บทที่ 82

มุมมองของริชาร์ด

แสงแดดยามเช้าส่องผ่านผ้าม่านที่ไม่คุ้นตา ชั่วขณะหนึ่งที่สับสนงุนงง ผมนึกไม่ออกว่าตัวเองอยู่ที่ไหน แล้วกลิ่นของเอเลน่าก็ลอยมาแตะจมูก ความทรงจำจึงถาโถมกลับมา

ผมลุกขึ้นนั่ง รู้สึกอับอายที่พบว่าตัวเองห่อหุ้มอยู่ในผ้าห่มของเธอ ใบหน้าซุกลงบนหมอนของเธอ นี่ฉันทำบ้าอะไรอยู่ ฉันไม่ใช่เด็กวั...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ