บทที่ 10 ความร้ายปะทะความรุนแรง

รอยยิ้มร้ายกระตุกมองต่ำจนทำให้เจลต้องเคลื่อนสายตามองตาม เธอรีบดึงมือมาปิดหน้าอกเอาไว้ทันที

"คนลามก!!"

"ไสหัวไปสิมายืนสูดควันพิษทำไมเดี๋ยวก็ตายห่าอย่ามาโทษฉันนะ"

"หนูถึงขอให้พี่เลิกสูบในที่สาธารณะ"

"เธอแพ้บุหรี่สินะ"

"ปะ เปล่าค่ะ"

"ตัวเเดงเถือกแถมผื่นขึ้นอีกโง่หรือเปล่า"

ดวงตาเล็กเบิกกว้างเธอจ้องมองแขนตัวเองที่กำลังเปลี่ยนสี เขาทิ้งบุหรี่ในมือแล้วเหยียบจนดับก่อนจะส่งแววตาดุดันพร้อมเสียงเข้ม

"รู้ว่าตัวเองต้องเจ็บแต่ยังไม่ยอมหลีกหนีเธอมันเกินคำว่าโง่มากรู้ตัวไหม" 

ตึก ตึก ตึก 

"คนบ้าด่าเสร็จก็ไปใครจะรู้ว่าแพ้บุหรี่ปกติเวลาเดินผ่านคนสูบบุหรี่ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยสักหน่อย หรือว่า..เพิ่งจะมาแพ้" เจลยังยืนพึมพำกับตัวเองพอเธอเงยหน้ามาปรากฏว่าเขาหายไปแล้ว

วันต่อมา

"เชอรี่กลับมาครั้งนี้เห็นว่าจะอยู่ยาว" โซพูดอย่างตื่นเต้นจนทีมต้องขมวดคิ้วจดจ้อง

"มึงทำท่าทางแบบนี้หมายความว่าไง..?"

"มึงก็รู้ว่าเชอรี่แม่งเป็นรักแรกของกูแบบสเปกใฝ่ฝัน"

"แต่มึงอย่าลืมว่าตอนนี้มึงมีน้องเจลอยู่"

"จะผิดไหมวะ...ถ้ากูจะบอกว่าตอนที่ได้กลับมาเจอเชอรี่เมื่อวานหัวใจกูมันเต้นถี่"

"เดี๋ยวๆ ไอ้ส้นตีนแล้วเจลล่ะ"

ทีมถามด้วยสีหน้าเคร่งเมื่อเห็นท่าทางที่ร้อนรนของโซก่อนจะได้รับคำตอบ

"กูจะคบพร้อมกันไปเลย แต่เรื่องนี้เชอรี่จะรู้ไม่ได้เจลก็จะรู้ไม่ได้"

"ฮะ..!!"

"กูมั่นใจว่าปิดมิดแน่นอนเจลเป็นคนไม่ตามไม่ตื้อและอีกประเด็นไม่เช็กโทรศัพท์"

"สรุปมึงจะไปตามจีบเชอรี่มาเป็นเเฟนโดยที่คบน้องเจลไปด้วย"

"ถูกต้อง"

"โคตรเลย..."

"โคตรเก่ง"

"โคตรเหี้ย!!"

"อย่าด่ากู ฮ่าๆๆ"

กริ๊งงงง

ลมพัดกระดิ่งแรงปลิวไหวก่อนจะมีใครบางคนเดินเข้ามาทั้งคู่หันขวับไปยังหน้าทางเข้า

"ไอ้ตี๋!!!!"

เสียงประสานของทีมกับโซตะโกนเรียกชื่อเพื่อนอีกคนอย่างตื่นเต้น

"มาเมื่อไหร่ไอ้ห่าไม่ส่งข่าว" โซลุกยืนก่อนจะจับมือเชิงทักทายเพื่อนสนิท

"มึงสบายดีนะ" ทีมก็ลุกขึ้นเเละเเตะบ่าไหล่

ตี๋ เป็นชายหนุ่มในแก๊งนี้แต่แยกไปเรียนที่จีนเพราะเป็นลูกครึ่ง ใบหน้าหล่อแต่สายตาดุคมเป็นที่หลงใหลของผู้หญิง เขามีฉายาว่าคาสโนว่าแดนมังกร เพราะใครที่ถูกใจมักโดนฟาดเรียบไม่เหลือซากและเป็นที่จดแจ้งในหมู่ว่ารสนิยมของเขาคือเน้นความรุนแรง

"กูกลับมาเมื่อวันก่อนแต่ยังเที่ยวเล่นเพลินไม่ได้แวะมาหาพวกมึง" ตี๋นั่งซัดลงตรงเก้าอี้โซฟา โซจึงเอ่ยถามต่อ

"มาอยู่เลยหรือมาเที่ยวเฉยๆ"

"เบื่อสาวหมวยจะมาเรียนต่อที่นี่อยากโดนสาวไทย"

"แล้วอย่ามาซ้ำทางกูนะแถวนี้กูเหมา ฮ่าๆ"

"มึงก็คงเหี้ยเหมือนเดิมนะ"

"พูดเหมือนตัวมึงดี"

ทั้งคู่เป็นไม้เบื่อไม้เมากันมาตลอดตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมด้วยความหล่อที่สูสีจึงทำให้ผิดใจกันเรื่อยเปื่อย

"วันนี้กูนัดเชอรี่มาด้วยนะมึงจำได้ไหมสาวลูกครึ่งอเมริกันห้องห้า" โซบอกตี๋

"ผู้หญิงในฝันของมึง"

"นั่นแหละคืนนี้กูจะปิดจ็อบพาไปเที่ยวช็อปปิ้งมาหลายครั้งแล้วกูจะเอาคืนให้หนำเอ็น"

"ได้ข่าวว่ามีเเฟนแล้วไม่ใช่เหรอมึง.."

"มีแล้วมีอีกไม่เห็นเป็นไร ฮ่าๆ"

เวลาล่วงเลยผ่านไปจนกระทั่ง 20.50 น. แผนการพิชิตใจสาวในฝันไม่ไกลเกินฝัน เชอรี่โดนความหล่อร้ายของโซสะกดจนอยู่มัด หลังจากเสพสมกันหลายชั่วโมงโซก็พาเชอรี่มากินข้าวที่คลับตัวเองต่อ

"อยากกินอะไรเพิ่มสั่งนะ" โซตักปลาให้

"พอแล้วเดี๋ยวเชอรี่อ้วน"

"อ้วนยังไงเฮียก็รัก"

"ปากหวานนักนะ"

ตึก ตึก ตึก 

"เฮียคะ..."

ทุกคนหันขวับตามเสียงเรียกรอยยิ้มหวานเดินเข้ามาโต๊ะที่โซนั่ง

"เจล!!"

"ใครเหรอคะพี่โซ" คำสบถของโซทำให้เชอรี่สงสัย เธอถามเสียงย้ำ "ผู้หญิงคนนี้ใครคะ..ไหนบอกจะเลิกเจ้าชู้มีแค่เชอรี่คนเดียวไง"

"คือ..."

"เชอรี่ถามว่าใคร!!!"

"ฟังก่อนเชอรี่คือ.."

ควั๊บ!

"มาช้าจังนะไหนบอกว่าจะมาไม่ดึกไง" 

แขนแกร่งโผล่มาคล้องคอเจลจากด้านหลังก่อนจะกระชากตัวเธอแนบชิด

"แฟนพี่ตี๋เหรอคะ.." เชอรี่ถามตวัดสายตา

"ใช่แล้วทำไมเหรอ"

"ในวงการเขาลือว่าพี่เป็นประเภทชอบกินแล้วจบไม่คิดว่าจะมีแฟนแล้วยังจะเดินมาเรียกพี่โซว่าเฮียเลยคิดว่าเป็นเด็กพี่โซ"

ฟอดดดด

"เชี่ย!"

"เชี่ย"

ตี๋โน้มตัวหอมแก้มเจลฟอดใหญ่จนทีมกับเก้าประสานเสียงกันออกมาแต่แค่บางเบา

"แฟนพี่เองนัดเอาไว้ว่าจะพาไปกินข้าวสงสัยเห็นไอ้โซเลยจะถามหาพี่" ตี๋พูดต่อแต่ยังล็อกตัวเจลไว้แน่น

"น่ารักดีนะคะเหมาะสมกัน"

"แน่นอนอยู่แล้วสิ..พี่มันคนดุดันลำใหญ่ต้องมีแฟนน่ารักแบบนี้แหละถึงจะเอามันส์!!"

บรรยากาศเริ่มตึงเครียดโซไม่กล้าจะพูดอะไรเพราะมีเชอรี่นั่งกอดแขนเอาไว้ หัวใจของเจลตอนนี้มันเต้นคล้ายคนจะหยุดหายใจ

"จะกลับกันหรือยัง..หิวเเล้ว" เสียงตี๋พูดพร้อมหันมาถามเจล "อยากกินเธอจะแย่"

"____"

"กลับหรือยัง"

"ค่ะ"

เมื่อไร้ทางเลือกเพราะไม่ได้รับคำอธิบาย เจลก็พอจะเข้าใจสถานการณ์นี้ดีเธอส่งยิ้มลาทุกคนก่อนที่ตี๋จะโอบไหล่เธอเดินไป

ผึก

หลักจากเดินมานอกร้านจนลับสายตามือเล็กผลักอกแกร่งล่ำเต็มแรงจนเธอเซซะเอง

"อุตส่าห์ช่วยขอบคุณสักคำไม่มียังมาทำท่ารังเกียจอีกเธอนี่..มันเป็นผู้หญิงประเภทชอบเนรคุณสินะ" ตี๋กระตุกยิ้มเย้ย

"ขอบพระคุณมากนะคะพอใจหรือยัง"

"ยัง..ไหว้ให้สวยกว่านี้แล้วย่อเข่าแบบถอนสายบัวด้วย"

"พี่!!"

แววตาที่คลอน้ำใสจ้องเขม็งใส่เขาตรงหน้าแต่เหมือนกลับมาจะยิ่งเพิ่มความพึงพอใจ

"เจอเธอสองครั้งมีแต่เรื่องนะเกิดมาเพื่อเป็นตัวซวยหรือเปล่า"

"หนูขอโทษก็แล้วกันค่ะที่เป็นตัวซวย"

"พูดดีๆ ไม่ต้องประชดแล้วนี่..จะไปไหนต่อ"

"____"

ความเจ็บปวดพุ่งเข้าใส่ยังไม่ทันได้ตั้งตัวเพราะครั้งนี้โซไม่ยอมเปิดปากที่จะพูดกับเธอเลยสักนิดแม้แต่คำอธิบายก็ไม่มีราวกับว่าผู้หญิงคนที่นั่งข้างเป็นคนที่เขาแคร์มากกว่าเธอ 

บนรถ

"น้ำมันลิตรสามสิบกว่าบาทไม่ใช่สองบาทฉันขับวนเป็นแท็กซี่หลงทางแล้วเนี่ย" ตี๋บนพึมพำเหลียวมองเจลที่นั่งเบาะข้าง

"ผู้หญิงคนนั้นเขาเป็นใครคะ"

"เชอรี่รุ่นน้องปีหนึ่งเคยเรียนโรงเรียนเอกชนเดียวกัน"

"หนูลืมถามว่าพี่ชื่ออะไร แล้ว..เป็นอะไรกับพวกพี่โซ"

"นึกว่าจะถามปีหน้า"

เจลหันขวับมามองเธอยังคงไม่เข้าใจผู้ชายตัวใหญ่ที่ชอบพูดยียวนกวนโมโห

"มีสักครั้งไหมคะที่พี่จะตอบกลับแบบปกติ"

"แล้วฉันไม่ปกติตรงไหน ฮ่าๆ"

"ช่างเถอะค่ะ"

"ฉันชื่อตี๋ลูกครึ่งจีนเกาหลีและไทยเหมามาสามประเทศเลยทีเดียว เป็นเพื่อนไอ้พวกนั้นตั้งแต่เด็กพอดีย้ายไปเรียนไฮสคูลที่อเมริกา"

เขาแนะนำตัวฉะฉานน้ำเสียงหนักแน่นไม่อ่อนนุ่มอุปนิสัยและแววตาแตกต่างจากโซทุกอย่าง

"มองหน้าขนาดนี้ฉันคิดเงินชั่วโมงละพัน" สายตากวนประสาทยังสาดเข้าใส่เจลไม่พัก

"พี่เห็นทุกอย่างเป็นเรื่องตลกหรือไง"

"สนุกจะตายตอนเธอหน้าเหวอกับไอ้โซหน้าซีด หึ ก็พอได้ข่าวว่ามันมีแฟนคนแรกเลยอยากเห็นหน้าแต่.."

"แต่อะไรคะ?"

"โง่กว่าที่คิดเอาไว้เยอะ!!"

สมองของเจลเริ่มทำงานหนักเธอกรีดร้องในใจและไม่รู้ว่าจะต้องเจ็บปวดกับอะไรก่อนดี ระหว่างที่ถูกทิ้งอย่างไม่รู้ตัวกับเจอคนที่ยียวนกวนประสาททุกวินาทีแบบนี้

"หนูจะตอบแทนพี่แน่นอนจะได้ไม่ต้องติดค้างบุญคุณกันพี่อยากได้อะไรคะ"

"อันดับแรกฉันขอถามก่อนเลยนะนอกจากโง่แล้วเธอถนัดอะไรอีก..?"

"____"

"คงไม่มีล่ะสิ"

"หนูทำอาหารเก่งรีดผ้าทำงานบ้านได้ทุกอย่างเอาแบบนี้ไหมคะหนูไปดูแลห้องให้พี่หนึ่งอาทิตย์"

ตี๋ทำคิ้วย่นครุ่นคิดก่อนจะหันหน้ามามองเจลที่รอคำตอบอยู่

"ตกลงก็ได้เริ่มวันนี้เลยไหมห้องโคตรรก"

"พี่คะ หนูเพิ่งจะ...เจอเรื่องแบบนี้มาให้เวลาหนูสักหน่อยได้ไหมเริ่มอาทิตย์หน้าก็แล้วกัน"

"มีต่อรองด้วยหรอ"

"มันควรเป็นเรื่องของความเห็นใจมากกว่า"

"หลอกด่าอีก"

รอยยิ้มร้ายกระตุกในขณะที่เจลนั่งคอตก เธอใจโหวงและเคว้งหนัก มือถือเงียบสนิทไร้การแจ้งเตือน แม้แต่คำขอโทษก็ไม่ได้รับจากโซ