บทที่ 9 2/2
“วราคงกลัวคุณอักข์แล้ว คุณอักข์เสียใจนะคะ แต่เมื่อคืนคุณอักข์จำได้แค่ลาง ๆ เท่านั้น”
“ก็อย่างที่วราบอกค่ะ คุณอักข์อย่าคิดมากเลยนะคะ วราว่าคุณอักข์เข้าไปอาบน้ำแต่งตัวแล้วออกมารับประทานข้าวเช้ากันดีกว่าค่ะ แล้วเอ่อ จะได้ออกไปจากห้องนี้เสียที”
“คุณอักข์กินอะไรไม่ลงจริง ๆ ค่ะ วราอย่าห่วงเลย”
ยามเอี้ยวตัว มัดกล้ามเนื้อหน้าท้องยิ่งถูกทำให้เห็นเด่นชัด วราลีอยากจะกรี๊ดออกมาดัง ๆ แต่ก็ต้องห้ามตัวเองไว้ เธอไม่ใช่คนเรียบร้อยโดยเฉพาะเวลาที่ได้เป็นอิสระ ไปนั่งกรี๊ดนักฟุตบอลมหาวิทยาลัยก็บ่อย เนียน ๆ ไปช่วยชมรมมวยไทยก็ไม่น้อย เคยเป็นผู้จัดการชมรมคาราเต้ก็เป็นมาแล้ว ไม่อยากบอกเล้ย!
หนุ่มรุ่นพี่ รุ่นน้องในมหาวิทยาลัยที่เธอเคยเห็นซิกซ์แพ็กพวกเขามาแล้วนั้น ยังไม่มีใครมีหกลอนสวยเหมือนกับอักข์เลย นี่ถ้านะ... ถ้าเพื่อนสนิทในกลุ่มของเธอมาเห็นคงกรี๊ดดังลั่น เผลอ ๆ เป็นลมตายไปแล้วด้วยซ้ำ
เพราะขนาดเธอมีภูมิต้านทานอยู่บ้าง เพราะเขาชอบลงสระว่ายน้ำกับวีรดาบ่อย ๆ ได้เห็นอยู่หลายครั้ง แต่สุดท้ายหัวใจก็ยังเต้นแรง เลือดกำเดาก็ทำท่าจะพุ่ง
วราลีไม่อยากนึกว่าตัวเองกลายเป็นสาวหื่น และกำลังคุกคามทางเพศอักข์ด้วยความคิด!
“วราคะ...”
เพราะมัวแต่คิดเวิ่นเว้อ เมื่อได้ยินเสียงเรียกอีกหนก็พบว่าอักข์มายืนประชิดตัวต่อหน้าแล้ว สายตาที่มองต่ำแต่แรกเบือนหลบไม่ทัน จึงได้เห็นมัดกล้ามสวยงามน่าลูบเต็ม ๆ ตา แถมยัง...
อื้อหื้อ... นายแบบเพลย์บอยก็เพลย์บอยเถอะมีชิดซ้าย!
หญิงสาวมอง ‘เขา’ ตาโต และเผลอยกมือขึ้นปิดจมูกเพราะกลัวว่าเลือดกำเดาจะไหล ก่อนถอยหลังไปอีกก้าวมองอักข์ตาไม่กะพริบ ไม่ได้การแล้ว...
ไม่-ได้...
นัยน์ตาคู่คมอ่อนเชื่อมหมองลงทันควัน มือที่ทำเหมือนจะแตะตัวเธอตกวูบลงข้างตัว อักข์มองเธอไม่เต็มตา เขาไม่สบตาด้วยซ้ำยามเบือนหน้าหนี มือสองข้างที่ตกลงเปลี่ยนเป็นไขว้หลัง และยิ่งเน้นทุก ๆ อย่างบนตัวเขาให้ชัดเจน
พุทธโธ ธัมโม สังโฆ!
วราลีหมุนตัวหันหลังให้เขาทันควัน ไม่คิดถนอมน้ำใจใครแล้ว เธอสูดลมหายใจเข้าลึก
“วรารอข้างนอกนะคะ!” จากนั้นก้าวพรวดเดียวหญิงสาวก็ออกไปนอกห้อง แถมยังปิดประตูลงโครม คนคิดหื่นเพราะเห็นผู้ชายหุ่นน่ากินโบกมือพัดเอาลมเข้าหาตัว บอกตัวเองว่าให้ท่อง ยุบหนอ... พองหนอ
บอกตัวเองว่าไม่เอาไม่หื่น เมื่อคืนว่าหนักแล้ว ตอนนี้ยิ่งหนักกว่า เธอเริ่มคิด ๆ แล้วละว่า อักข์กำลังจงใจยั่วเธอ!
อักข์มองบานประตูอย่างเซ็ง ๆ ขณะยกมือขึ้นเท้าสะเอว
วราลีหนีอีกแล้ว แต่ก็ยังมีเรื่องให้ชื่นใจนิดหน่อยว่าเธอไม่ได้ตายด้าน วราลีก็ยังคงหวั่นไหวกับ ‘หุ่นผู้ชาย’ เหมือนอย่างพี่สาวเจ้าหล่อนบอก
‘วราไม่ใช่คนเรียบร้อยหรอกค่ะ’ เมื่อตอนเม้าธ์น้องสาววีรดาหัวเราะคิก ๆ ‘วราชอบผู้ชายรูปร่างดี ๆ จะตาย แต่ไม่ต้องล่ำมากเหมือนคนเล่นกล้ามหรอกนะคะ แบบดูแข็งแรง ลีนหน่อย ๆ อะไรแบบนั้น วราบอกว่าไม่ชอบกล้ามปู แต่ชอบหุ่นพวกพระเอกสมัยนี้น่ะค่ะ มีกล้ามนิดหน่อย ตัวหนานิดหนึ่ง’
และไม่ใช่แค่นั้น
‘จะว่าไปสเปควราก็คล้าย ๆ พี่อักข์นะคะ แต่จริง ๆ ถ้าพี่อักข์ตาหวาน ๆ โต ๆ อีกหน่อย ยิ้มสวย ๆ อีกนิดจะเหมาะมาก วราบอกว่าชอบคนตาหวาน บอกมองทีแล้วใจจะละลายเอา’
วีรดาทำหน้าที่พี่สาวได้ดี และในอีกกรณีก็เป็นพี่เมียที่น่ารัก!
ชายหนุ่มผ่อนลมหายใจ บอกตัวเองว่าทำตามที่ ‘เมีย’ บอกน่าจะดีที่สุดในตอนนี้ เขาเองก็อยากรับประทานอาหารฝีมือของเธอเหมือนกัน แม้จะเข้านอกออกในบ้านอุตตมโยธิน ฯ ได้อย่างสะดวก แต่เขาก็ไม่เคยได้ชิมรสมือของเธอเลย
ป้านุช แม่ครัวแอบกระซิบบอกเขา หลังเขาเปรย ๆ ด้วยท่าทางน้อยใจในวันหนึ่งว่า ของหวานบัวลอยฝีมือวราลีไม่เหลือตกถึงเขา
‘วราบอกว่าไม่กล้าเผื่อไว้ให้คุณค่ะ เพราะคุณนายบอกว่ายังไม่อร่อยเท่ากับที่บ้านของคุณอักข์รับประทานกัน’
บางทีเขาก็โกรธคุณนายแวววับวาวนะที่คอยทำตัวเป็นไม้กันหมา แม้ว่าตัวจะไม่อยู่ แต่ละความคิดที่ปลูกฝังลงในหัวของวราลีนั้นเรียกว่า... กวนจริง ๆ!
สามสิบนาทีหลังจากนั้นอักข์ก็เดินออกจากห้องนอนด้วยชุด ‘ธรรมดา’ ที่เขาใช้ประจำ
เชิ้ตเนื้อดีแบรนด์ดัง กางเกงสีดำล้วนพร้อมกับรองเท้าหนังมันวับ ดู ๆ แล้วหากผูกเนกไทอีกสักเส้น วราลีก็คงคิดว่าเขาเตรียมตัวไปทำงานแน่นอน เขาเป็นคนเนี้ยบ เนี้ยบมาก อักข์ไม่เคยปล่อยให้ตัวเองโทรมเลยแม้แต่นิด
“เอ่อ...” ไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนนี้วราลีรู้สึกเหมือนกำลังยืนต่อหน้าเจ้าชายไม่มีผิด
“คุณอักข์โทร.ไปบอกให้เขาปลดล็อกประตูให้เรียบร้อยแล้วนะคะ” เขาหยุดยืนอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ มือวางบนพนักเก้าอี้ สีหน้าไม่สบายใจอย่างเห็นได้ชัด “ต้องขอโทษวราด้วยที่ทำให้เดือดร้อน” ยิ้มอ่อนโยนนั้นเจือรู้สึกผิด ชายหนุ่มเลื่อนเก้าอี้ออกพร้อมกับทรุดลงนั่ง หลบการสบตากับเธออย่างเห็นได้ชัด
“วันนี้วราจะกลับบ้านอุตตมโยธิน ฯ เลยหรือเปล่าคะ”
วราลีช้อนตามองเขา เธอประวิงคำตอบด้วยการเลื่อนชามข้าวต้มไปตรงหน้า ‘สามีจำเป็น’
“ถ้ากลับเลยคุณอักข์จะไปส่งค่ะ” อักข์ยื่นมือออกไปรับ มือใหญ่นุ่มราวกับมือผู้หญิงวางทับบนมือของวราลี ชั่ววินาทีเธอรู้สึกเหมือนมีแรงดึงดูดอะไรสักอย่างที่รุนแรงจนหัวใจกระตุก หญิงสาวชะงักแต่ไม่ทันได้ดึงมือออกก็เป็นเขาที่รีบหดมือกลับราวกับโดนของร้อน “ขอโทษ คุณอักข์ไม่ได้ตั้งใจ”
เขาทำเหมือนลวนลามเธอไปแล้วเสียอย่างนั้น ทั้ง ๆ ที่เป็นการจับมือโดยไม่ได้ตั้งใจ
โถ พ่อคนดีศรีสังคม
