บทที่ 7 1/6
พูดไปก็ขำอยู่ ยิ่งคิด ๆ มาก็เขินหน่อย ๆ เหมือนกัน อุตส่าห์เทอ้อยไปตั้งเยอะตามน้องสาวคนสนิทแนะนำ แต่วราลีแทบจะไม่สนใจด้วยซ้ำ
จะว่าเป็นเพราะเซ็กซ์แอพพีลเขามันน้อยไป
หรือเสน่ห์เขาไม่มากพอที่จะทำให้วราลีสนใจได้
ถ้าไม่งั้นก็... เขายังไม่น่ากินมากพอที่เธอจะหลงใหลไปด้วย!
“ไม่น่านะคะ หลัง ๆ นี้วีคุยกับวราบ่อยกว่าเดิมมาก วรายังบอกเลยว่าชอบผู้ชายแบบไหน” พี่สาวของเจ้าสาวจุปากจิ๊กจั๊ก “แต่วีว่าวราคงจะระวังตัวมากกว่าค่ะ ตลอดเวลาหลายปีถึงวราจะอยู่กับเราด้วย วีแกล้งไม่อยู่ด้วยแต่วราก็ยังคิดว่าวีเป็นแฟนพี่อักข์” เสียงถอนหายใจของคนเจ้าแผนการดังขึ้นอีกรอบ “ก็อย่างที่บอกพี่อักข์แหละค่ะว่าแม่ของวีถึงจะรู้แต่ก็ยังหวังอยู่นั่นว่าวีจะกลายเป็นเจ้าสาวของพี่อักข์ ถึงได้เอาแต่พูดให้วราไม่คิดอะไรเกินเลย แล้วเรื่องมันก็เลยยุ่งจนวีต้องทำทีเป็นหนีงานแต่ง”
วีรดาบอกเขามานานแล้ว หลังอักข์คุยกับเธอเปิดอกเรื่องคู่หมายที่แท้จริง หญิงสาวยอมรับได้และบอกอีกว่าเขาไม่ต้องกังวลใจไปเพราะสเปคของเธอไม่ใช่เขา และที่สำคัญวีรดาไม่ใช่คนอ่อนไหวง่ายถึงขนาดว่าอยู่ใกล้ใครแล้วจะรักคนนั้น ขอให้เขามั่นใจได้ว่าเรื่องรักสามเส้านั่นจะไม่ใช่ปัญหาแน่นอน
“แต่ก็ช่างเถอะค่ะ วีว่าให้เวลาวราอีกหน่อยนะคะ วีเชื่อว่าวราจะต้องรู้ถึงความรู้สึกของพี่อักข์แน่ ๆ อ๊ะ! จริงสิคะวรามาถึงรีสอร์ตเพื่อนของพี่อักข์แล้วนะคะ ขอบคุณสำหรับความสะดวกสบายทุกอย่าง แต่ว่าวีขอโทษพี่อักข์ไว้ตรงนี้เลยแล้วกันนะคะ พอดีตอนมาถึงวีก่อเรื่องให้เพื่อนพี่อักข์ไปนิดหน่อย”
วีรดาเป็นคนพูดตรงกับใจ แม้จะเป็นสาวสังคมไม่แคร์ใครแต่เธอก็ทำทุกอย่างที่มั่นใจว่าจะไม่รบกวนคนอื่น
ลองได้เอ่ยขอโทษมาแบบนี้อักข์คิดว่า ที่ว่า ‘ก่อเรื่อง’ คงไม่ใช่เรื่องเล็ก ๆ
“ไม่เป็นไรค่ะ น้องวีอยู่ได้ตามสบายเลยนะคะ ถ้าเมืองรามทำอะไรให้
น้องวีไม่สบายใจบอกพี่ได้ตลอด ไว้พี่คุยกับเมืองรามเองค่ะ”
“โอเคค่ะ” น้ำเสียงปลายสายฟังดูสบายใจขึ้น “งั้นวีไม่กวนแล้วค่ะ” ประโยคต่อมาหญิงสาวบีบเสียงเล็กเสียงน้อย “เข้าหอคืนนี้ก็อย่ารุนแรงกับน้องสาววีนักนะคะ บายนะคะน้องเขย!”
สัญญาณปลายสายตัดไป อักข์ยิ้มมุมปากนิด ๆ กับคำเย้าแหย่ เขาหมุนตัวหันกลับไปมองจ้องบานประตูที่ปิดไว้ ก้าวยาว ๆ ก็ถึงที่พอลองบิดดูก็ถึงบางอ้อ
ล็อก!
และความจำเขายังดีที่ว่าวางลูกกุญแจที่ใช้เปิดเข้ามาไว้บนโต๊ะตัวเล็กข้างประตูซึ่ งตอนนี้มันไม่อยู่แล้ว
ชายหนุ่มวางมือแนบบานประตูและเคาะให้เกิดเสียง
“วราคะ วรา”
วราลีที่เอาเก้าอี้มานั่งเฝ้าหน้าประตูสะดุ้งโหยง เธอกลืนน้ำลายลงคอฝืด ๆ
“ค่ะคุณอักข์ วราอยู่ข้างนอกค่ะคุณอักข์ต้องการอะไรคะ”
“เปิดประตูให้คุณอักข์ทีค่ะ นะคะวรา”
น้ำเสียงออดอ้อนแต่กลับทำให้หญิงสาวขนลุกชัน “ยะ...อย่าดีกว่าค่ะเพื่อความปลอดภัยของวรา เอ๊ย เพื่อความปลอดภัยของคุณอักข์เองนะคะ คุณอักข์น่าจะไม่รู้ตัวอย่าออกมาเลยค่ะเดี๋ยวพรุ่งนี้คุณอักข์จะเสียใจเอานะคะ เชื่อวรานะคะ แล้วทุกอย่างจะดีเองค่ะ วราคอนเฟิร์ม!”
อีกฝั่งของประตู อักข์กั้นหัวเราะแทบแย่
“วราขา ไม่สงสารคุณอักข์เหรอคะ คุณอักข์ร้อนจะแย่แล้ว”
คราวนี้เสียงตอบละล่ำละลั่กเลยทีเดียว
“มะ... ไม่ได้นะคะไม่ได้ ไม่งั้นพรุ่งนี้คุณอักข์จะต้องเสียใจแน่ ๆ เชื่อ
วรานะคะ อยู่ในห้องนั้นแหละค่ะวราเตรียมน้ำดื่มกับของกินไว้ให้แล้วรับรองคุณอักข์ไม่เดือดร้อนแน่นอนค่ะ!”
ไม่รู้ทำไมเสียงเขาทำให้เธอขนลุกเกรียว วราลีจ้องบานประตูเป๋ง ลงอีหรอบนี้เหมือนเขาจะไม่ค่อยมีสติจริง ๆ เธออาจจะมองผิดไปว่าเขาแกล้งทำ ตอนนี้ก็ผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้ว หากอักข์แกล้งทำเพื่อหวังเคลมเธอจริงก็น่าจะโมโหจนอารมณ์หดแล้วนั่นแหละ โดนเข้าไปขนาดนั้นไม่มาส่งเสียงออดอ้อนแหบโหยอยู่แบบนี้แน่!
“วราคะ คุณอักข์ทรมานจังเลย”
คนพูดเอนหลังพิงบานประตู ยกมือกอดอกยิ้มเกลื่อนหน้าอย่างอารมณ์ดี
“วรา...”
“อย่าออกมาเด็ดขาดนะคุณอักข์ ไม่งั้นวราจะหนีไปนอกห้องแล้วตามคนมาช่วยจริง ๆ ด้วย!” พอคิดว่าเสียงแข็งเหมือนขู่ หญิงสาวก็ลดโทนเสียงให้ซอร์ฟลง “เอ่อ ช่วยคุณอักข์น่ะค่ะ ไม่ใช่ช่วยวรา!”
คนข้างนอกเหมือนลูกแมวที่กำลังหลบหมาตัวโต
ส่วนคนข้างในเหมือนสิงโตที่กำลังเล่นกับเหยื่อ!
“วรา” อักข์กลั้นยิ้มจนปวดแก้ม “คุณอักข์จะพยายามอดทนเพื่อวรานะคะ จะทำตามที่วราบอก คุณอักข์จำได้ที่คุณแม่กับคุณนายแวววัววาวบอกกับคุณอักข์ ว่าเชื่อฟังเมียแล้วจะเจริญ!”
วราลีพอได้ฟังก็ทำหน้าไม่ถูก รู้แต่ว่าหน้าร้อนวาบขึ้นมาในทันใดที่ได้ยินคำว่าเมีย
“วราขา คุณอักข์จะเป็นผัวที่ดีเชื่อฟังวรา” เขาทอดเสียงอ้อยสร้อย “ถึงตอนนี้คุณอักข์จะ ‘ร้อน’ มากและอยากให้วราช่วยทำให้คุณอักข์หายร้อนจนใจจะขาดก็เถอะค่ะ”
หญิงสาวยกมือขึ้นอังแก้ม เขาเมา เขาถูกวางยา และเขาต้องการประชดชีวิตแน่ ๆ!
เพราะอย่างนั้นคำพูดของเขาน่ะจะเชื่อไม่ได้ แล้วก็ห้ามหวั่นไหวด้วยนะวราลี!
