แฝดสามที่ถูกแยกของอัลฟ่า

ฉันกำลังถักเสื้อสเวตเตอร์สีฟ้าตัวจิ๋ว ท้องที่นูนใหญ่ของฉันทำให้การจับไหมพรมลำบาก แต่ฉันก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะถักเสื้อผ้าให้เสร็จอย่างน้อยหนึ่งชุดก่อนที่เจ้าตัวน้อยจะลืมตาดูโลก คุณหมอบอกว่าฉันอาจจะเจ็บท้องคลอดวันไหนก็ได้ ถึงแม้กำหนดคลอดของฉันจะเหลืออีกตั้งเดือนก็ตาม

ฉันชะงักเมื่อได้ยินเสียงกระซิบกระซาบที่โถงทางเดินด้านนอก

“ท่านอัลฟ่าจะกลับมาคืนนี้” สาวใช้คนหนึ่งพูด

หัวใจของฉันเต้นแรง ริชาร์ดจะกลับบ้านเหรอ เขาไม่ได้กลับบ้านมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ฉันวางงานถักลงแล้วใช้มือกดลงบนหน้าท้อง สัมผัสได้ถึงการขยับตัวของลูกน้อยในครรภ์

“ได้ยินไหมจ๊ะ เจ้าตัวน้อย? พ่อของลูกกำลังจะกลับบ้านนะ” ฉันยิ้ม แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ไม่ส่งไปถึงดวงตา “เขาอาจจะไม่ค่อยรักแม่เท่าไหร่ แต่แม่รู้ว่าเขาต้องรักพวกลูกแน่ๆ”

นั่นไม่จริงทั้งหมดหรอก ฉันไม่รู้เลยว่าเขาจะรักเด็กๆ พวกนี้ไหม การแต่งงานของเราเป็นเพียงพันธมิตรระหว่างฝูงหมาป่าเหมันต์และฝูงแบล็กวูด ครอบครัวของฉันสูญเสียสถานะในการแข่งขันและถูกบีบให้ต้องอพยพมายังอาณาเขตของเขา การแต่งงานเข้าฝูงไนท์ฟอลล์ที่ทรงอำนาจควรจะเป็นหลักประกันความปลอดภัยของเรา

ยกเว้นแต่ว่าริชาร์ดแสดงออกชัดเจนว่าฉันไม่ใช่คนที่เขาเลือก

ฉันยังไม่ตื่นขึ้นในฐานะคนหมาป่าด้วยซ้ำ ซึ่งเป็นเรื่องที่พบได้ยากในหมู่พวกเรา ฉันไม่แน่ใจว่าตัวเองจะสามารถตื่นขึ้นเป็นคนหมาป่าได้สำเร็จหรือไม่

ฉันพยายามยันตัวเองลุกขึ้นยืน ถ้าเขากำลังจะกลับบ้าน ฉันก็อยากจะเตรียมอาหารไว้ให้เขา บางทีซี่โครงแกะโรสแมรี่ของโปรดของเขาอาจจะทำให้ท่าทีที่เย็นชาอยู่เป็นนิจของเขานุ่มลงได้บ้าง

เมื่อได้ยินเสียงประตูหน้าเปิด ฉันก็เดินออกจากห้องครัวเพื่อไปทักทายเขา แต่ก็ต้องหยุดชะงักเมื่อเห็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขา

เจรัลด์พ่อของเขาและไรลีย์แม่ของเขาก็ลงมาจากชั้นบนด้วย

“นี่มันหมายความว่ายังไง ริชาร์ด” เสียงทรงอำนาจของเจรัลด์ดังก้อง “แกพา...ผู้หญิงคนนี้เข้ามาในบ้านเรางั้นรึ ทั้งๆ ที่เมียท้องแก่ของแกก็อยู่ตรงนี้”

ฉันตัวแข็งทื่อ อยากจะเผชิญหน้ากับเขาแต่กลับอ้าปากพูดไม่ออก ความสัมพันธ์ของเราเปราะบางราวกับกระดาษที่พร้อมจะฉีกขาดได้ทุกเมื่อ ริชาร์ดยืนตัวตรงในชุดสูทสีดำที่ตัดเย็บอย่างสมบูรณ์แบบ ผมสีเกาลัดของเขาจัดทรงไว้อย่างไร้ที่ติ ผู้หญิงข้างกายเขาวางมืออยู่บนแขนของเขา

ใบหน้าของริชาร์ดยังคงเรียบเฉย “ท่านพ่อ ท่านแม่ นี่คือวิกตอเรีย ผมเชื่อว่าถึงเวลาที่เราต้องเลิกเสแสร้งกันเสียที”

ไรลีย์ก้าวไปข้างหน้า “เสแสร้งเรื่องอะไรกันแน่ นี่มันเกิดอะไรขึ้น”

“ว่าการแต่งงานกับเอเลน่าครั้งนี้เป็นสิ่งที่ผมเลือก” คำพูดของริชาร์ดเชือดเฉือนฉันราวกับกรงเล็บ “การรวมกันทางการเมืองที่ท่านจัดแจงกับตระกูลเหมันต์เป็นการตัดสินใจของท่าน ไม่ใช่ของผม วิกตอเรียคือผู้หญิงที่ผมต้องการให้เป็นคู่แท้ของผมมาโดยตลอด”

วิกตอเรียยิ้ม ริมฝีปากสีแดงของเธอโค้งขึ้นอย่างผู้มีชัยขณะบีบแขนของริชาร์ด

“แกเสียสติไปแล้วรึไง” เจรัลด์คำราม “เอเลน่ากำลังอุ้มท้องลูกของแก ทายาทของแกนะ”

“นั่นก็เป็นผลมาจากการที่ท่านวางยาผมเหมือนกัน” ริชาร์ดตอบอย่างเย็นชา “แน่นอนว่าผมจะดูแลเด็กๆ แต่ผมจะไม่ทนอยู่ในละครฉากนี้อีกต่อไป วิกตอเรียจะย้ายเข้ามาอยู่ และเมื่อเอเลน่าฟื้นตัวจากการคลอดแล้ว ก็จะมีการจัดการเรื่องต่างๆ ต่อไป”

ฉันคงจะส่งเสียงอะไรบางอย่างออกไป เพราะทันใดนั้นทุกสายตาก็จับจ้องมาที่ฉัน ความเจ็บปวดที่แล่นผ่านอกเมื่อได้ยินคำพูดของเขาเทียบไม่ได้เลยกับอาการปวดเกร็งที่จู่โจมช่องท้องของฉันอย่างกะทันหัน

“เอเลน่า...” ไรลีย์ก้าวเข้ามาหาฉัน แววตาเต็มไปด้วยความกังวล

ฉันเซถอยหลัง มือข้างหนึ่งยึดเสาหินอ่อนไว้ ส่วนอีกข้างกุมท้องตัวเอง มีของเหลวอุ่นๆ ไหลซึมลงมาตามขา

"คุณ..." ฉันหอบหายใจขณะที่ความเจ็บปวดอีกระลอกซัดเข้ามา

สีหน้าของริชาร์ดไม่เปลี่ยนไปเลย แต่ฉันเห็นแววตาของเขาวูบไหว...ตกใจงั้นหรือ

อาการปวดเกร็งรุนแรงขึ้น และฉันรู้สึกว่ามีของเหลวอุ่นๆ ทะลักออกมา แต่นี่ไม่ใช่แค่น้ำคร่ำแตก ของเหลวที่นองอยู่แทบเท้าของฉันเป็นสีแดงสด

"เอเลน่า!" ไรลีย์รีบพุ่งเข้ามาหาฉันขณะที่ขาของฉันทรุดลง

ฉันสบตากับริชาร์ด ความโกรธแค้นก่อตัวขึ้นในใจ "ถ้าลูกๆ ของฉันเป็นอะไรไป" ฉันขู่ฟ่อ "ฉันขอสาปแช่งให้คุณไม่มีวันได้พบกับความสงบสุขอีกเลย ค่ำคืนของคุณจะมีแต่ความทุกข์ทรมาน และวันคืนของคุณจะมืดมนดั่งเงา ริชาร์ด แบล็กวูด"

ภาพสุดท้ายที่ฉันเห็นก่อนที่ความมืดจะกลืนกินคือรอยยิ้มของวิกตอเรีย

ฉันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังล่องลอยอยู่ในมหาสมุทรแห่งความเจ็บปวด การบีบตัวแต่ละครั้งราวกับคลื่นยักษ์ที่ซัดโถมเข้ามา แสงไฟในห้องคลอดสว่างจ้าจนแสบตา เหงื่อชุ่มผมจนเหนียวแนบแก้ม

"คนแรกออกมาแล้ว! เป็นเด็กผู้หญิงค่ะ!"

ฉันได้ยินเสียงตื่นเต้นของเจซี่ ตามด้วยเสียงร้องไห้จ้าของทารก ฉันอยากจะยิ้มแต่กลับพบว่าตัวเองไม่มีแรงแม้แต่จะยกมุมปาก ความเจ็บปวดอีกระลอกซัดเข้ามาอีกครั้ง และฉันก็กัดฟันแน่น

เจซี่กุมมือฉันไว้ แต่ฉันรู้สึกได้ถึงปลายนิ้วที่สั่นเทาของเธอ ฉันรู้สึกขอบคุณที่มีเพื่อนอยู่เคียงข้าง แต่เขาไม่ได้อยู่ที่นี่... เขาไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลยจริงๆ หรือ

"เอเลน่า อดทนไว้นะ ฉันรู้ว่ามันเจ็บ แต่เธอต้องเบ่งอีกครั้ง" น้ำเสียงของเจซี่แฝงความกังวลอย่างชัดเจน

ฉันอยากจะตอบ แต่กลับพบว่าสติของฉันเริ่มเลือนลางลงเรื่อยๆ ความรู้สึกเป็นลางร้ายแผ่ซ่านไปทั่ว

ฉันได้ยินเสียงสัญญาณเตือนดังลั่นจากจอภาพ และทีมแพทย์ก็เริ่มวิ่งวุ่นกันอย่างร้อนรน

"ความดันเลือดตก! อัตราการเต้นของหัวใจไม่คงที่!"

"เอเลน่า! อย่าหลับนะ! นึกถึงลูกๆ ของคุณเข้าไว้!"

ฉันรู้สึกว่าชีวิตกำลังค่อยๆ เลือนหายไป สติสัมปชัญญะของฉันพร่ามัว ลูกๆ ของฉัน ลูกน้อย...

ความเจ็บปวด ความมืดมิด แล้วก็...แสงสว่าง

ฉันสูดหายใจเฮือกใหญ่ อากาศทะลักเข้าสู่ปอดที่หยุดทำงานไปแล้ว ร่างกายของฉันรู้สึกเหมือนกำลังถูกฉีกเป็นชิ้นๆ แล้วประกอบกลับขึ้นมาใหม่ในเวลาเดียวกัน

"โอ้พระเจ้า เอเลน่า! ในที่สุดเธอก็ฟื้น" เสียงของเจซี่เจือสะอื้น

ฉันลืมตาโพลง และโลกก็ดู...แตกต่างออกไป คมชัดขึ้น ฉันได้ยินเสียงร้องไห้จากนอกห้องคลอด ฟังดูเหมือนเป็นเสียงของไรลีย์ ฉันได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อ กลิ่นเลือด กลิ่นความกลัว และกลิ่นอื่น...กลิ่นลูกๆ ของฉัน

"ลูกๆ" ฉันเปล่งเสียงแหบแห้ง "ลูกๆ ของฉัน..."

"คนแรกปลอดภัยแล้ว แต่คนที่สองกับสามยังอยู่ในท้องเธอ! หัวใจเธอหยุดเต้น เราเกือบจะเสียทั้งเธอและลูกไปแล้ว! แต่เธอฟื้นขึ้นมาแล้ว หมาป่าในตัวเธอกำลังเยียวยาเธออยู่ เธอช่วยลูกๆ ของเธอได้นะ!" เจซี่พูดด้วยความดีใจ

ตอนนั้นเองที่ฉันรู้สึกได้ถึงการเปลี่ยนแปลงที่แผ่ซ่านไปทั่วร่าง หมาป่าในตัวฉันตื่นขึ้นแล้ว หลายปีที่ผ่านมาฉันไม่เคยรู้สึกถึงตัวตนของมันเลย แต่ในวินาทีวิกฤตนี้ ในที่สุดฉันก็สัมผัสได้ถึงการมีอยู่ของมัน ร่างกายของฉันกำลังฟื้นฟูอย่างต่อเนื่อง

"ช่วยฉันด้วย" ฉันหอบหายใจ คว้าข้อมือของเจซี่ "ช่วยฉัน...ช่วยลูกๆ ของฉันด้วย แล้วจากนั้น...ช่วยให้ฉันหายตัวไป"

"อะไรนะ?" หลังจากสับสนอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็เข้าใจเจตนาของฉัน "เธอจะให้ฉันทำอะไร?"

"บอกทุกคนว่าฉันตายแล้ว และพาฉันกับลูกๆ ออกไปจากที่นี่ ฉันจะไม่มีวันกลับไปหาผู้ชายคนนั้นอีก"

ขณะที่การบีบตัวอีกระลอกฉีกกระชากร่างของฉัน ฉันก็ได้ตัดสินใจแล้ว เอเลน่า แบล็กวูด จะต้องตายในคืนนี้ แต่ฉันและลูกๆ ของฉันจะมีชีวิตอยู่...ให้ไกลจากริชาร์ดและความโหดร้ายของเขา