเรย์ที่เดินลงมาจากรถด้วยเลือดอาบหน้าและมีบาดแผลฟกช้ำเช่นกัน

“กูชนะมึงอีกแล้ววะ” แอสตันเอ่ยเย้ยยันเรย์ทันทีที่เขาเห็นอีกฝ่ายเดินลงจากรถ

“เออ เดียวพรุ่งนี้กูให้คนขับเอารถอีกคันที่ราคาเท่าคันนี้ไปส่งให้” เรย์พูดอย่างหัวเสียแล้วเดินออกไปจากสนามพร้อมทั้งพยาบาลที่วิ่งตามไปทำแผลให้เขา

“คุณแอสตันเป็นอะไรมากไหมคะ” พยาบาลสาวหุ่นเซ็กซี่เข้ามาถามแอสตันด้วยสีหน้าเป็นห่วงเพราะเขาเลือดออกเยอะมาก

“ไปดูยัยนั้นก่อน” แอสตันพูดก่อนจะหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุด

“แต่คุณเลือดออกเยอะมากเลยนะคะ” เธอพูดแล้วมองไปยังหน้าของแอสตันที่สภาพไหลเลือดอาบหน้า

“ฉันไม่เป็นไรไปดูยัยนั้น” เขาพูดก่อนจะใช้มือหนาปาดเลือดออกแผลแค่นี้เขาแทบไม่รู้สึกอะไรเลยด้วยซ้ำเพราะปกติเเล้วเขามักจะมีเรื่องให้เจ็บตัวเป็นประจำอยู่แล้ว

“คุณครับ คุณครับ คนไข้หมดสติเอาเปลเคลื่อนย้ายผู้ป่วยมาด่วน” บุรุษพยายามเอ่ยเรียกสายน้ำที่นอนหมดสติอยู่ก่อนที่เขากำลังจะอุ้มเธอไปที่เปย์

“เดี๋ยวก่อน” แอสตันที่เห็นว่าบุรุษพยาบาลกำลังจะอุ้มร่างบางเลยเอ่ยขึ้น

“ครับคุณแอสตัน” บุรุษพยาบาลที่กำลังจะอุ้มเธอขึ้นก็หยุดชะงักทันที่

“เดียวฉันอุ้มเอง ไปห้องพยาบาลใช่ไหม” แอสตันทิ้งบุหรี่ราคาแพงที่เขาพึ่งจุดลงกับพื้นก่อนจะใช้เท้าขยี้ให้ดับก่อนจะเดินมาช้อนตัวร่างบางขึ้นแนบอก

“ครับ”

ณ ห้องพยาบาลของสนามแข่งรถ

“คุณแอสตันเจ็บไหมคะ” พยาบาลสาวสวยคนเดิมเอ่ยถามแอสตันด้วยเสียงหวานขณะที่กำลังทำแผลให้เขาอยู่

“ไม่” แอสตันเอ่ยก่อนจะมองไปที่พยาบาลสาวสวยที่ตอนนี้เธอไม่ได้ติดกระดุมเม็ดบนหนึ่งเม็ดเผลอให้เห็นเนินอกคัพ C อย่างตั้งใจ

“แล้วถ้าแนนซี่อยากโดนอะไรเจ็บๆ ต้องทำยังไงหรอคะ” เธอพูดด้วยเสียงยั่วยวนก่อนที่จะเอานิ้วมือไล่ไปที่แผ่นกล้ามอกของแอสตัน

ฟุบ!

“โทษทีนะวันนี้ฉันไม่มีอารมณ์ ยัยนั้นแค่เป็นลมเดียวก็ฟื้นใช่ไหม” แอสตันลุกขึ้นยืนพร้อมกับเอ่ยถามเธอ

“ใช่ค่ะ” พยาบาลสาวคนเดิมตอบด้วยเสียงเหวี่ยง และชักสีหน้าอย่างเสียดายแอสตัน

ฟุป!

แอสตันเดินไปอุ้มร่างบางที่ตอนนี้หมดสติยังไม่ฟื้นขึ้นจากเตียงก่อนจะเดินออกไปจากห้องพยาบาล

ณ ห้องพัก VIP ของสนามแข่งรถ

ปัง!!

แอสตันให้เท้าหนาถีบประตูห้องพัก VIP ที่ไม่ได้ล็อคเข้ามาในห้องที่ตอนนี้เพื่อนๆ ของเขาทุกคนได้ขึ้นมารออยู่ก่อนแล้วและสิ่งที่เขาทำ ทำให้เพื่อนๆ ของเขาหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน

“ไง ไอพวกเหี้ย” แอสตันเอ่ยทักเพื่อนๆ ของเขาพร้อมเดินเข้ามาด้านใน

“ไอเชี้ยนี้เข้ามาดีๆ ไม่ได้รึไงเดียวประตูก็พังหรอก” โรมเอ่ยว่าเพื่อนทันที

“ก็มือกูไม่ว่าง” แอสตันพูดพร้อมใช่สายตาคมมองไปยังร่างบางที่ยังสลบอยู่ในอ้อมแขน

ฟุบ~

แอสตันปล่อยร่างบางลงนอนยังโซฟาตัวยาวของห้องพักก่อนที่เขาจะถอดเสื้อคุมตัวใหญ่ของเขามาคุมตัวให้เธอเพราะตอนนี้เธออยู่ในชุดสายเดี่ยวสั้นสีดำทำให้เห็นหน้าอกอวบอิ่มและเรือนร่างเธอได้ชัดเจน

“คนนี้มึงดูหวงเป็นพิเศษนะไอเสือ” ดีเดย์เอ่ยแซวเพื่อนทันทีที่เห็นการกระทำของเพื่อนตัวเองเพราะปกติแล้วแอสตันมักไม่ค่อยจะสนใจใยดีใครนักหรอกนอกจากเพื่อนกับครอบครัว

“กูแค่กลัวว่ายัยนี้จะป่วยตายไม่คุ้มเงิน”

“ไม่ใช่หลงรักเหยื่อนะ”