บทที่ 4 1/3
“ไม่ต้องห่วงนะคะ ฤทธิ์ยามันคงทำให้คุณอักข์ทรมานมากอยู่ แต่แช่น้ำสักชั่วโมงก็คงจะดีขึ้น เชื่อวรานะคะแช่น้ำไปสักหนึ่งชั่วโมงไม่อย่างนั้นอาการคุณอักข์อาจจะแย่กว่านี้ แล้ววราก็คงจะต้องโทร.ตามหมอให้มาช่วยดูอาการคุณอักข์ถึงที่นี่ นะคะเชื่อวรา ที่วราทำแบบนี้เพราะเป็นห่วงค่ะ”
หญิงสาวยิ้มแห้งเจื่อน ๆ และรีบเดินออกมา พร้อมกับเลื่อนปิดประตูกระจกฝ้า
กันตัวเองจากเขา ไม่ใช่กลัวว่าเขาจะปล้ำ แต่กลัวตัวเองจะอดใจไม่ไหว!
เจ้าสาวหมาด ๆ ถอนหายใจเฮือกใหญ่ พยายามท่องพุทธ-โธตั้งสมาธิ ท่าทีปัดไม้ปัดมือและแถมด้วยพรูลมหายใจออกจากปากอีกรอบแสดงว่าสติกลับมาครบแล้ว หลังจากกระเจิงไปเมื่อครู่นี้
ก็ยิ่งเป็นโรคหัวใจอยู่...
ทั้งใจบางไปหมดแล้วพ่อเอ๊ย แซ่บเบอร์นี้วีรดาหนีงานแต่งไปได้ยังไง เสียดายของ!
เธอแอบเหล่มองสภาพภายในห้องอาบน้ำที่ตอนนี้เงาคนภายในนั้นยังคงไม่กระดุกกระดิก รอยยิ้มมุมปากแต่งแต้มและคงอยู่นิด ๆ
โถ... ถ้าจะยังอึ้งอยู่
หญิงสาวโคลงศีรษะเล็กน้อย ภูมิอกภูมิใจที่สามารถช่วยเขาได้ เธอหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าโดยที่ยังมีแค่ผ้าขนหนูกระโจมอกก้าวเร็ว ๆ จนพ้นประตูห้องนอนออกมา เป้าหมายคือห้องน้ำด้านนอก
อักข์หุ่นดี หล่อเกาหลีดูเหมือนอปป้าน่ากินจนหัวใจสั่นไหวก็จริง
แต่จะพูดก็พูดเถอะ อยู่ด้วยตามลำพังแล้วเหมือนจะช่วยตัวเองไม่ได้ เขากลับยังดู ‘เด็กน้อย’ อยู่เลย!
สิบนาทีโดยประมาณ ยังไม่มีสัญญาณตอบรับกลับมาจากภายในห้องนอน วราลีเปลี่ยนเสื้อผ้าเรียบร้อยแล้ว เธอสวมเสื้อยืดกับกางเกงขายาว ในห้องน้ำด้านนอกไม่มีไดร์เป่าผม เธอจึงใช้ผ้าขนหนูพันไว้ก่อน แล้วออกมา
นั่งจุมปุ๊กที่โซฟาเดี่ยวหน้าโต๊ะรับแขกซึ่งเป็นกระจก
เธออายุยี่สิบสามย่างยี่สิบสี่ เชื่อฟังคุณนายแวววับวาวมาโดยตลอด เพราะไม่อยากให้คุณนายหมั่นไส้แล้วแปลงร่างเป็นแม่เลี้ยงใจร้าย วราลีทำตัวเป็นเด็กดี ขยันตั้งใจเรียนไม่วอกแวก ตั้งเป้าหมายไว้ว่าหลังเริ่มทำงานที่บริษัทที่ไปสมัครไว้ได้สักสามสี่เดือนจะขอตัวย้ายออกไปอยู่ข้างนอกตามลำพัง แต่แล้ว... ความฝันที่ตั้งไว้ยังไม่ทันได้ทำ เธอก็ถูกเกณฑ์บังคับให้ทำหน้าที่แทนเจ้าสาวผู้หายตัวไป เพื่อรักษางานวิวาห์ไว้ไม่ให้ล่ม
คิดไปคิดมาเธอก็มีส่วนผิด
ห้าชั่วโมงก่อนหน้านี้ วราลีปล่อยให้วีรดาอยู่คนเดียว เพราะพี่สาวต่างแม่ร่ำร้องอยากกินอะไรรองท้องและต้องเป็นเธอที่ไปเอามาให้ พอกลับเข้าไปในห้องพักที่จองไว้เพื่อแต่งตัวเจ้าสาว ก็พบว่า...
วีรดาหายจ้อย มีกระดาษแผ่นน้อยกับชุดสีขาวงาช้างวางพาดไว้ที่เตียงเหมือนเดิม
‘ขอโทษค่ะแม่ แต่วีจำเป็นต้องทำ ปล่อยวีไปตามทางเถอะนะคะ
ขอให้วีได้ทำตามใจสักครั้ง ฝากกราบขอโทษคุณหญิงแม่จิตรา
และวีอยากขอฝากให้วราช่วยดูแลพี่อักข์ด้วยนะคะ
พี่อักข์เป็นคนดี ดีเกินกว่าจะแต่งงานมาเป็นสามีของวีค่ะ’
ทุกถ้อยคำในจดหมายสั่งลา วราลียังจำได้
คิ้วโก่งขมวดมุ่นเมื่อต้องใช้ความคิด ริมฝีปากอิ่มเต็มเม้มแน่น มือข้างหนึ่งจับปลายคางตัวเองเมื่อนึกถึงความเป็นไปได้ ไม่อยากคิดมากแต่ว่าก็อดคิดไม่ได้
เรื่องนี้อาจจะเป็นแผนที่วีรดาวางไว้นานแล้ว บางทีคุณนายก็อาจมี
ส่วนรู้เห็นด้วย
แต่เขาล่ะ
อักข์เป็นผู้ชายประเภทหล่องานดี บ้านรวยเว่อร์ นิสัยสุภาพนุ่มนวลอ่อนน้อม เป็นผู้ชายแบบผู้ชายที่ผู้หญิงต่างฝันถึง เขามีลักษณะของเจ้าชายรูปงามร้อยเปอร์เซ็น ยกเว้นเหตุการณ์เมื่อครู่นี้
เอาละ งั้นมาลองคิดถึงความเป็นไปได้ดู
พอตัดเรื่องตั้งใจ ‘อ่อย’ ออกไป ตัดเรื่องวางยาออกไป ก็เหลือเหตุผลให้คิดหาอยู่ไม่กี่ข้อ
หนึ่ง เท่าที่สังเกตในงานเขาดื่มอยู่ไม่น้อยเลยในคืนนี้ อาจจะเมาจนกรึ่มได้ที่แล้วเห็นผู้หญิงเป็นไม่ได้ แบบช้ำใจเจ้าสาวหนีหายแล้วปล่อยให้เด็กในบ้านมาแต่งแทน ก็เลยเคียดแค้นขื่นขมระทมจนคิดประชดตัวเองขึ้นมา ด้วยการนอนกับเธอเสียเลย
หรือสอง อาจจะเพราะต้องแต่งงานกันเขาเลยคิดว่าเธอเป็นสมบัติของเขาเต็มตัวและคาดหวังให้ตอบสนอง บางทีอาจจะคิดว่าไหน ๆ ก็เสียค่าสินสอดหลายสิบหลายร้อยล้านก็เลยต้องถอนทุนคืนให้คุ้ม หรือเขาอาจจะเกลียดแค้นวีรดาที่ทิ้งเขาไปเหมือนอย่างในละครหลังข่าว แล้วเห็นเธอเป็นเหมือนกับโศรยาในจำเลยรัก เลยจะจับเธอทำเมียให้สาแก่ใจ!
แค่คิดก็ขนลุก!
วราลีห่อตัวสั่นเหมือนลูกนกที่ต้องลมหนาว นี่แค่คืนแรกยังไม่หมดคืนด้วยซ้ำเธอก็แทบจะแย่ กว่าจะผ่านคืนนี้ไปได้ไม่รู้จะต้องเจอเข้ากับอะไรอีก แล้วเธอ... จะอยู่รอดปลอดภัยดีไหม
จริง ๆ สมัยนี้แล้ว แถมอักข์ก็หล่อ เร้าใจชวนเลือดพุ่ง ถ้าจะมีซัมติงอะไรบ้างก็คงไม่แปลก แต่... เธอจะไขว้เขวไม่ได้ เพราะเธอเป็นแค่ตัวสำรอง แล้วงานแต่งนี้ก็มีกำหนดแค่หนึ่งปี หลังหนึ่งปีเธอกับเขาจะหย่ากัน คุณนาย
สัญญาจะให้เงินเธอไปตั้งตัวหนึ่งล้านบาท
หนึ่งล้านกับเวลาหนึ่งปี แล้วร้านกาแฟเล็ก ๆ กึ่งคาเฟ่ที่เธอฝันก็จะเป็นจริง!
วราลีสูดลมหายใจเข้าลึก จากนั้นก็ผ่อนออกพร้อมบอกตัวเอง
ฮึบไว้ วราฮึบไว้ อย่าให้ซิกซ์แพ็กแน่น ๆ กับหน้าหล่อ ๆ ตาปรือของอักข์มาทำให้เธอเสียเป้าหมาย
