บทที่ 151

มุมมองของเอเลน่า

ฉันเคลื่อนไหวราวกับคนถูกผีสิง กระชากเสื้อผ้าออกจากไม้แขวนแล้วยัดมันลงกระเป๋าเดินทางอย่างไม่ใส่ใจ มือฉันสั่นเทาจนแทบจะรูดซิปกระเป๋าให้ปิดไม่ได้ ความคิดที่ว่าลิลลี่กำลังป่วย—อาจจะใกล้ตาย—ในขณะที่ฉันนั่งเล่นบทบาทวาณิชธนากรอยู่ที่นี่ มันเหมือนกรดที่กัดกร่อนอยู่กลางอก

“ที่บ้านมีเรื่องอ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ