บทที่ 10 ตอนที่10

“อาจเป็นแผนการตลาดบริการดิลิเวอร์รี่ส่งอาหารถึงปากลูกค้าของทางร้านคุณก็ได้ ใครจะรู้”

ชลธารรู้ว่าอาหารที่เขาพูดถึงคืออะไร ก็ไอ้ลูกตาคมๆ กำลังหลุบลงไปมองอ้อยอิ่งอยู่บริเวณเนินเนื้ออวบอิ่มภายใต้เสื้อเชิ้ตสีขาวของเธออยู่นั่นอย่างไรล่ะ

“เก็บความคิดสกปรกของคุณเอาไว้ใช้กับลูกหลานคุณโน่น แต่ไม่ใช่ฉัน”

“ปากเก่งเหลือเกินนะ เคยพูดอยู่ดีๆ แล้วถูกอุดปากไหม”

ปากอิ่มหุบฉับ แต่ไม่ใช่เพราะคำขู่ที่ได้ยินหรอกนะ เพราะปากหยักได้รูปก้มลงมาพูดแทบติดปากของเธอนั่นต่างหากที่ทำให้ชลธารรู้ว่าเขาจะอุดปากเธอด้วยวิธีไหน แถมแผงอกกำยำยังเริ่มเบียดเข้าหาจนน่าตระหนก หลายวินาทีกว่าที่เธอจะตั้งสติค่อยๆ เบี่ยงหน้าหนีพร้อมกับหาเสียงเจออีกครั้ง

“อย่านะคุณอัคคี ถ้าทำอะไรฉันละก็คราวนี้ฉันแจ้งตำรวจจริงๆ ด้วย เรื่องที่ร้านอาหารนั่นฉันไม่เอาตำรวจมาลากคอคุณเข้าคุกก็บุญเท่าไรแล้ว”

หญิงสาวเอ่ยขู่เสียงสั่น พร้อมใช้สองมือยันแผงอกกระด้างเอาไว้เต็มที่ แต่เหมือนดันกำแพงหินก็ไม่ปาน เพราะมันไม่ขยับเลยแม้แต่น้อย แถมคนกักเธอเอาไว้ในอ้อมแขนกลายๆ ดูจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด เขาหยักยิ้มเหมือนจะขำ ไม่พอยังก้มลงมากระซิบข้างใบหูเล็กแผ่วๆ จนคนได้ยินขนลุกซู่ไปทั้งตัว

“ก็แจ้งสักทีสิอย่าดีแต่ปาก ว่าแต่จะเอาข้อหาอะไรดีล่ะ ข่มขืน กระทำชำเรา หรือฆ่าผู้หญิงปากดีหมกห้องทำงาน เลือกมาเลยทูนหัว ผมจัดให้ได้ทุกข้อหา”

“เป็นผู้ชายเขาไม่รังแกผู้หญิงหรอกนะ”

ชลธารพยายามสรรหาถ้อยคำออกมาทักท้วงเพื่อให้ตัวเองรอด พร้อมกันนั้นก็เบือนหน้าหนีลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดอยู่แถวข้างแก้มเนียนสุดฤทธิ์ และดิ้นจะออกจากวงแขนของเขาให้ได้ แต่เสียงทุ้มที่โต้กลับมาริมหูทำเอาเธอต้องชะงักนิ่งงัน

“อยากพิสูจน์ความเป็นผู้ชายของผมดูไหมล่ะ”

อัคคีหัวเราะหึๆ ในลำคอเมื่อเห็นคนในวงแขนได้แต่ก้มหน้างุดๆ อย่างคนทำอะไรไม่ถูกและหนีไปไหนไม่รอด ก่อนเขาจะเอ่ยออกมาเสียงเรียบเย็น

“สิ่งที่คุณทำวันนี้ผมปล่อยให้ลอยนวลไม่ได้จริงๆ และโทษผมไม่ได้ด้วยสิ เพราะคุณหาเรื่องใส่ตัวเองนะชลธาร ผมจะสอนให้คุณรู้ว่าการล้อเล่นกับไฟน่ะผลมันเป็นยังไง”

ชายหนุ่มพูดจบพร้อมๆ กับใช้แขนแข็งแรงข้างหนึ่งรวบเอวคอดเข้ามาหาร่างหนา ส่วนมือใหญ่อีกข้างก็รั้งท้ายทอยเล็กให้เงยขึ้น แล้วดันเข้ามารับจูบหนักหน่วง ทุกการกระทำของเขามันเร็วซะจนชลธารแทบไม่รู้เนื้อรู้ตัว เธอได้แต่เบิกตาโต ยืนตัวแข็งทื่อ ปล่อยให้ปากร้อนๆ บดเบียดกลีบปากนุ่มอยู่นานสองนาน กระทั่งปลายลิ้นอุ่นพยายามเปิดปากของเธอเพื่อซอกซอนเข้าไปภายในอุ้งปากเล็กให้ได้ ทำให้หญิงสาวเริ่มจะรู้ตัวรีบอึกอักขัดขืน สองมือเล็กช่วยกันทั้งผลักทั้งดันต้นแขนกำยำตลอดจนบ่าไหล่กว้างเป็นพัลวัน

เมื่อเจอแรงต่อต้านจริงๆ จังๆ อัคคีจึงยอมปล่อยกลีบปากนุ่มเปลี่ยนมาซุกไซ้แก้มขาวใสแทน แต่เขาพลาดไปถนัดใจที่คิดปล่อยปากเล็กๆ นั้น เพราะพอมันเป็นอิสระปุ๊บก็หันมางับเข้าที่ปลายคางครึ้มไรหนวดเข้าอย่างเต็มที่ และดูแม่คุณจะไม่ออมแรงกัดเลยสักนิด จนชายหนุ่มต้องละมือจากท้ายทอยเล็กมาบีบแก้มนุ่มของเธอเอาไว้แน่น นั่นแหละ ปากจิ้มลิ้มถึงผละออกจากปลายคางของเขาได้ แต่ก็เล่นเอาอัคคีชาไปทั้งคางและเลือดซึมทันตาเห็น

คนชาหนึบไปตลอดคางกระตุกยิ้มเหี้ยมเกรียม พลางจ้องหน้าคนฝากรอยแผลเอาไว้ที่ปลายคางเขม็งแข็งกร้าวดูน่ากลัว แต่ประโยคเยียบเย็นที่หลุดตามมานั้นน่ากลัวยิ่งกว่า เล่นเอาชลธารหน้าตาตื่นพร้อมกับรู้สึกเย็นยะเยือกไปตลอดทั้งตัว

“ตอนแรกก็กะแค่จะจูบสั่งสอน แต่ตอนนี้เปลี่ยนใจแล้ว และถ้าผมเผลอทำรุนแรงไปสักนิดก็ไม่ต้องแปลกใจนะ เพราะผู้ชายที่ไม่ได้แตะต้องผู้หญิงมาเป็นเดือนมันก็ต้องมีเก็บกดกันบ้าง คุณ...ก็รับชะตากรรมไปแล้วกัน”

ชายหนุ่มพูดจบพร้อมๆ กับใช้มือกระชากเสื้อเชิ้ตด้านหน้าของเธอจนกระดุมร่วงระนาว ชลธารเบิกตาเหลือกอย่างตกใจสุดขีด แต่พอจะกรีดร้องก็ถูกปากร้อนจัดประกบปิดปากเอาไว้แน่นแล้วบดขยี้อย่างไม่ปรานีปราศรัย เปลี่ยนเสียงร้องเป็นเสียงอู้อี้ฟังแทบไม่รู้เรื่อง เธอลองดิ้นรนขัดขืนแต่แขนแข็งแรงดั่งปลอกเหล็กก็รัดซะแนบแน่นจนรู้สึกเหมือนเอวจะหักเสียให้ได้เพียงแค่ขยับร่างนิดเดียว และมือใหญ่ที่ยังกระชับอยู่สองข้างแก้ม มันก็อำนวยความสะดวกให้เรียวลิ้นเร่าร้อนรุกล้ำเข้าไปพัวพันดูดดื่มปลายลิ้นอ่อนนุ่มในโพลงปากเล็กได้อย่างชนิดที่ว่าไม่ปล่อยให้เธอหายใจหายคอกันเลยทีเดียว

ด้วยไม่เคยต้องมือชายใดมาก่อนทำเอาชลธารหวาดผวาเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นเสียให้ได้ เธอไม่ได้มีอารมณ์วาบหวามใดๆ ทั้งสิ้น สาวน้อยสั่นไปตลอดทั้งร่าง หัวสมองก็หมุนคว้างเคว้งไปหมด และที่สำคัญเธอกำลังหายใจเข้าปอดไม่ทัน ประกอบกับวันนี้ตื่นนอนตั้งแต่เช้าเพราะรีบมารายงานตัวกับบริษัทที่ตกลงรับเข้าทำงาน ทำให้ทั้งมื้อเช้ามื้อเที่ยงยังไม่ตกถึงท้องของเธอเลย บวกกับตกใจกับสิ่งที่กำลังได้รับ เธอปล่อยให้ปากร้อนๆ บดเบียดดูดดื่มกับเรียวปากนุ่มๆ อยู่เพียงไม่นาน ร่างละมุนก็ค่อยๆ อ่อนปวกเปียกสติดับวูบลงในนาทีต่อมา

คนที่กำลังลุ่มหลงมัวเมาอยู่กับความหวานที่อยากลิ้มลองมานานต้องรีบถอนเรียวปาก แล้วรัดร่างที่จะรูดลงไปกองกับพื้นเอาไว้แนบอกแทบไม่ทัน หากอัคคีก็ไม่เชื่อซะทีเดียว เพราะไม่เคยเจอะเจอใครเป็นลมเพราะจูบมาก่อน

“มุกเป็นลมมันล้าสมัยไปหน่อยไหมแม่คุณ ตื่นเดี๋ยวนี้! ชลธาร ชลธาร!”