บทที่ 48

มุมมองของแม็กซ์

ผมกับลิลลี่นั่งเงียบๆ กันอยู่บนขั้นบันไดหน้าบ้านของเรา ต่างคนต่างจมอยู่ในความคิด สีหน้าที่เจ็บปวดของเคธี่ยังคงสลักลึกอยู่ในใจผม

“มันแย่มากเลย” ผมพึมพำพลางเตะก้อนกรวดเล็กๆ ที่อยู่ใกล้เท้า ก้อนหินกระดอนไปบนพื้นคอนกรีตแล้วหายเข้าไปในพงหญ้า ไหล่ของผมตกฮวบ

ลิลลี่กอดตุ๊กตาของเธอไว้แน่น ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ