บทที่ 2 EP.2 เพื่อนคู่นอน

ฮอต หนุ่มมหาวิทยาลัยเอกชน ปี 3 คณะบริหาร วัยยี่สิบสามปี สูง 195 cm หน้าตาดีแต่นิสัยร้ายกาจ สูงยาวรวยใหญ่ไซซ์ 64' นิสัยเอาแต่ใจชอบเอาชนะ เป็นลูกชายมาเฟียที่ทำธุรกิจค้าขายส่งออกรถหรูไปยังต่างประเทศ

มีเพื่อนสนิทอยู่ทั้งหมดสามคน

ไฟแช็ก มหาวิทยาลัยเอกชน ปี 3 คณะศิลปศาสตร์ ชายหนุ่มสูงกล้ามแน่นชอบออกกำลังกาย พูดจาขวานผ่าซากจริงใจขี้เล่น

หวังฉี มหาวิทยาลัยเอกชน ปี 3 คณะประติมากรรม ลูกครึ่งจีนหน้าตาดี เงียบขรึมร้อนแรง พูดน้อยต่อยหนัก โลกส่วนตัวสูง

แบ๋ม เพื่อนสาวที่เพิ่งรู้จักกันไม่นาน เรียนออกแบบ ปี 3 น่ารักผมสั้นประบ่าเป็นลูกเจ้าของเบเกอรีชื่อดัง นิสัยเย่อหยิ่งเดาใจยาก

แต่ความสัมพันธ์ทั้งสามหนุ่มกับแบ๋มเรียกได้ว่าเป็น 'เพื่อนคู่นอน' คือร่วมมีสัมพันธ์บนเตียงแต่ยังคงสถานะเพื่อน ซึ่งทุกฝ่ายต่างยินยอม

บ้านเช่า

บ้านที่ราคาถูกย่อมแลกมายังสภาพแวดล้อมที่เก่าและคุณภาพชีวิตที่ค่อนข้างจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เช่นเดียวกับสาวน้อยที่อาศัยอยู่ห้องเช่าติดคลองไม่มีสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ

"ขอบคุณนะคะ หากยังไม่ได้คนทำงานติดต่อหนูได้ตลอดเลยค่ะ" ตัวเล็กพยายามสมัครงานแต่เนื่องด้วยวุฒิการศึกษาน้อย จึงทำให้ค่อนข้างหายาก

มันแกว สาวน้อยวัยยี่สิบปีบริบูรณ์ รูปร่างผอมเพรียวแต่ทรวดทรงองค์เอวเด่นชัด ใบหน้าสวยราวกับเพชรที่ถูกเจียระไนมาอย่างดี ผิวขาวผมยาว สูง 155 cm. ตัวเล็กกะทัดรัด จิตใจดี

หลังจากที่พ่อเสียชีวิตก็ทิ้งหนี้สินเอาไว้มากมาย เธอจึงพยายามดิ้นรนเพื่อเอาตัวรอด อีกทั้งยังต้องส่งเสียตัวเองเรียนมหาวิทยาลัย

ดีที่ตอนนี้เป็นช่วงปิดเทอม

พลบค่ำ

บาร์เบียร์

ยังหางานเสริมไม่ได้ มันแกวจึงนำผ้าเย็นใส่ตะกร้ามาขายตามหน้าผับเพื่อหาเงินเลี้ยงปากเลี้ยงท้อง แต่ด้วยความสวยที่สะดุดตาจึงมีผู้ชายรายล้อม ไม่ใช่แค่อุดหนุนแต่ยังพูดจาลวนลาม

"สวยจังเลย เหมาเท่าไหร่จ๊ะ"

"ทั้งหมดนี้หกร้อยบาทค่ะ"

"พี่ไม่ได้หมายถึงผ้าเย็นพี่หมายถึงตัวหนู"

"ขอโทษนะคะ ถ้าไม่ซื้อก็ไปเถอะค่ะ"

"สวยแต่อย่าใจร้ายสิ"

ตัวเล็กพยายามทำหน้าที่ของตัวเองให้ดี ยืนนิ่งให้กลุ่มชายเข้ามาถาม แต่ส่วนมากจะเป็นการเข้ามาจีบ มือยังจับตะกร้าที่มีผ้าเย็นวางทับเรียงกันเอาไว้ แม้ในใจจะกลัวแต่เรื่องปากท้องก็สำคัญ จึงทำให้ไม่มีทางเลือกทนอยู่ในสภาพแวดล้อมที่โดนกดดัน โดนสายตาใครต่อใครลวนลาม เพราะชีวิตบางครั้งก็เลือกไม่ได้

"ถ้าไม่อยากเป็นแฟนงั้นขายรายชั่วโมงก็ได้นะ เรียกเงินมาเลยนอนนิ่งให้พี่เอาก็พอ" ชายหนุ่มยังพูดจาคุกคาม "สวยขาวสเปกเลยอะ"

"เมาแล้วก็กลับไปนอนเถอะค่ะ!"

"อย่าขึ้นเสียงนะพี่ไม่ชอบ!"

"ปล่อยหนูเถอะนะคะ ฮึก"

"ปล่อยในได้เปล่าครับน้อง"

หมับ!

ตุบ!

'ว้ายยยย!'

ไม่ใช่แค่พูดเปล่า ผู้ชายที่พูดจาคุกคามยังใช้มือจับที่ไหล่ลูบไปมา แต่ไม่ทันตั้งตัวก็ถูกใครบางคนกระชากคอเสื้อแล้วต่อยจนล้มลงกับพื้น ก่อนจะกลัวหัวหดวิ่งแตกกระเจิงกันออกไป

"พะ พี่ไม้เมือง!" มันแกวเรียกชื่อ

"ดึกดื่นไม่รู้จักหลับจักนอน! มาทำห่าไร"

"หนูมาขายผ้าเย็นค่ะ"

"เฮ้อ~ เมื่อไหร่จะเลิกโลกสวยสักที ที่นี่มันผับมีแต่วงจรอุบาทว์อย่าเฉียดเข้ามาใกล้"

"มีคนแนะนำว่าให้มาขาย แถวนี้คนขี้เมาเยอะพอออกมาจากผับอาจจะได้มาซื้อค่ะ"

"ก็เชื่อคนง่ายตลอดนะเธอเนี่ย"

ไม้เมือง ชายหนุ่มที่อายุมากกว่ามันแกวห้าปี ใบหน้ามีแต่บาดแผลฟกช้ำแต่ความหล่อเหลาก็ยังคงทน ไม่มีอะไรมาทำลายได้

ตึก

ตึก

ตึก

บทสนทนายังคงดำเนินต่อไป กระทั่งใครบางคนตรงดิ่งเข้ามาพร้อมกับพ่นควันบุหรี่โขมง ทันทีที่กลุ่มควันสีขาวจางหาย ก็พบว่าเป็นชายหนุ่มที่คุ้นหน้าคุ้นตา เขาแสยะยิ้มพูดเสียงดัง

"ไม่เจอกันนานความร่านแผ่ซ่านเลยนะ"

"พี่ฮอต..!!"

"แสดงว่าสมองยังความจำดีไม่ได้ลืมชื่อฉัน"

"พี่สบายดีไหมคะ"

"ก็ยังไม่ตายหายใจได้อยู่"

"ก็ดีแล้วค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูขอตัวก่อน"

"นี่ผัวใหม่เหรอ? มันรู้หรือยังว่าตอนเธออายุสิบแปดโดนฉันตกเบ็ดให้จนแตกคานิ้ว"

"พี่ฮอต!!"

 เสียงตวาดของตัวเล็กสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้ รู้สึกเจ็บปวดที่เขาย่ำยีศักดิ์ศรีพูดเรื่องน่าอาย ผู้ชายที่ยืนริมข้างจะพุ่งตัวเข้าใส่แต่ก็ถูกรั้งไว้

"ไอ้สัดนี่ใคร? พูดแบบนี้กับมันแกวได้ไง!"

"อย่าเลยค่ะ เราไปกันเถอะ" มันแกวไม่อยากให้มีเรื่องถึงพยายามดึงแขนลากผู้ชายที่ยืนด้วยออกห่างทันที ส่วนฮอตยืนยิ้มกริ่มเย้ยหยันราวกับเป็นผู้ชนะที่เห็นเธอเจ็บปวด

ซอยสอง

ข้างเสาไฟฟ้า

ทั้งสองคนเดินมาจนเกือบถึงป้ายโดยสาร หยุดพูดคุยกันริมข้างทางเท้า "รู้จักมันเหรอ"

"แฟนเก่าค่ะ"