บทที่ 7 EP.7 กลับบ้านคืนเร่า

"ฮื้อ จีนพี่ไม่ไหวแล้ว" สิ้นสุดความอดทนเธอโทรหาน้องสาวคนเดียวเพื่อระบาย "พี่ไม่อยากทนอยู่แบบนี้อีกแล้ว"

"พี่เจลกลับบ้านเถอะ"

"แต่..เขาไม่ยอมปล่อยพี่ไป"

"บ้าจริงโคตรเลว"

"พี่ทรมานเหลือเกิน ฮือ"

สุดจะกลั้นน้ำตา เจลวิดีโอคอลเห็นหน้าน้องสาวโดยพรั่งพรูความรู้สึกทั้งหมดออกไป

"ถ้าอย่างนั้นพี่ต้องหาวิธีกลับมาที่เชียงใหม่ก่อนเราค่อยว่ากัน"

คำพูดของจีนทำให้เจลครุ่นคิดเธอตัดสินใจที่จะทำบางอย่าง

หลายวันผ่านไป

หาดสี

ปึก! ปึก! ปึก!

เสียงเนื้อกระทบแน่นในห้องแต่งตัวตามมาด้วยเสียงครวญครางสุดสยิวเมื่อโซพาสาวสวยอีกคนที่เพิ่งพบเข้ามาร่วมสวาทอยู่ในนี้ 

แกร๊ก

"เชี่ย เจล!!!" โซสะดุ้งจนผละออกเมื่อจู่ๆ เจลเปิดประตูโผล่พรวดเข้ามา

"ขอคุยด้วยหน่อยค่ะแบบด่วน"

"!!!!"

ตึก ตึก ตึก  

เจลเดินออกมารอข้างโต๊ะโซฟาประจำโดยมีทีมกับเก้านั่งอยู่ก่อน ตอนนี้เป็นเวลาบ่ายกว่าซึ่งร้านยังไม่เปิดให้บริการ

"เจลฟังเฮียก่อนนะ!" เสื้อผ้าโซที่ใส่ยับอย่างเร่งรีบเพราะวิ่งตามออกมาทำให้ทีมกับเก้าตะลึงและรับรู้ถึงสถานการณ์

"เฮียนั่นแหละฟังหนูก่อนนะคะ"

"____"

"น้องสาวหนูต้องผ่าตัดสมองฉะนั้นหนูต้องเดินทางกลับเชียงใหม่ตอนนี้"

"ฮะ!! จะบ้าเหรอ"

"เอาไว้ถึงเชียงใหม่หนูจะโทรมาหานะคะ"

คิ้วหนาขมวดปมสาดแววตาไม่พอใจโซคว้าแขนของเจลไว้แน่น

"เฮียไม่ให้ไปนะเจลหรือรอก่อนเราไปพร้อมกันค่าเครื่องเฮียออกเอง" โซพูดร้อนรนแต่เก้ารีบแทรก

"ไอ้สัดมึงจะบ้าเหรอไอ้โซ พรุ่งนี้มีนัดหุ้นส่วนใหญ่จะมาดูที่มันสำคัญกับร้านเรามากนะ"

"กูรู้แต่มึงหามือเบสแทนกูไม่ได้หรือไง"

"เขาจะให้มึงเล่นเพราะชอบฝีมือ!!"

หัวใจโซเริ่มสั่น เขาไม่ยอมปล่อยเจลก่อนจะกัดฟันกรอดสะบัดหน้า

"แล้วทำไมต้องไปตอนกูทำเหี้ยด้วยวะ ถ้าหากมึงไม่ยอมกลับมากูจะทำยังไง!!" น้ำตาโซเริ่มคลอออกมาทั้งพูดเสียงสั่น "รอเล่นดนตรีเสร็จไม่เกินเที่ยงคืนเราขึ้นเครื่องไปเชียงใหม่พร้อมกันตีหนึ่งก็ได้นะ"

"เฮียคะแต่นั่นน้องสาวคนเดียวของหนู"

"แต่กูกลัว! กลัวว่ามึงจะไม่กลับมาแล้ววันนี้กูแม่งก็ทำระยำด้วย ฮึก เจลรอเฮียเถอะไปพร้อมกันไง"

"เฮียยย"

สถานการ์ณเริ่มตึงเครียดโซกอดเจลไว้ไม่ยอมปล่อยทั้งที่ช่วงบนเปลือยเปล่าเห็นกล้ามซิกซ์แพกล่ำ

"ไอ้โซ กูเป็นเพื่อนมึงและเข้าข้างมึงมาตลอดทุกเรื่องแต่แบบนี้มันเกินไปว่ะ มึงปล่อยเจลกลับไปหาน้องก่อนเถอะ เขาป่วยต้องผ่าตัดนะเว้ย" ทีมทนไม่ไหวลุกขึ้นยืนพูดตามมาด้วยเก้า

"กูเห็นด้วยมึงปล่อยเจลไปก่อนเถอะก็น้องบอกจะกลับมาไง"

"มึงแยกแยะหน่อยเราร่วมกันทำธุรกิจนะ"

"ใช่"

ริมฝีปากหนาเริ่มสั่นคล้ายคนจะร้องไห้โซดวงตาแดงก่ำขนาบมือไว้ข้างสองแก้มของเจล

"สัญญาได้ไหมว่าจะกลับมาถึงเชียงใหม่ส่งโลเคชันมาให้ด้วย เล่นดนตรีเสร็จเฮียจะบินตามไปนะ ฮึก" โซน้ำตาไหลออกมาคว้ากอดตัวเล็ก

"หนูสัญญาถึงสนามบินแล้วจะรีบวิดีโอคอลมาหาเฮียเลย"

"เฮียจะรอนะจะไม่หลับ"

"ค่ะ ตอนนี้หนูต้องไปก่อนแล้วซื้อตั๋วออนไลน์ไว้ใกล้ถึงเวลาแล้วกว่าจะนั่งเรือข้ามไปอีก"

เจลผละตัวออกหันหน้ามาก้มหัวให้ทีมกับเก้า เธอส่งยิ้มพิมพ์ใจก่อนจะรีบเดินจากไป

"แม่งเอ๊ย! เหี้ย! เชี่ย" โซใช้มือขยี้ศีรษะลากมาจนถึงใบหน้าขีดข่วนอย่างร้อนใจ

ฝั่งเหนือ

สนามบินเชียงใหม่

"พี่เจล!!" จีนรอรับพี่สาวที่ท่าเธอโบกมือเรียก "ดีใจจังพี่กลับมาเเล้ว"

"อืม ดีใจเหมือนกัน"

"โอ๋ๆ มาเดี๋ยวน้องปลอบนะ"

"อะไร ฮ่าๆ"

พี่น้องกอดกันกลมเกลียวก่อนที่จีนจะช่วยลากกระเป๋าของเจลกลับหอพักเดิมที่เคยอยู่

แกร๊ก

"พี่ยังจะคุยกับเขาอีกเหรอ..ควรปิดเครื่องหนีไปเลยผู้ชายแบบนั้น" เมื่อมาถึงเจลก็ออกไปยืนระเบียบเพื่อวิดีโอคอลบอกโซ 

"คืนนี้สำคัญกับเขามากนะเพราะจะมีหุ้นมาช่วยต่อพื้นที่ไม่อยากให้งานเขาพัง"

"รักเขาขนาดนี้เลยเหรอพี่ทั้งที่มันเหี้ย"

"รู้ไหม..ทำไมแมงเม่าถึงบินเข้ากองไฟ"

"มันโง่ไงพี่"

"เพราะมันคิดว่าไฟจะทำให้อุ่นต่างหากก็เหมือนคนเราที่รักใครสักคนก็จะยอมได้ทุกอย่างเพราะคิดว่าเขาคือคนที่รัก"

น้ำเสียงสั่นเครือเอื้อนเอ่ย เเม้ความเจ็บปวดถาโถมในหัวใจแต่เจลก็เข้มเเข็งและมองโลกในแง่ดีเสมอ

"ไม่ต้องเขียนแล้วนะนิยายโรแมนติกเปลี่ยนไปเขียนนิยายดราม่าเถอะพี่เจล"

ฝั่งติดทะเล

หาดสี

"เจลว่าไงติดต่อมาไหม" เก้าถามเสียงตื่นเต้นเมื่อโซมาถึง

"อืม..วิดีโอบอกแล้วแต่ยังไม่ส่งโลเคชันเห็นว่าจะขอเปลี่ยนเสื้อผ้าไปเยี่ยมน้องที่โรงพยาบาล"

"เฮ้อ โล่งใจนึกว่าจะหายไปเดี๋ยวมึงก็เป็นบ้าเล่นดนตรีไม่รู้เรื่องเสียงานเสียการอีก"

"เออรู้แล้วกูจะตั้งใจเต็มที่"

เมื่อช่วงสำคัญมาถึงแขกหรือหุ้นส่วนต่อพื้นที่ในแถบนี้มาเพื่อดูการแสดงดนตรีสดโดยมีโซเล่นเบสได้เก่งน่าทึ่ง

แปะ แปะ แปะ 

ท่ามกลางแสงสีและไฟกะพริบทุกคนมากมายล้วนปรบมือให้กับการแสดงดนตรีสดที่หลากหลายความสามารถ หุ้นส่วนประจำพื้นที่ยอมต่อสัญญาให้ร้านนี้เปิดต่อเนื่องยาวไปอีกหลายปี และตอนนี้ร้านก็ปิดลงในเวลา 00.40 น.

คอนโด

ติ๊ก เจล

(โซ : โทรหาไม่รับหลับแล้วเหรอ เจลส่งโลเคชันให้เฮียหน่อยจองตั๋วบินไว้แล้ว)

(เจล : แล้วงานผ่านไหมคะ)

(โซ : แน่นอนอยู่แล้ว เฮียบอกไอ้เก้าไว้เเล้วนะว่าจะไม่อยู่จนกว่าจะกลับมาพร้อมเจล รีบส่งโลเคชันมาหน่อย)

(เจล : หนูขอโทษนะคะที่โกหกเฮียที่จริงแล้วน้องหนูไม่ได้ป่วยเข้าโรงพยาบาลหรืออะไรทั้งนั้นหนูแค่อยากจะกลับบ้านและอยากยุติความสัมพันธ์ระหว่างเรา)

"เชี่ยอะไรเนี่ย" หลังจากอ่านข้อความโซก็ใจหล่นวูบพยายามตั้งสติ

(โซ : ไม่เล่นแบบนี้นะรับสายเฮียหน่อยเจล T^T ขอร้อง)

(เจล : อยากบอกให้รู้เอาไว้ว่าหนูไม่เคยโกรธเฮียเลยเพราะหนูเองที่อยากไปเล่นกับไฟก็เลยบาดเจ็บแบบนี้ ต่อไปขอให้เฮียมีความสุขพบเจอแต่สิ่งที่ดีสมปรารถนาทุกอย่างนะคะ หลังจากวันนี้หนูจะเลิกใช้เบอร์นี้แล้วถ้ามีโอกาสหนูจะกลับไปเยี่ยมอีกค่ะคลับของเฮียสนุกมากเลย)

"เจล ฮึก...เจล" น้ำตาหยดใสเริ่มรินไหล โซเดินวนไปมาในห้องก่อนที่ทุกอย่างจะอันตรธานหายไปราวกับไม่เคยมีอะไรเกิดขึ้นมาก่อน "ฮื้ออออ เจล!!"

เสียงร้องไห้ดังก้องเขาทรุดลงกับพื้นกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่นหลังจากที่เจลตัดขาดทุกอย่างโดยที่ปิดเบอร์โทรศัพท์เดิมทิ้งพร้อมทั้ง LINE IG และช่องทางการติดต่อต่างๆ 

"เจลอย่าทิ้งเฮีย ฮึกกก"

หลายวันต่อมา

"ไอ้สันดานนึกว่าตายห่าร้านไม่ไป" เก้ามาตามโซเมื่อเข้ามาก็เห็นห้องมืดสนิท "ไอ้โซ!!ตื่น"

คลืก

ผ้าม่านคอนโดถูกกระชากออกแสงแดดจ้าสาดส่องเข้ามา โซที่นอนซมสะลึมสะลือตื่น

"มีอะไร"

"มึงจะเมาหลับทุกคืนไปอีกนานแค่ไหนไม่กลับไปทำงานบ้าง"

"กูทำใจไม่ได้ กูคิดถึงเจล"

"มึงเชื่อเถอะว่าแบบนี้ดีที่สุดแล้วถ้าคิดจะเจ้าชู้อย่ามีเมียแบบพวกกูนี่!"

"ก็ไม่คิดว่าจะรักใครได้ขนาดนี้"

แม้เวลาจะผ่านไปเกือบหนึ่งเดือนโซก็ยังคงทำใจไม่ได้ เขาไม่ออกไปพบปะผู้คนได้แต่กระดกเหล้าดื่มทุกคืนเพื่อข่มตาให้นอนหลับ หมอนที่เจลเคยหนุนนอนเขาก็กอดไว้พร้อมกับร้องไห้ละเมอหาทุกค่ำคืน

หาดทรายพัทยา

เอี๊ยดดด โครม

ตืดดด โทรออก เจล

"ฮัลโหลพี่เจลช่วยจีนด้วย" เสียงตื่นตระหนกรีบโทรหาพี่สาวเมื่อมาเที่ยวกับแก๊งเพื่อนต่างจังหวัด "จีนเอามอเตอร์ไซค์ชนท้ายรถเบนซ์!"