บทที่ 122

"ขอบคุณนะคะ" ฉันพูด เสียงเบาเกินกว่าที่ตั้งใจ "ขอบคุณที่ซื้อของขวัญให้พวกเด็กๆ"

ริชาร์ดชะงักไปทั้งที่ยังหันหลังให้ฉัน เขาตอบกลับมาอย่างเย็นชาโดยไม่หันมามอง "ฉันทำแบบนี้ก็เพราะว่าเขาไม่มีคนที่เป็นเหมือนพ่อก็เท่านั้น"

ฉันรู้สึกว่าเสียงหัวเราะผุดขึ้นมาในลำคอทั้งที่มีความหงุดหงิดอยู่เต็มอก ช่างน่าขันเ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ