บทที่ 6 ยังซิงงั้นหรอ? Nc
แอสตันระดมจูบฉันอย่างไม่หยุดยั้งจนฉันแทบหายใจไม่ทันรสจูบที่แสนป่าเถื่อนและมีรสชาติขมของบุหรี่ แม้ว่าฉันพยายามรวบรวมกำลังที่มีเพื่อผลักแอสตันออกไปให้ได้แต่ก็เหมือนว่าเขาจะไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย
ปลัก!!
“โอ้ยย!!!” ฉันใช้จังหวะที่แอสตันกำลังดูดริมฝีปากล่างของฉัน กัดริมฝีปากหนาของเขาอย่างแรงจนได้กลิ่นเลือดฟุ้งในปากแล้วให้ใช้แรงทั้งหมดถีบอกเขาให้ออกไปจากตัวฉัน
“ช่วยด้วยค่ะ ช่วยฉันด้วย”
เมื่อฉันได้โอกาสฉันก็รีบลงจากเตียงรีบวิ่งหมายจะไปที่ประตูห้องเพื่อหาทางหนีไปจากเขาแล้วร้องเรียกคนช่วยอย่างสุดเสียงแต่…..
หมับ!
ร่างสูงใช้มือหนาขว้าแขนฉันจากด้านหลังโดยที่ฉันยังวิ่งไปได้ไม่พ้นจากเตียงมากนัก ก่อนจะกระชากฉันกลับมาเหวี่ยงลงบนที่นอนอย่างแรง ส่วนมืออีกข้างของเขากำลังเช็ดเลือดจากริมฝีปากตัวเอง
“เธอชอบความรุนแรงก็ไม่บอก” แอสตันโน้มหน้าเข้ามาพูดใกล้ๆ ฉันด้วยน้ำเสียงร้ายกาจ
“ปล่อยฉันนะ ไอบ้า”
“เธอกล้ามานะที่ตบหน้าฉันกลางคลับแบบนั้น”
“เธอคิดหรอว่าฉันไม่รู้ว่าเธอเรียกร้องความสนใจจากฉัน” เข้าตอบกลับมาพร้อมใช้สายตาดูถูกฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า
“ไอทุเรศ ฉันไม่เคยคิดจะเรียกร้องความสนใจจากคนเหี้ยๆ แบบนาย”
“งั้นเธอก็จำไว้นะว่าคนเหี้ยๆ แบบฉันไม่เคยปล่อยให้คนที่มันทำร้ายฉันรอดไปได้สักคน” แอสตันใช้มือหนาลูบแก้มฉันเบาๆ พร้อมกับออกแรงบีบหน้าฉันอย่างแรงเหมือนกับว่าจะให้กระดูกกรามฉันแหลกคามือเขา
“โอ้ยย เจ็บปล่อยฉันไปเถอะนะ” ฉันเอ่ยอ้อนวอนเขาไปเสียงสั่นตัวสั่นด้วยความกลัวผู้ชายตรงหน้า
“หึ ปล่อยอะปล่อยแน่แต่ปล่อยในนะ”
แควก!
เขากระชากเดรสตัวสั้นของฉันจนมันฉีกขาดเผยให้เห็นบราลูกไม้สีดำกับแพตตี้ตัวจิ๋ว พร้อมกับขึ้นมานั่งคล่อมบนตัวฉันเอาไว้ทำให้ฉันไม่สามารถขยับหนีได้เลย
“ปล่อยนะปล่อย ใครก็ได้ช่วยด้วยค่ะมีโรคจิตจะข่มขืนฉัน” ฉันพยายามดิ้นแล้วตะโกนขอความช่วยเหลือ
แม้ว่ามันจะเปล่าประโยชน์เพราะว่าที่นี้ถึงจะเป็นชั้นสามแต่เสียงเพลงจากชั้นล่างก็ดังขึ้นมาถึงแล้วนอกจากนี้คลับนี้ยังเป็นคลับของเขาคงไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยฉันแน่
“แหกปากให้ตายก็ไม่มีประโยชน์หรอก แหกขาไว้ให้ฉันเอาดีกว่า” ร่างสูงพูดพร้อมเหยียดยิ้มชั่วร้ายแล้วกระชากชั้นในตัวบางของฉันออกอย่างป่าเถื่อน
เข็มขัดแบรนด์หรูของเขาถูกดึงออกอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเอามามัดแขนทั้งสองข้างของฉันไว้เหนือศรีษะจนทำให้ฉันไม่สามารถขัดขืนได้ แอสตันจัดการถอดเสื้อผ้าตัวเองออกทำให้ฉันเห็นแก่นกายมหึมานั้นที่มันดูใหญ่เกินขนาดคนเอเซีย
“ไม่ๆ อย่าทำฉันเลยนะได้โปรด” ฉันร้องขอให้เขาหยุดการกระทำ น้ำตาฉันไหลพลากอย่างหยุดไม่ได้ด้วยความกลัวแต่ในใจก็คิดอยู่แล้วว่ามันคงไม่เป็นผล
“จะร้องทำไมทำอย่างกับไม่เคย” แอสตันไล่สายตามองเรือนร่างของฉันตั้งแต่ส่วนบนจนไปหยุดอยู่ท่อนล่าง ฉันพยายามหุบขาตัวเองแต่ถูกแอสตันจับขาของฉันแยกออกจากกันทันที่ แม้ฉันจะพยายามดิ้นแค่ไหนก็ถูกร่างแกร่งทับเอาไว้ไม่ให้ขยับไปไหนได้
“สวยดีนิ หวังว่าจะไม่หลวมมากนะ” แอสตันพูดพร้อมกับเอาแก่นกายมหึมานั้นถูกกับกลีบกุหลาบของฉันไปมาฉันรู้สึกได้ถึงน้ำเมือกเหนียวๆ จากหัวแก่นกายของเขา แอสตันเอื้อมมือไปหยิบถุงยางอนามัยมาฉีกแล้วรีบสวมทันที
แม้ฉันจะรู้สึกขยะแขยงแค่ไหนก็ไม่สามารถดิ้นหลุดออกไปได้เลยทำได้แค่ปล่อยให้น้ำตาไหลแล้วยอมรับในชะตากรรมเพราะสายตาที่เขามองฉันนั้นทั้งดูถูกและไร้ซึ่งความปราณี
ส๊วบบบบบ!
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด” ฉันร้องออกมาสุดเสียงด้วยความเจ็บปวดที่รูสวาท ที่ตอนนี้รู้สึกเหมือนมันฉีกขาด
ทันที่แก่นกายที่หุ้มไปด้วยถุงยางอนามัยไซส์ 58 ของแอสตันกระแทกเข้ามายังรูสวาทที่ปิดสนิทของสายน้ำจนมิดด้าม ความแห้งเหือดและความคับแคบภายในรูสวาทของสายน้ำพร้อมกับความรู้สึกของเส้นใยบางที่ขาดสะบั้น ทำให้แอสตันรู้ได้ทันที่ว่าหญิงสาวใต้ร่างแกร่งของเขาไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน
“เธอยังซิงงั้นหรอ? ” แอสตันถอดแก่นกายออกจากรูสวาทของฉันพร้อมกับเลิกคิ้วถามอย่าไม่เชื่อว่าคนตรงหน้าจะยังไม่เคยผ่านมือใครมาก่อน
“เจ็บ ปล่อยฉันนะไอเลว” ฉันพยายามดิ้นและพยายามหุบขาตัวเองเข้าหากัน
“โทษที ฉันไม่ใช่สุภาพบุรุษว่ะยิ่งรู้ว่าเธอซิงฉันยิ่งอยากลอง” แอสตันพูดพร้อมกับถอดถุงยางอนามัยที่เปื้อนคาบเลือดนั้นทิ้งแล้วมองสายน้ำด้วยสายตาพึ่งพอใจเพราะในชีวิตเขาสายน้ำเป็นคนแรกที่แอสตันได้เปิดซิงเพราะผู้หญิงที่ผ่านมาไม่มีใครซิงเลยสักคน บางคนหลอกว่าไม่เคยๆ แต่ระดับเขาแค่เสียบเข้าไปก็รู้แล้ว
