บทที่ 21 ความจริงที่สายเกินแก้

เสียงปืนไล่ลงมาตามทางเดินคอนกรีตแคบซ้ำแล้วซ้ำเล่า แรงสะเทือนจากระเบิดชั้นบนทำให้ฝุ่นปูนร่วงกราวจากเพดาน ทุกครั้งที่ผนังสั่น แสงไฟฉุกเฉินสีแดงก็วูบไหวจนเงาคนบนกำแพงยืดยาวผิดรูป กลิ่นควันไฟผสมกลิ่นดินปืนอัดแน่นอยู่ในอากาศ เหนียวหนืดจนลมหายใจแต่ละครั้งบาดคอราวกับกลืนเศษแก้ว

อลันก้าวฝ่าม่านควันลงมาด้วย...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ