บทที่ 22 แค้นฝังหุน

วิกเตอร์นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานมาตั้งแต่เที่ยงคืน มือข้างหนึ่งกำแก้วเหล้าที่ไม่เคยยกขึ้นดื่ม อีกข้างวางนิ่งอยู่บนแฟ้มเอกสารที่เปิดค้างไว้หน้าเดิมมาหลายชั่วโมง ไม่ใช่เพราะเขาไม่รู้จะทำอะไรต่อ แต่เพราะทุกครั้งที่หลับตา ภาพคืนนั้นก็วนกลับมาเสมอเสียงปืน กลิ่นเลือด และคำสั้นๆ จากปากโซเฟียที่เขาไม่มีวันลืม

...