บทที่ 146

เสียงแผ่วเบาจากหน้าประตูขัดความคิดของผมขึ้นมา เคธี่ในชุดนอนสีขาวยืนอยู่ตรงนั้น สายตาจับจ้องมาที่ผมไม่วางตา

"แด๊ดดี้คะ" เสียงเล็กๆ กระซิบถาม เธอรับรู้ความรู้สึกของผมได้ดีเสมอ

ผมรีบซ่อนแววตาเจ็บปวดแล้วฝืนยิ้มอย่างอ่อนโยน "ว่าไงจ๊ะ เจ้าหญิงของพ่อ มานี่สิ"

เธอเดินเท้าเปล่าข้ามห้องแล้วปีนขึ้นมาบนตักผม...