บทที่ 53 ปริม-เธียร 10

ครืด~ ครืด~ ร่างบางรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาในช่วงสายของอีกวัน สมาร์ตโฟนที่กำลังแผดเสียงร้องดังลั่นสามารถเรียกความสนใจของเธอได้เป็นอย่างดี

ความรู้สึกปวดร้าวเป็นสิ่งแรกที่สัมผัสได้ทันทีที่ขยับตัว ดวงตาคู่กลมวาดสายตามองไปรอบๆ เพื่อหาชายหนุ่มแต่กลับไม่เห็นแม้แต่เงา

“ฮึก…ปาลิน” ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันแน่นด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ