บทที่ 69 จำไปจนวันตาย!

น้ำตาของร่างบางค่อยๆ ไหลรินด้วยความกลัวมือบางของเธอกำราวระเบียงเอาไว้แน่น อย่างไม่กล้าขยับตัวขัดขืนต่อเพราะกลัวจะตกลงไป

"ไม่ๆ อย่างทำแบบนี้" ร่างบางของสายน้ำพยายามขอร้องอ้อนวอนคนใจร้ายอย่างแอสตันทั้งน้ำตาเพราะตอนนี้นั้นเธอทั้งกลัวตกกลัวคนมองขึ้นมาเห็นและอายคน

คลืด คลืด~

เสียงโทรศัพท์ของแอสตันดังข...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ