บทที่ 167

มุมมองของเคธี่

ฉันเดินตามพ่อไป น้ำตาเอ่อคลอจนภาพพร่าเลือน แต่ขณะที่เดินผ่านเอ็มม่า ฉันก็นึกถึงแผนที่วางไว้กับลิลลี่ได้ ฉันหันไปหาเธอ รู้สึกถึงบางอย่างที่ปั่นป่วนอยู่ในท้อง—ความโกรธและความรังเกียจ

“เธอไม่สมควรอยู่ที่นี่” ฉันพูดอย่างเย็นชา

เอ็มม่าดูอึ้งไปเลย “เคธี่ เกิดอะไรขึ้น ทำไมจู่ๆ เธอถึงทำตัว...