บทที่ 97

มุมมองของเอเลน่า

ความเงียบภายในคฤหาสน์ช่างน่าอึดอัด ทุกคนจ้องมองฉันราวกับว่าฉันมีหัวที่สองงอกออกมา บางทีฉันอาจจะเสียสติไปแล้วจริงๆ จะมีคนสติดีที่ไหนให้อภัยคนที่พยายามใส่ร้ายตัวเองได้

เจอรัลด์กระแอมไอ ดวงตาของเขาไม่ได้ฉายประกายสีทองอันตรายอีกต่อไป แต่บัดนี้กลับเต็มไปด้วยแววตาที่น่าสงสัยว่าจะเป็นความน...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ