บทที่ 8 EP.8 นรกรัก

ทันทีที่ได้รับรู้เรื่องราวเจลจึงขึ้นเครื่องบินเดินทางไปหาน้องสาวอย่างรวดเร็ว

"รถพี่ราคาหลายล้านน้องมายกมือขอโทษอย่างเดียวมันจะหายเหรอ!!" เสียงตะเบ็งด่ากราดใส่กลุ่มสาวน้อย

"หนูไม่ได้ตั้งใจนะคะมัวแต่ดู GPS"

"ฉันไม่สนว่าเธอจะตั้งใจไหมยังไงก็ต้องชดใช้ค่าใช้จ่าย ดูสิสีถลอกหมดแล้วขี้เกียจรอประกัน"

"เท่าไหร่คะ"

"คร่าวๆ ค่าซ่อมค่าอะไหล่ก็เกือบแสน"

"ฮะ!! กะ เกือบแสน"

จีนกัดเม้มริมฝีปากโดยที่มีเพื่อนหลบอยู่ด้านหลังจนกระทั่งเวลาค่ำมืดเจ้าของรถให้จีนขึ้นไปรอพี่สาวอยู่ที่คอนโดใกล้สถานที่เกิดเหตุ 

คอนโดหรู

"อุตส่าห์นัดเพื่อนจะไปเที่ยวผับแม่งต้องมาเสียเวลาอีก" ชายหนุ่มหัวเสียกระดกน้ำดื่มในมือ "แต่..เพื่อนน้องโคตรน่ารักทิ้งน้องอยู่กับผู้ชายสองต่อสองดีด้วยจริงๆ"

"____"

"อายุเท่าไหร่หัดขี่มอเตอร์ไซค์!!"

เธอได้แต่ก้มหน้าไม่โต้เถียงในมือถือโทรศัพท์เอาไว้แน่น เวลาผ่านไปหลายชั่วโมงชายเจ้าของรถก็โทรเรียกเพื่อนอีกคนมาหาเนื่องจากว่ารถเขาส่งซ่อมใช้การไม่ได้

แกร๊ก

"เข้ามาก่อนเว้ยรอแป๊บขอกูเคลียร์เรื่องนี้ให้จบ" เจ้าของห้องเปิดประตูให้เพื่อนเข้ามานั่งด้านใน

"แล้วจะได้ไปกี่โมงกูอยากเมาแล้ว"

"ใจร้อนจังนะพ่อเสือร้าย"

"พูดมาก!! กูอุตส่าห์มาหาเพราะคิดว่ามึงเพิ่งกลับจากนอก"

"ครับเพื่อนขอบคุณครับให้กูกราบไหม"

หลังจากเวลาเดินหน้าเรื่อยๆ ชายหนุ่มสองคนกระดกดื่มเบียร์อยู่ริมระเบียงภายในห้อง โดยที่มีสาวน้อยนั่งจ้องมองด้วยความหวาดระแวง

"มึงมองหน้าน้องเขาจนกลัวเเล้วไอ้ห่า" เจ้าของห้องสะกิดเพื่อน

"เปล่าแต่..แค่หน้าคุ้น"

"อย่าบอกว่ามึงเคยพาไปมอมมานะไอ้สัดยังเด็กอยู่เลย คุก คุก"

"คุกหน้ามึงสิ!!"

กริ๊งงง

เสียงกริ่งประตูดังขึ้นชายหนุ่มเจ้าของห้องจึงลุกขึ้นไปเปิดปรากฏว่าเป็นเจลพี่สาวของจีน

"พี่เจล" เมื่อพบเจอหน้าจีนรีบวิ่งไปกอด "ช่วยด้วยพี่เจลค่าซ่อมเป็นแสนเลย"

"อะไรนะ.."

ดวงตาเล็กมองน้องสาวที่คล้ายจะร้องไห้เพราะการกระทำผิด ก่อนที่เจ้าของห้องจะรีบพูดแทรกขึ้น

"จะจ่ายดีๆ หรือไปโรงพักครับ"

"คือว่า..."

เจลกำลังจะตอบกลับแต่เธอกลับหยุดชะงัก เมื่อเห็นผู้ชายที่นั่งถือกระป๋องเบียร์อยู่คือโซ ทั้งคู่ปะทะสายตากันอย่างอึ้ง

"น้องครับจะเอายังไงพี่ไม่มีเวลานะ" ชายหนุ่มเจ้าของห้องถามย้ำ

"เท่าไหร่นะคะ"

"ราวหนึ่งแสนหรือมากกว่านั้นแต่น้องต้องจ่ายสดนะพี่เบื่อทวงหรือแจ้งความจับน้องสาวของน้องไปเลยให้จบ"

"คือว่าตอนนี้หนูเหลือเงินไม่ถึงแสนหนูยกให้พี่ก่อนเลยอย่าจับจีนนะคะ"

"พอดีพี่มันคนใจร้ายถ้าไม่ได้เงินเเสนวันนี้พี่ขอแจ้งความ"

ติ๊ง เงินโอน 100000

"ไอ้เหี้ยโซโอนเงินมาทำไม" เขาหันขวับไปหาเพื่อนที่นั่งอยู่

"เอาไปเถอะแล้วหุบปาก"

"เดี๋ยว..อย่าบอกนะว่าเห็นน้องน่ารักมึงจะจีบ ได้ข่าวว่าอกหักแทบตายไม่เข็ดเหรอ ฮ่าๆ"

ฮึก อึก

โซกระดกเบียร์ในมือหมดกระป๋องทีเดียว เขาหลับตาลงช้าๆ แล้วกระเด้งตัวลุกขึ้นยืนสาดแววตาแข็งใส่เจลก่อนจะพูดขึ้น

"ไปคุยกันหน่อยเจล"

"____"

ริมระเบียง

"ขอบคุณเฮียมากเลยนะคะหนูจะหา..."

ควั๊บ!

เจลยกมือไหว้พร้อมกับพูดแต่ยังไม่ทันจบโซเธอก็ดึงคว้าตัวของเธอมากอดแนบแน่น

"เจลหายไปไหนรู้ไหมว่าเฮียคิดถึงมากแค่ไหน" น้ำเสียงสั่นเครือเริ่มแกว่ง "เฮียลืมเจลไม่ได้นะไม่เคยลืมได้เลย"

หยดน้ำตาเปียกเปื้อนไหล่ของเธอจนชุ่มแฉะ หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นถี่เมื่ออ้อมกอดที่คุ้นเคยแสนอบอุ่นรั้งตัวเธอเอาไว้ 

"เฮียค่ะพอเถอะระหว่างเรามันจบแล้ว" เจลผละออกพูดเสียงแผ่ว

"อืม เฮียเข้าใจว่าเฮียมันเลวถ้างั้นเอาแบบนี้เงินที่เฮียชดใช้ให้เจลไม่ต้องคืนแต่ช่วยมาทำความสะอาดดูแลห้องให้เฮียได้ไหมแค่หนึ่งเดือน"

"หนึ่งเดือน.."

"ใช่แค่นั้นแหละ"

สายตาห่วงหาพยายามอ้อนวอน แม้ในใจของเธอจะรู้ว่าเขาจะต้องมีแผนแน่นอนแต่ก็ไม่มีทางเลือกจึงตกปากรับคำ

"ตกลงค่ะหนูจะกลับไปเช่าหอพักเดิมแล้วทำความสะอาดดูแลห้องพร้อมเสื้อผ้าและอาหารการกินให้เฮียเป็นเวลาหนึ่งเดือน"

คล้ายเวลาจะเดินถอยหลังหมุนกลับมายังที่เดิม โชคชะตามักเล่นตลกกับชีวิตคนเราเสมอ เจลทำใจและรู้ว่าโซจะต้องพยายามทำให้เธอกลับไปรักเขาอีกครั้ง

หาดสี

"เชี่ย! พรหมลิขิต" เก้าตกใจตาโต

"กรรมลิขิตเถอะ" ทีมพูดเสริม

โซเดินทางกลับมาพร้อมเล่าเหตุการณ์ต่างๆ ให้เพื่อนสนิทฟังทั้งหมดยังคงตื่นเต้นกับเรื่องนี้

"แล้วมึงจะเอายังไงต่อไปไอ้โซ" เก้าถาม

"กูจะทำให้เจลกลับมาเป็นของกูให้ได้"

"แค่หนึ่งเดือนจะพอเหรอเจลใจเด็ดจะตาย"

"ไม่ได้ก็ต้องได้กูจะไม่ยอมปล่อยเจลให้หายไปจากชีวิตเด็ดขาด"

เวลาผ่านไปเกือบสามสัปดาห์ โซกลับบ้านตรงเวลาพร้อมกับตื่นมารอเจลมาทำความสะอาดห้องทุกวัน

คอนโด

"วันนี้เฮียจะกินอะไรดีคะจะได้ลงไปที่ซุปเปอร์มาเก็ตแล้วซื้อมาทำ" เจลถามในขณะที่ตากผ้า

"ไม่ต้องลงไปหรอกแดดร้อน ในตู้เย็นมีอะไรเฮียกินอันนั้นก็ได้"

"มีแต่ไข่ค่ะ"

"เอาไข่เจียว"

รอยยิ้มละมุนส่งให้สาวน้อยในทุกวันดั่งคำที่ว่าน้ำหยดลงหินทุกวันหินยังกร่อน เมื่อโซแสดงให้เห็นว่าเขาปรับปรุงตัวดีขึ้นไม่เที่ยวและสำมะเลเทเมาหรือแม้กระทั่งคุยกับผู้หญิงยิ่งทำให้เจลใจอ่อน

ควั๊บ!

"วะ ว้ายเฮียทำอะไร" เสียงเล็กต้องสะดุ้งเมื่อโดนสวมกอดจากด้านหลัง

"เจลจ๋าเรากลับมาเป็นแฟนกันนะเฮียจะไม่ทำเลวอีกแล้ว อีกแค่อาทิตย์เดียวจะหมดสัญญากันเฮียทำใจไม่ได้"

"ปล่อยหนูเถอะค่ะเฮีย"

"ไม่ปล่อย! ยังไงเฮียก็ไม่ปล่อย"

"คิดว่าแค่ทำตัวดีเกือบเดือนหนูจะใจอ่อนเหรอคะเฮียคิดผิด"

"ก็ได้! เฮียยอมอยู่แบบไม่มีสถานะจนกว่าเจลจะใจอ่อนแต่อย่าจากไปไหนเลย"

แขนล่ำรัดตัวเจลเอาไว้แน่นแสนอบอุ่นพร้อมกับริมฝีปากหนานุ่มที่คุ้นเคยสัมผัสเธออย่างบางเบา สุดท้ายก็ทำให้หัวใจดวงน้อยของผู้หญิงคนหนึ่งอ่อนแอจนยอมยกโทษให้อภัย 

หาดสี

"เนี่ย!!ไอ้ห่าลีลาดีเมียกลับมาหากระดี้กระด้านะมึงไอ้โซ" ทีมแซว

"แน่นอนกูโคตรล้าขาใช้เเรงเยอะ"

"มึงนี่เเม่งหื่นทุกเวลา"

"กูอัดอั้นมากตั้งแต่เจลไปกูไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงคนไหนมึงก็รู้"

"รักษาให้ดีเถอะเดี๋ยวก็ร้องไห้เหมียนหมาอีก"

ใบหน้าร้ายกาจยักคิ้วให้เพื่อนเชิงยียวนก่อนจะกระดกดื่มเหล้าในมือจนหมด ทุกอย่างกลับมาสู่สภาวะปกติ โซทำงานได้อย่างราบรื่นส่วนเจลก็รอเขาอยู่ที่ห้องเช่นเคย

หนึ่งเดือนต่อมา

ซั่ววว 

เสียงผักบุ้งที่กระเด็นน้ำมันดังพร้อมส่งกลิ่นหอมคลุ้งทั่วห้องระเบียงด้านนอก เจลทำอาหารและกับข้าวให้โซตามปกติหลังจากเขาตื่นนอนก็เปิดประตูออกมาหาเธอ

"หอมจัง"

"กำลังจะเจียวไข่ก็กินได้แล้วค่ะ"

"ทำอะไรกินเอ่ย"

"น้ำพริกกะปิผัดผักบุ้งกับไข่เจียวชะอมทอด"

"น่ากินที่สุดครับ"

เขาเดินมายืนประกบด้านหลังก่อนจะสอดมือเข้าใต้ผ้ากันเปื้อนสีแดง

"อื้อ ฮะ~เฮียยย" เสียงครวญเบาเล็ดลอดออกมา เจลเริ่มยืนไม่นิ่ง

"น่ากินกว่าอาหารก็เจลนี่แหละรู้ยัง.."

"หยุดเลยนะคะเฮีย~อึก"

"หยุดได้ไงแค่เขี่ยก็แฉะแล้ว"

นิ้วแข็งกำลังหยอกล้อเนินโหนกและแหวกว่ายแทรกขนหนาเรียงสวยเพื่อบดขยี้เม็ดเล็กที่ซ่อนอยู่ ขาเล็กเริ่มสั่นระริกเพราะความเสียววิ่งพล่าน ในขณะที่ทำอาหารก็ได้รับรสสวาทไปด้วย

"มาเอากันเถอะครับ"