บทที่ 19 ภาพลวงตานำพาหายนะ 1.1

สติสัมปชัญญะของโซเฟียค่อยๆ ลอยกลับมา ราวกับคนจมน้ำที่ถูกกระชากขึ้นสู่ผิวน้ำด้วยความเจ็บปวด สิ่งแรกที่เธอรับรู้ไม่ใช่แสง ไม่ใช่เสียง หากเป็นความเย็นชื้นของอากาศที่ซึมผ่านผิวหนังลึกลงไปถึงกระดูก กลิ่นสนิมเก่า และยาฆ่าเชื้อจางๆ คลุ้งปะปนกันอยู่ในความมืด 

ทำให้ทุกลมหายใจฝืดเธอขยับตัวตามสัญชาตญาณ เชือกห...