บทที่ 109

มุมมองของเอเลน่า

“เรามาสายกันแล้วนะ” ฉันพูดเสียงเบาขณะที่เจสันจอดรถสปอร์ตของเขานอกโรงแรม พลางเหลือบมองนาฬิกาข้อมือ เราสายไปครึ่งชั่วโมง

“ใจเย็นน่า” เจสันพูดพร้อมกับดับเครื่องยนต์ “ปรากฏตัวอย่างน่าทึ่งน่ะดีกว่ามาตรงเวลาเสมอแหละ”

ฉันจับชายกระโปรงของตัวเองเล่นอย่างประหม่า เริ่มรู้สึกเสียใจกับการตัดส...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ