บทที่ 112

มุมมองของริชาร์ด

ผมไม่ได้ออกจากโรงพยาบาลมาสองวันแล้ว กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนกึกจนแสบจมูก แต่ผมก็บังคับตัวเองให้ทน หมาป่าในตัวผมอยากจะหอน อยากทำลายข้าวของให้พังพินาศ อยากตามหาตัวคนทำแล้วฉีกร่างมันเป็นชิ้นๆ แต่ผมกลับทำได้แค่นั่งบนเก้าอี้ที่ไม่สบายตัวตัวนี้ เฝ้ามองหน้าอกของเอเลน่าที่กระเพื่อมขึ้นลงตามลมหาย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ