บทที่ 49

มุมมองของเคธี่

หนูนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กริมหน้าต่าง น้ำตาไหลอาบแก้ม

หนูเช็ดน้ำตา แต่ยิ่งเช็ดก็ยิ่งไหล ตุ๊กตาหมีของหนูนั่งอยู่ข้างๆ หนูเลยกอดมันไว้แน่น ราวกับว่ามันจะช่วยให้ความเจ็บปวดในใจหายไปได้

ประตูเปิดออก คุณพ่อเดินเข้ามา หนูไม่อยากให้คุณพ่อเห็นว่าหนูกำลังร้องไห้ เลยรีบก้มหน้าลง แต่ก็ไม่ทัน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ