บทที่ 16 4/3
“ทำอะไรคะวรา”
ร่างสูงยืนยืดขึ้นเต็มตัว สองมือประคองชามใส่มาม่าก้าวขึ้นบันไดสั้น ๆ หลังบ้านเข้ามาในครัว หญิงสาวหมุนตัวมองตาม จมูกฟุดฟิดเมื่อกลิ่นชัดเจน ท้องร้องโครกประท้วงและกลืนน้ำลายอีกรอบ
“คุณอักข์คิดว่าวราน่าจะหิวก็เลยมาต้มมาม่าเผื่อ แต่ไม่รู้ทำไมแก๊สเปิดไม่ได้เลยต้องออกไปก่อเตาถ่านต้มเอาค่ะ” ชายหนุ่มวางชามมาม่าลง แล้วเอื้อมไปเปิดไฟให้สว่าง แม่สาวตัวน้อยยังถือกระทะแนบอก “ว่าไงคะ ทำไมวราคิดว่าคุณอักข์เป็นคนอื่นแอบเข้าบ้านหลังนี้เหรอ”
“เอ่อ” วราลียิ้มแห้ง “เสียงประตู”
“อ๋อ” เขาหัวเราะน้อย ๆ “บานพับน่าจะเสียค่ะ พรุ่งนี้เช้าสว่างแล้วค่อยหยอดน้ำมันให้ไม่ฝืดก็หายแล้ว” เจ้าบ่าวหน้าตาดี งานดีเพราะสวมกางเกงขายาวบาง ๆ กับเสื้อกล้ามสีขาวมองเห็น ‘นมชมพูจาง ๆ’ เลื่อนเก้าอี้ออกและผายมือเชื้อเชิญ “วราคงจะหิว มาสิคะคุณอักข์ทำเผื่อ แต่ทำอย่างอื่นไม่เป็นนะ มากสุดได้แค่เจียวไข่กับต้มมาม่านิดหน่อย”
พอเห็นเธอยังยืนทื่อเขาก็เอื้อมมือมาแย่งกระทะไปวาง ร่างสูงก้าวสองก้าวก็ไปยืนอยู่ข้างหลัง มือใหญ่อบอุ่นจนร้อนวางลงบนบ่าของเธอ
นอกจากกลิ่นมาม่า ตอนนี้กลิ่นจากตัวเขาชัดเจนกว่า กลิ่นของสบู่อาบน้ำผสมกลิ่นกายจาง ๆ ให้ความรู้สึกถึงคำว่าแข็งแกร่งที่ทวีความรุนแรงขึ้น ไอร้อนจากเนื้อตัวซึ่งห่างออกไปกระทบกับความรู้สึกเต็ม ๆ และทั้ง ๆ ที่ชุดนอนของเธอไม่ได้โป๊เปลือยหรืออะไรเลย ก็แค่เสื้อยืดกับกางเกงเลธรรมดา แต่ว่า... พออักข์แตะตัวกลับรู้สึกเหมือนใส่ชุดนอนผ้าซาตินสั้นเท่าต้นขา คว้านลึกถึงกลางอกอย่างไรก็ไม่รู้
วราลีรู้สึกถึงความเซ็กซี่และโรมานซ์แบบไม่ธรรมดา
ฉากแบบนี้มันคุ้น ๆ เหมือนนางร้ายที่แต่งตัวไว้คอยยั่วพระเอกให้ตบะแตก แต่สุดท้ายถูกรุนหลังให้ออกจากห้องเพราะพระเอกรักนางเอกคนเดียว!
คิดเพ้อเจ้อ!
เอ็ดตัวเองให้มีสติแต่สติไม่ทันได้กลับมาเต็มร้อย ก็ดันมีปัจจัยอื่นแทรกให้เพ้อไปได้อีก...
“กินก่อนนะคะ เดี๋ยวนอนไม่หลับ”
เสียงพูดเบาอยู่ข้างหู วราลีตัวแข็งทื่อยิ่งกว่าเดิมหัวใจมันเต้นโครมคราม
“คุณอักข์” เหมือนมีลมพ่นอยู่แถว ๆ ต้นคอ แบบนี้ไม่ใช่พระเอกแล้ว แต่เธอรู้สึกเหมือนนางเอกกำลังจะถูกตัวร้ายบังคับทำมิดีมิร้าย
ปลุกปล้ำ หลอกล่อ ฉุดคร่า พร่าผลาญพรหมจรรย์!!
“ทำสุดฝีมือเลยนะคะ”
สิ้นเสียง หญิงสาวก็กลั้นใจหมุนตัวหันขวับกลับไปมอง และพบว่าอักข์ยังยืนปกติไม่ได้ก้มลงมาเป่าหงเป่าหูเหมือนที่คิด ท่าทีกะทันหันของเธอทำให้เขางงงวยได้แต่กระพริบตาปริบ ๆ
“วรา?”
วราลียิ้มเจื่อน
กลับไปนี่จะไปหาหมอ ไม่จิตแพทย์ก็หมอศัลยประสาทเกี่ยวกับสมอง จะได้สรุปว่าที่รู้สึกนี่เป็นเพราะอาการทางจิต หรือมีก้อนเนื้อในสมอง ถึงได้หลอนเบอร์นี้กัน!
“ขอบคุณค่ะคุณอักข์” รีบบอกแล้วหมุนตัวกลับมา ดึงบ่าออกจากมือเขาเนียน ๆ ด้วยการก้าวไปนั่งบนเก้าอี้ที่เขาเลื่อนออกให้ อักข์เดินตามมานั่งลงอีกฝั่งของโต๊ะ เขาจัดการรินน้ำเปล่าใส่แก้วเลื่อนมาให้ น่าเอ็นดูเหลือเกินกับการเอาใจใส่ของเขาที่เหมือนทำกับคนที่รัก
สุดท้ายชายหนุ่มยังยิ้มหวานส่งมา รอคอยการชิมคำแรกของเธอ
“ฝีมือคุณอักข์ใช้ได้ไหมคะ”
นัยน์ตาคมซื่อไม่ได้คิดอะไร ท่าทางก็เหมือนกับเด็กหนุ่ม ๆ ไม่เหมือนกับชายหนุ่มที่ต้องรับผิดชอบมากมายอย่างที่เห็นจนชินตา เธอผ่อนลมหายใจน้อย ๆ อาจเป็นเพราะสถานที่ สถานการณ์และบรรยากาศที่แปลกไม่คุ้นชินทำให้เธอคิดไปได้ร้อยแปดพันอย่าง
สติกลับมา สองตาก็มองภาพทุกอย่างชัดเจน
อักข์เป็นผู้ชายน่าสงสาร คนรักหนีงานแต่งไม่พอ ยังถูกนักข่าวรุมทึ้งจนต้องหนีมาไกลเพื่อหลบเลียแผลใจ โดยพ่วงเมียแต่งแก้หน้ามาเป็นภาระ ผู้ชายคนนี้น่าสงสารนะวรา ที่ยิ้มหัวเราะได้ก็คงเพราะกลบเกลื่อนหัวใจแหลกลาญของตัวเอง ใครจะรู้ลับหลังคงนั่งซึมคอตกน้ำตาไหลกลับเข้าไปในอก เพราะคิดถึงอดีตรักหวานชื่นก่อนหน้านี้ไม่กี่วัน!
คิดไปคิดมาตอนนี้วราลีเริ่มจะโกรธพี่สาวตัวเองบ้างเหมือนกัน
อักข์น่ารักขนาดนี้ทำไมวีรดาต้องหนีด้วย
หญิงสาวคิดหาเหตุผลที่ควรจะเป็น
เอ ไม่รัก
บี เจออะไรบางอย่างที่น่าสงสัย
ซึ่งอันนี้น่าสงสัยเป็นที่สุด! และอะไรบางอย่างที่น่าสงสัยก็อาจจะเป็น...
บีวัน อักข์เป็นเกย์
บีทู อักข์มีอีหนูซ่อนไว้
ระหว่างโซ้ยเส้นมาม่าเข้าปากวราลีก็ครุ่นคิดไปเงียบ ๆ มาม่าเกาหลีเผ็ดซี้ดกับไข่ต้มช่วยเติมเต็มกระเพาะที่ว่างเปล่า ความที่ซอสเกาหลีเข้มข้นเคลือบเส้นดีอยู่แล้ว เวลากินมันจึงเปื้อนมุมปาก กว่าเธอจะรู้ตัวก็ตอนที่อักข์เอื้อมมือมาหา เธอชะงักเงยหน้าขึ้นมองเขา คนนั่งฝั่งตรงข้ามยิ้มบาง ใช้ปลายนิ้วโป้งเช็ดคราบข้างปากเธอออกให้เบา ๆ
ผิวสัมผัสร้อนวาบจากข้างมุมปาก ไล้ผ่านเรียวปากอิ่มเต็มที่ยังไม่เคยต้องมือชายใด
“วราปากเปื้อนแล้วค่ะ คุณอักข์เลยเช็ดออกให้”
คัทซีนในซีรีย์เกาหลีมาเลยทีเดียว แต่ที่เด็ด...
“แต่ซอสเขาให้มาเยอะดีนะคะ ขนาดคุณอักข์กินไม่ได้รีบอะไรก็ยังเปื้อน”
พูดไม่พูดเปล่า ปลายนิ้วโป้งข้างเดียวกันที่เช็ดคราบบนมุมปากเธอและเหมือน ๆ จะไล้ผ่านริมฝีปากไปเมื่อครู่นี้ แตะลงตรงมุมปากเดียวกันบนปากเขา พร้อมไล้ผ่านริมฝีปากหยักได้รูปสวยนั้นช้า ๆ ตาคมลุ่มลึกมองจ้องมาที่เธอ ชั่ววินาทีวราลีเหมือนจะเห็นแววตาวาววับสมใจบางประการ แต่เธออาจจะดูผิดเพราะเพียงกระพริบตา
