บทที่ 10 2/3
โถ พ่อคนดีศรีสังคม
และนี่แหละ นี่คืออักข์ ซึ่งวราลีเห็นมาตลอดหลายปี เขาเรียบร้อยสุภาพเป็นปัจเจกชนที่น่าชื่นชม
“คุณอักข์คะ”
วราลีตัดสินใจนั่งลงตรงข้าม เห็นอกเห็นใจเขาไม่น้อยที่ทุกเรื่องมันกลับกลายมาเป็นแบบนี้ พูดกันตรง ๆ เขาก็เป็นผู้เสียหายเหมือนกัน เจ้าสาวที่รักปักใจจนจะแต่งงานด้วยหนีงานแต่งไม่พอ ยังถูกวางยาปลุกเซ็กซ์เข้าไปอีก เรื่องที่เกิดเมื่อคืนคงทำให้เขาเสียใจอยู่ไม่น้อย
“อย่าคิดมากเลยนะคะ จริง ๆ เรื่องนี้จะว่าไปก็ไม่มีคนผิด อีกอย่างวราเองก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย”
รอยยิ้มอ่อนโยนถูกมอบให้ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงข้ามกัน กึ่งปลุกปลอบและให้กำลังใจอย่างเพื่อน
“วราไม่อยากเห็นคุณอักข์โทษตัวเองแบบนี้เลยค่ะ”
เพราะมันพลอยทำให้รู้สึกผิดไปด้วย
“คุณอักข์ไม่โทษตัวเองไม่ได้หรอกค่ะ ถ้าคุณอักข์มีสติมากกว่านี้เรื่องเมื่อคืน... ก็คงไม่เกิด คุณอักข์เกือบทำลายวราไปแล้วนะคะ นี่มันไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ เลย ความไว้ใจ เชื่อใจที่วรามีให้คุณอักข์ตอนนี้ก็คงไม่เหลือแล้ว”
นั่นสินะ... ความเชื่อใจที่ว่ายังมีอยู่ไหม
วราลีขมวดคิ้วซ้ายที ขวาที คิดไม่ตกเหมือนกันว่ารู้สึกอย่างไร แต่สภาพเขาตอนนี้ในแบบปกติเธอก็ว่า เธอไม่ได้กลัว ระแวงหรือรู้สึกรังเกียจแต่อย่างใด
เอ้า! พูดตรง ๆ เลยก็คือ... มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรน่ะนะ เขาไม่ได้หื่นคุกคามจับกดแล้วมอบความเป็นสามีให้ ก็แค่มือไม้ไวไปนิด เสียงอ้อน ๆ แบบชวนขนลุกไปหน่อย
เอาวะ... ถ้าเขาเมาอีก หรือถูกจับวางยา ก็แค่ผ่าหมากไปก็หยุดเขาได้แล้ว!
“วราเชื่อใจคุณอักข์นะคะ”
เขาเหลือบมองเธอก่อนส่ายหน้าช้า ๆ วราลีถอนหายใจเสียงดัง อยากกลอกตามองบนด้วยซ้ำ
“จริง ๆ ค่ะ” ว่าแล้วก็เอื้อมมือออกไป อักข์เหลียวมามองเธอเลิ่กลั่ก สองมือเขาวางอยู่ข้างชามข้าวต้มและวราลีก็วางมือตัวเองลงบนมือเขา ตีเบา ๆ สองสามครั้งพร้อมส่งยิ้มให้ “วราเชื่อใจคุณอักข์ เรื่องเมื่อคืนมันผิดวิสัยไม่มีใครอยากให้เกิด”
พูดจบเขาก็มองเธอนิ่ง ๆ สีหน้าเริ่มดีขึ้นและเป็นฝ่ายกุมมือเธอไว้บีบเบา ๆ
“ขอบคุณมากวรา”
หญิงสาวยิ้มกว้างกว่าเดิมนิดหน่อย แต่จะชักมือออกก็อดคิดไม่ได้ว่าเขาจะคิดมากแล้วกลับไปหม่น ๆ ซึม ๆ ทำให้เธอพลอยรู้สึกผิดตามไปด้วยอีกครั้ง
“ยินดีค่ะ ว่าแต่ข้าวต้มที่วราทำจะเย็นก่อนนะคะ คุณอักข์กินก่อนเถอะค่ะ”
เขาปล่อยมือเธอโดยดี ไม่ได้มีท่าทีจะยึดไว้ หญิงสาวลอบผ่อนลมหายใจ เมื่อครู่อักข์ก็คงแค่ดีใจ
“ถ้าไม่อร่อยบอกวราได้นะคะ วราก็แค่ทำได้พอกินเท่านั้นเอง”
อักข์พยักหน้ารับ ใช้ช้อนตักน้ำซุปขึ้นชิม ดวงตาคู่คมหยีลงและรอยยิ้มสว่างสดใสเหมือนโลกใบนี้เต็มไปด้วยทุ่งลาเวนเดอร์ก็ปรากฏขึ้น
วราลีตาพร่าไปทันที
โอ๊ย ใจบางไปอี้ก-ก-ก-ก!
ไม่ใช่ ‘Wei Wei Beautiful smile[1]’ แต่พออักข์ยิ้มทีนี่โลกละลายได้เหมือนกัน!!
“อร่อยมากค่ะ” ไรฟันขาวสดใสเหมือนไข่มุกเห็นชัดในระยะขนาดนี้ ยามหลุบตามองต่ำ แพขนตาหนางอนจนน่าวางก้านไม้ขีดไฟได้ อักข์ ‘ช้อนตา’ ขึ้นมองสบกับเธออีกครั้ง “วราทำข้าวต้มอร่อยมาก” ยิ้มกว้างนั้นเลือนลงนิดหน่อย “แต่คุณอักข์คงได้ชิมฝีมือวราแค่วันนี้”
เอ่อ... เอาไงดี
“ฝีมือวราคล้ายแม่นมคนเก่าของคุณอักข์มากเลยค่ะ พอได้ชิมก็คิดถึง น่าเสียดาย...”
“คะ? ทำไมล่ะคะ”
“เธอเสียแล้วละค่ะ หลายปีแล้ว ตั้งแต่คุณอักข์อายุยังไม่ถึงสามสิบเลย”
โถ... ไม่อยากจะพูด อักข์นี่คุณชายเต็มขั้นจริง ๆ ถึงจะโตจนสามสิบกว่าแล้วแต่ใครจะเชื่อเขามีความเป็นเด็กน้อยซ่อนอยู่ ท่าทางเหงา ๆ เหมือนเด็กต้องการความอบอุ่นทำเอาใจวราลีอ่อนยวบ
“ถ้าคุณอักข์อยากกิน วราจะทำให้กินทุกวันเลยค่ะ”
เขาเงยหน้ามองสบตา ดูซาบซึ้ง “แต่ยังไงวราก็ต้องกลับบ้านอุตตมโยธิน ฯ”
“เอ่อ...” นี่แหละที่พูดยาก จะบอกว่าไงดีว่าคุณนายแวววับวาวอยากให้เธอไปอยู่บ้านเขาใจจะขาด “คือ จริง ๆ เรื่องนี้วราอยากพูดอยู่นะคะ คือว่าคุณนายให้วราไปอยู่บ้าน เอ่อ คุณอักข์ค่ะ” มันไม่ได้อยู่ในข้อตกลงด้วยซ้ำ เพราะคุณนายแวววับวาวพูดกับเธอสองคนว่าหลังแต่งงานให้เข้าไปอยู่ในบ้านเขา เพื่อทำตัวเป็นไม้กันหมาให้ลูกสาวจนกว่าจะครบหนึ่งปี “คือในฐานะแบบคนใช้ในบ้านแบบนี้น่ะค่ะ คุณนายกลัวว่าพวกนักข่าวหรือคนอื่นจะเอาไปเม้าธ์ต่อไปอีกว่าจริง ๆ งานแต่งนี้แค่งานแต่งรักษาหน้า เลยจะให้วราไปอยู่บ้านคุณอักข์สักพัก”
“ก็นึกว่าอะไร” เขาหัวเราะน้อย ๆ “วราก็ไปสิคะ คือที่คุณอักข์ลำบากใจที่จะพูดก็เพราะไม่รู้ว่าวราจะคิดยังไง คุณแม่เองก็บอกว่าอยากให้วราไปอยู่ที่บ้านจะได้ช่วยดูแลท่านด้วย”
นั่น! เป็นอันว่าข้อตกลงบรรลุ!!
“งั้นก็สรุปเอาเป็นว่า วราไปบ้านคุณอักข์วันนี้เลยแล้วกันนะคะ จริง ๆ คุณแม่จัดห้องไว้ให้วราเรียบร้อยแล้วละค่ะ แต่ก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไงดี กลัววราจะคิดมากเพราะแค่วรายอมแต่งงานกับคุณอักข์ก็ดีมากแล้ว”
ดู๊! พูดเหมือนกับว่าเขาเป็นคนต่ำต้อย
วราลีนึกอย่างเอ็นดู ก่อนกระพริบตาเมื่ออักข์ลุกขึ้นแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาคุกเข่าลงตรงข้างเก้าอี้เธอ หญิงสาวผงะเตรียมจะลุกแต่ก็ถูกรั้งมือเอาไว้ ท่าทางคุกเข่ากับพื้นข้างหนึ่งนั่น แถมยังกุมมือเธออีก มันดูเหมือนฉากขอแต่งงานในละครไม่มีผิด
“ขอบคุณวรามากนะ”
[1] ซีรีส์จีนแนว Love Comedy
