บทที่ 47

มุมมองของริชาร์ด

“ตอนนี้รู้สึกดีขึ้นหรือยังลูก” ผมถามเคธี่ผ่านกระจกมองหลัง ผมเคยคิดว่าเอเลน่าจะพาลูกๆ ไปเสียอีก ก็เลยแปลกใจที่เคธี่ติดต่อให้ผมไปรับที่โรงเรียน ก่อนหน้านี้ดูเหมือนเอเลน่าอยากจะหนีไปให้พ้นๆ เต็มที

“หนูไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเสียงเรียบ พลางหลบสายตาผม

ผมขมวดคิ้ว กระชับมือที่จับพวงมาลัยให...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ