บทที่ 5 EP.5 ไม่เหลือใคร

เขว้ง!

'โอ๊ยยยย!'

เท้าน้อยๆ ถีบชายร่างกายกำยำจนกระเด็นกระดอนกระแทกลงพื้นกระเบื้องด้านล่าง สาวน้อยชี้หน้าด่ากราด

"พี่มันเลวเกินคนไปแล้วนะ!! ฮึก"

"ก็แค่ล้อเล่นเองแม่งถีบทำไมวะ!!"

"ล้อเล่นอะไรพี่สวมถุงยางใส่ขวด"

"เห็นฉันเป็นคนยังไงเนี่ยมันแกว อัก~ตัวเล็กแต่แรงถีบหนักชะมัด จุกไปหมดแล้วเนี่ย"

"ก็พี่เล่นอะไรไม่รู้เรื่องสมควรโดนแล้ว!" เสียงด่าปนสะอื้นอยากจะร้องไห้

ครืนนน ครืนนน

ไม่ทันได้ทะเลาะเบาะแว้งโทรศัพท์ก็ดังขึ้นขัดจังหวะ ปรากฏว่าโรงพยาบาลโทรมาแจ้งว่าไม้เมืองได้หนีออกไปในช่วงกลางดึก

โรงพยาบาล

มันแกวรีบจัดแจงสวมใส่เสื้อผ้าเดินทางมายังโรงพยาบาล โดยที่ฮอตบังคับให้ขึ้นรถเพื่อจะพามาส่งจากนั้นเขาก็เดินตามหลังติดๆ

"พี่ไม้เมืองหนีออกจากโรงพยาบาลหรือคะ" หลังจากบอกชื่อนามสกุลมันแกวก็เอ่ยถาม "เขาออกไปตอนไหน ออกไปนานแล้วหรือยังคะ!"

"ตั้งแต่ชั่วโมงก่อนค่ะ พยาบาลจะเข้าไปฉีดยาให้แต่ไม่เจอนอนบนเตียง"

"พี่ไม้เมือง!"

"ถามคนไข้ที่นอนเตียงข้างๆ ก็บอกว่าหยิบเสื้อผ้าแล้วเปลี่ยนชุดออกไปค่ะ ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าคุณเป็นอะไรกับคนไข้คะ"

"หนูเป็นน้องสาวค่ะ น้องสาวคนละแม่ เรามีพ่อคนเดียวกัน แล้วตอนนี้มีค่าใช้จ่ายอะไรเพิ่มเติมอีกหรือเปล่าคะหนูจะได้จัดการจ่าย"

ฮอตที่ยืนฟังบทสนทนาแน่นิ่งอึ้งหนัก นึกว่าทั้งสองคนนี้เป็นผัวเมียกันเสียอีก

บนรถ

"ที่พูดเมื่อกี้จริงหรือเปล่า" ฮอตถาม

"อะไรคะ"

"ก็เรื่องที่บอกว่ามัน..ก็ผู้ชายคนนั้นเป็นพี่ชายคนละแม่ มีพ่อคนเดียวกัน ทำไมฉันไม่รู้?"

"ก็พี่ไม่ถาม เจอหน้าก็เอาแต่ด่า อีกอย่างตอนเราคบกันปีกว่าหนูก็ไม่ได้เจอพี่ไม้เมืองตั้งนานแล้ว เรื่องครอบครัวความสัมพันธ์มันยาว"

"ก็เธอมันน่าด่าไหมล่ะ"

"เรื่องเงินไม่ต้องให้นะคะหนูไม่อยากได้แล้ว"

บทสนทนาจบลงแค่นั้น บรรยากาศเงียบสงัดอารมณ์ร้อนวู่วามของฮอตเริ่มสงบลง

พอถึงซอยเปลี่ยว สาวน้อยก็เปิดประตูลงจากรถเดินเข้าไป เพราะห้องเช่าเก่าสภาพแวดล้อมจึงไม่ค่อยดี มีทั้งพวกนักเลงขี้ยาขี้เมา

"ไปไหนมาคนสวยดึกขนาดนี้เพิ่งกลับ" ชายฉกรรจ์ตัวผอมสักลายสภาพมอมเดินมาขวาง "สวยจังเห็นแล้วอยากเลีย เอ๊ย! อยากคลอเคลียมากเลยครับ ชื่ออะไรนะเห็นบ่อยๆ"

"หนูขอทางหน่อยค่ะ" ตัวเล็กทำใจดีสู้เสือ

"ยอมเป็นเมียก่อนเดี๋ยวให้ไป"

"ถอยออกไปนะคะ!"

"ไม่นานหรอกพี่แตกไว"

"ช่วยหลีกทางให้หนูด้วยนะคะ ฮึก~"

"กูอยากเด้ามึงว่ะคนสวย!"

มันแกวกลัวจนตัวสั่น แม้ถูกคุกคามด้วยสายตาและวาจาอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ยังไม่ชิน สักพักเสียงจากด้านหลังก็ตะคอกดังลั่น

"เด้ากับปืนกูไหม! แตกไวนะ..หมายถึงเลือดบนหัวมึงมันจะแตกนองพื้นเป็นสีแดง"

นักเลงขี้เมารีบถอยเมื่อเห็นฮอตที่ถือปืนเดินเข้ามา วิ่งแตกกระเจิงไปคนละทิศละทาง ส่วนมันแกวไม่มีเวลามาสนทนารีบจ้ำอ้าวกลับบ้านเพราะคิดว่าพี่ชายจะต้องมาหาแน่นอน

ห้องเช่า

"โคตรเก่า! เธออยู่ในสภาพนี้ได้ยังไง" ฮอตมองไปโดยรอบมีแต่พื้นปูนกำแพงสนิมเขรอะ "บาดทะยักจะแดกหัวหรือเปล่าเนี่ย"

"ขอบคุณที่ช่วยนะคะแต่พี่ไม่ต้องตามหนูมาก็ได้ คนพวกนั้นคงไม่กล้าแซวอีก"

"น้อยไปสิ เหอะ วันนี้มันแค่แซววันหน้ามันคงทำจริงลากเธอไปข่มขืน! แถวนี้มีแต่พวกชั้นต่ำที่ไร้การศึกษาโสโครกสกปรกทั้งนั้น"

"ก็ไม่ใช่ทุกคนหรอกค่ะ สถานที่ไม่ได้วัดคุณค่าของอุปนิสัย คนจะเลวหรือจะดีไม่ได้อยู่ที่ว่าจะอยู่ในสภาพแวดล้อมแบบไหนสักหน่อย"

"ดีขนาดนี้ไปบวชไหม ฉันเป็นเจ้าภาพให้เอง"

มันแกวไม่อยากโต้เถียงเปิดไฟสีส้มสลัวให้สว่างจ้า จากนั้นเดินไปดูรอบห้องก็ไม่พบว่าพี่ชายกลับมา จนเหลือบสายตามองเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งบนโต๊ะไม้เก่าซึ่งมีกล่องเหล็กทับไว้

"พี่ไม้..."

เป็นจดหมายของพี่ชายที่เขียนทิ้งไว้

เนื้อหาบอกว่าจะไปทำงานต่างจังหวัดหาเงินมาใช้หนี้ ไม่อยากให้เป็นห่วง อีกทั้งสั่งให้ดูแลตัวเองให้ดี และที่จากไปครั้งนี้เพราะไม่อยากเป็นภาระให้อีกต่อไป อยู่ด้วยกันก็มีแต่ทำให้มันแกวเหนื่อยใจ เพราะการใช้ชีวิตของเขามันป่าเถื่อนเกินกว่าจะให้น้องสาวมาเกลือกกลั้ว

"ฮือ~พี่ก็รู้ว่าหลังจากพ่อตายหนูไม่เหลือใคร ฮึก~ทำไมถึงยังทิ้งหนู"

เสียงสะอื้นร้องไห้ช่างน่าสงสาร ใบหน้าสวยหวานเปื้อนน้ำตา มือก็ถือจดหมายเอาไว้แน่น จนกระดาษเปียกแฉะจากน้ำสีใสที่ร่วงหล่น

ใครจะคิดว่าชีวิตของผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่ต้องดิ้นรนเอาตัวรอด วันนี้ยังต้องพลัดพรากจากพี่ชายอันเป็นที่รักสุดหัวใจ ถ้าไม่มีพี่ชายเธอจะดำรงชีพต่อไปได้ยังไง ยิ่งเป็นผู้หญิงอ่อนแอแถมยังสวยจนใครก็อยากจะคุกคามลวนลาม

หมับ

มือหนาเอื้อมจับจากด้านหลัง พลิกร่างที่กำลังอ่อนปวกเปียกให้หันหน้ามาปะทะ กดฝ่ามือลงบนท้ายทอยอย่างนุ่มนวลแล้วเคลื่อนมาแนบกลางอก ชิดใกล้จนหูเธอได้ยินเสียงหัวใจของเขาเต้นตึกตัก

ในวันที่เธอไม่เหลือใครในชีวิต

กลับกลายเป็นแฟนเก่าอย่างเขาที่โอบกอด