บทที่ 87 17/4

เธอชอบเวลาเราได้อยู่กันตามลำพังแบบนี้ มีแค่เรา เหมือนตอนอยู่ที่บ้านกลางป่า

“วราคะ”

คนตัวโตเลื่อนมือไปวางบนต้นขาเรียว มืออีกข้างจากวางบนต้นแขนกลับเลื่อนลงต่ำกว่านั้น ใต้แขน... แถวทรวงอกอิ่มเต็ม วราลีเงยหน้าขึ้นมองเขา

“คุณแม่ถามถึงเรื่องตัวเล็ก ๆ ของเรา” เขายิ้ม “จะให้คุณอักข์บอกว่ายังไงดี”

ถ้าพูด...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ