บทที่ 64

เขาจ้องมองฉัน ดวงตาวาววับเป็นประกายสีทอง...สัญญาณอันตรายว่าหมาป่าในตัวเขาใกล้จะปรากฏออกมาเต็มที

“หลีกไป” เขาบัญชา น้ำเสียงห้าวและเต็มไปด้วยอำนาจสั่งการ

ฉันเงยหน้าขึ้นอย่างตกใจกับน้ำเสียงของเขา “ว่าไงนะคะ”

“หลีกทางให้ฉัน” เขาคำรามพลางก้าวตรงมายังโซฟาที่ฉันนั่งอยู่ “ให้ที่ฉันหน่อย เดี๋ยวนี้”

คำสั่...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ