บทที่ 137

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการปวดหัวแทบระเบิดและรู้สึกสับสนงุนงง

"ที่ไหนเนี่ย" ผมพึมพำ แล้วก็จำสภาพแวดล้อมรอบตัวได้

ประตูเปิดออก และพ่อของผมก็เดินเข้ามาโดยใช้ไม้เท้าพยุงตัว "ใจเย็นลงแล้วรึยัง"

ความทรงจำหลั่งไหลกลับมา—ภาพเอเลน่าขับรถจากไป การเผชิญหน้ากับพ่อ แววตาของผมแข็งกร้าวขึ้น ผมลุกขึ้นนั่ง เตรียมจ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ