บทที่ 1 ตอนที่1

หนุ่มร่างใหญ่นัยน์ตาคมกริบสีควันบุหรี่เกือบดำ เขามีผมดำสนิทและผิวขาวจัด แต่เค้าโครงหน้าบอกชัดว่ามีเลือดตะวันตกผสมอยู่ในตัวแน่นอน มาดนิ่งๆ บวกกับชุดสูทสีเทาเข้มเรียบหรูที่ประดับอยู่บนเรือนกายกำยำทำให้ชายหนุ่มดูสง่าน่าเกรงขาม รูปร่างหน้าตาโดดเด่นแล้วยังบุคลิกชวนชมซะขนาดนี้จึงไม่แปลกที่สาวน้อยสาวใหญ่จะแอบมองกันตาปรอย หากคนตกเป็นเป้าสายตากลับไม่สนใจจะเหลือบแลไปมองใครหน้าไหนทั้งสิ้น

เขากำลังนั่งพิงพนักเก้าอี้สบายๆ พลางทอดสายตาคมๆ ติดจะดุคู่นั้นมองออกไปนอกผนังกระจกอยู่ภายในห้องอาหารบนชั้นหนึ่งของตึกหรู ที่ทำการของบริษัทรับเหมาก่อสร้างและตกแต่งภายในแห่งหนึ่งด้วยหน้าตาเรียบเฉย ไม่มีใครคาดเดาอารมณ์ออก โต๊ะที่ชายหนุ่มนั่งอยู่ติดถนน มีเพียงกระจกบานใหญ่กั้นเอาไว้แค่นั้น ทำให้สามารถมองเห็นผู้คนซึ่งกำลังเดินผ่านบนทางเท้า และรถราที่สัญจรไปมาอยู่บนท้องถนนได้อย่างชัดเจน

ทว่าดูเหมือนคนมองจะไม่สนใจอะไรจริงจัง แค่กวาดตาผ่านๆ เท่านั้น กระทั่งดวงตาคมกริบมองกราดไปกระทบเข้ากับร่างอรชรซึ่งกำลังก้าวลงมาจากรถเมล์ที่โฉบมาจอดตรงป้ายหน้าตึกแบบรีบๆ และคุณเธอคงจะรีบจัดไปหน่อยจึงสะดุดฝาท่อบนทางเดินจนถลาหน้าแทบคะมำ แต่เคราะห์ดีที่เจ้าตัวยังยั้งเท้าเอาไว้ได้ทัน ก่อนสาวเจ้าจะรีบตั้งหลักพลางหันซ้ายแลขวาดูว่ามีใครเห็นบ้าง เมื่อคิดว่าไม่มีใครสนใจมองถึงได้เชิดหน้าเดินฉับๆ อีกครั้ง

ปากหยักได้รูปของคนเห็นเข้าโดยบังเอิญจึงกระตุกยิ้มออกมาอย่างอดขำไม่ได้ และเผอิญร่างเล็กหากดูระหงสมส่วนก็เดินเร็วๆ ตรงรี่ผ่านมาทางที่ชายหนุ่มกำลังนั่งอยู่เสียด้วย แต่ฉับพลันคุณเธอก็เบรกเท้ากึก หันหน้าขวับเข้าหาผนังกระจก มาหยุดเผชิญหน้ากับคนแอบมองพอดิบพอดี เธอยกมือเรียวบางลูบผมดำสลวยหยักศกเล็กน้อยที่ค่อนข้างยุ่งเหยิงของตนเองลวกๆ จากนั้นก็ขยับเสื้อผ้าที่สวมใส่อยู่บนตัวให้เข้าที่เข้าทางต่อ

เนื่องด้วยผนังกระจกฉาบอลูมิเนียมกันแสงแดดและความร้อนชั้นดีทำให้มองทะลุได้เพียงด้านเดียว ถ้าไม่เขม้นมองอย่างจริงจังคนที่อยู่ด้านนอกไม่เห็นคนที่อยู่ภายในตัวอาคารอย่างแน่นอน มันจึงเปิดโอกาสให้คนนั่งอยู่ข้างในตึก ระยะไม่ถึงสองฟุต และมีเพียงบานกระจกขวางกั้น พินิจคนที่ยึดผนังเป็นกระจกเงาชั่วคราวยืนจัดเสื้อผ้าหน้าผมอยู่ตรงหน้าได้อย่างชัดๆ ถนัดตา

ใบหน้าขาวใสรูปไข่ของสาวเจ้าประกอบไปด้วยดวงตาเรียวดำขลับงามซึ้งกระจ่างใสราวกับตากวาง จมูกเล็กโด่งสวยเชิดงอนนิดๆ บ่งบอกลักษณะว่าเจ้าตัวคงเอาเรื่องอยู่ไม่น้อย ปากสีชมพูรูปกระจับอิ่มเต็มซึ่งคนมองอยู่ในขณะนี้บอกได้เลยว่าน่าจูบเป็นที่สุด เครื่องหน้าทุกชิ้นที่ช่างรับกันเหมาะเจาะถูกแต่งแต้มเอาไว้อย่างเบาบาง หากมันกลับน่ามองที่ใครได้เห็นก็ต้องเถียงไม่ออกว่าไม่สวย แถมดูมีเสน่ห์จนยากจะถอนสายตา แม้แต่คนที่ได้ยลโฉมน้องนางเต็มสองตาอยู่ในเวลานี้ยังจ้องเสียนิ่งค้างด้วยความลืมตัว

ไม่เพียงเท่านั้นก่อนที่เธอจะผละจากไปยังฉีกยิ้มสวยๆ อวดฟันขาวราวม่านไข่มุกให้ผนังกระจกทิ้งทาย ทำให้คนนั่งอยู่หลังกระจกอีกด้านอดคลี่ยิ้มบางๆ ตามไปด้วยไม่ได้ ใช่ว่าชายหนุ่มจะไม่เคยเจอผู้หญิงสวยเสียเมื่อไร ที่ล้อมหน้าล้อมหลังอยู่ทุกวันนี้ก็งามหยดกันหมดแทบทุกคน แต่ส่วนมากจะสวยศัลยกรรมและอาบสีสันเกือบทั้งสิ้น สวยใสธรรมชาติสรรสร้างได้น่าประทับใจขนาดนี้เขายังไม่เคยประสบพบพักตร์มาก่อน

ดวงตาคมกริบเคลื่อนตามร่างเพรียวบางที่เดินกระฉับกระเฉงดูมีชีวิตชีวาก้าวเข้ามาในตัวตึก จนกระทั่งผลุบหายเข้าไปในลิฟต์ ดูจากการแต่งตัวอันแสนสุภาพเรียบร้อยของเจ้าหล่อน เสื้อเชิ้ตแขนยาวสีขาวพอดีตัว กระโปรงทรงเอสีดำยาวเสมอเข่า และรองเท้าคัทชูสีดำเข้าชุด พร้อมหอบแฟ้มพลาสติกสีชมพูอันน่ารัก กอปรกับหน้าตาดูอ่อนวัยสวยใสที่ได้ประจักษ์ ทำให้ชายหนุ่มคาดเดาได้ไม่ยากว่าคุณเธอถ้าไม่มาสมัครงานก็ต้องมาสัมภาษณ์งานเป็นแน่

แม่สาวงามทรามวัยนางนั้นพ้นไปจากสายตานานแล้ว แต่ยิ้มละมุนละไมยังไม่จางหายไปจากเรียวปากได้รูปของคนแอบมอง ซึ่งไม่ทราบว่าคนยิ้มจะรู้ตัวบ้างหรือเปล่า เพราะน้อยครั้งมากที่ชายหนุ่มจะหลุดยิ้มเพิ่มสีสันให้แก่ชีวิตเช่นนี้ออกมา และน้อยคนนักที่จะทำให้เขายิ้มเช่นนี้ได้ จึงทำให้คนโผล่มาเห็นอดที่จะล้อเลียนไม่ได้

“โอ๊ะ! วันนี้สงสัยพายุจะพัดถล่มบริษัทของฉันซะแล้วมั้งเนี่ย เสือยิ้มยากอย่างอัคคี วัชรเกียรติเวคินยิ้มหวานเลยว่ะเฮ้ย!”