ไม่มีเมีย..ก็ไม่มีชีวิต

เวลาตีสาม ขณะที่วรรณากำลังหลับสนิท จู่ ๆ เธอก็ต้องสะดุ้งตื่นเพราะเสียงเปิดประตูห้อง

ภายในห้องนอนมีเพียงแสงไฟสลัวสีนวลตาจากโคมไฟหัวเตียงเท่านั้นที่เปิดอยู่

วรรณาหรี่ตามองชายหนุ่มที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เขากำลังปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตออกอย่างช้า ๆ

แสงสลัวที่ส่องกระทบช่วยขับเน้นโครงหน้าอันหล่อเหลาแต่เย็นชาของภัทรพลให้ดูโดดเด่น และช่วยลดทอนความดุดันในแววตาของเขาให้ดูอ่อนโยนลงบ้างเล็กน้อย

นี่เป็นครั้งแรกที่ทั้งสองได้เจอกัน หลังจากที่ทำสงครามเย็นใส่กันมานานถึงหนึ่งเดือน

น้ำเสียงของวรรณายังคงแหบพร่าเพราะเพิ่งตื่นนอน "คุณกลับมาแล้วเหรอคะ?"

"อืม"

ภัทรพลตอบรับในลำคอเพียงสั้น ๆ ก่อนที่ร่างสูงใหญ่จะโถมตัวลงมาทาบทับ เขาโน้มใบหน้าลงมาบดจูบที่ริมฝีปากของวรรณา มืออีกข้างปลดชุดนอนผ้าไหมออกจากร่างกายของเธออย่างชำนาญ

วรรณาชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะเริ่มดิ้นรนขัดขืน

"ภัทรพล เราทะเลาะกันมาตั้งนาน พอกลับมาคุณก็จะทำเรื่องแบบนี้เลยเหรอ?"

น้ำเสียงของเธอเจือไปด้วยความโกรธที่พยายามข่มกลั้นเอาไว้

เธอเป็นคนที่มีเลือดเนื้อมีชีวิตจิตใจ

ไม่ใช่เครื่องมือระบายความใคร่ของใคร

แววตาของภัทรพลฉายแววไม่พอใจวูบหนึ่ง เขาบีบปลายคางของวรรณาแล้วมองลงมาด้วยสายตาเหนือกว่า

"เธอเป็นภรรยาของผม การช่วยปลดปล่อยความต้องการตามธรรมชาติของสามี ถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามกฎหมาย"

"แต่เรื่องที่เราทะเลาะกันก่อนหน้านี้มันยังไม่จบ..."

ยังไม่ทันที่วรรณาจะพูดจบประโยค ภัทรพลก็สอดแทรกกายเข้ามาทันที

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างเพราะไม่มีการเล้าโลมใด ๆ ทำให้วรรณาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเทา

"ภัทรพล ฉันไม่ใช่เครื่องมือระบายอารมณ์นะ ที่คุณกลับมาเพราะแค่อยากทำเรื่องอย่างว่าใช่ไหม?"

แววตาของภัทรพลฉายแววรำคาญใจ เขาใช้ริมฝีปากปิดปากที่กำลังพร่ำบ่นของวรรณาให้เงียบลงทันที

ชีวิตคู่ห้าปีทำให้พวกเขารู้จักร่างกายและจุดอ่อนไหวของกันและกันเป็นอย่างดี

วรรณาพ่ายแพ้ต่อสัมผัสของภัทรพลในชั่วพริบตา

บรรยากาศวาบหวามกำลังทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แต่จู่ ๆ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์ก็ดังแทรกขึ้นมาอย่างบาดหู

จากมุมที่วรรณานอนอยู่ เธอไม่เห็นชื่อคนที่โทรเข้ามา

แต่เธอกลับจับสังเกตอารมณ์ที่พาดผ่านแววตาของภัทรพลได้อย่างชัดเจน

ภัทรพลหยุดการกระทำทุกอย่างทันที มือซ้ายคว้าโทรศัพท์ขึ้นมารับสาย ส่วนมือขวาก็ปิดปากวรรณาเอาไว้แน่น

ในขณะที่ความรู้สึกอึดอัดจนแทบขาดใจถาโถมเข้ามา วรรณาก็ได้ยินเสียงหวานหยดย้อยดังลอดออกมาจากปลายสาย

"ภัทรพลคะ ฉันถึงสนามบินแล้วนะ คุณจะมารับฉันเมื่อไหร่คะ?"

ม่านตาของวรรณาหดเกร็งทันที

ตีสามเนี่ยนะ? ผู้หญิงคนหนึ่งโทรมาอ้อนภัทรพลด้วยน้ำเสียงแบบนี้?

ที่ภัทรพลปิดปากเธอไว้ ก็คงเพราะกลัวว่าเธอจะส่งเสียงดังออกไปสินะ

"ครับ เดี๋ยวผมจะรีบไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"เดินทางระวังด้วยนะครับ ผมรอคุณอยู่"

สิ้นเสียงพูด ภัทรพลก็ผละออกจากตัวเธออย่างไม่ลังเล

ไฟราคะที่ถูกจุดขึ้นในกายของวรรณา มอดดับลงเหมือนถูกน้ำเย็นจัดสาดเข้าใส่หน้า

เธอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัว

จริง ๆ แล้วภัทรพลเป็นคนที่มีความต้องการทางเพศสูงมาก

ทุกคืนเขาต้องเคี่ยวกรำเธออย่างน้อยสองรอบ

นี่เป็นครั้งแรกที่ภัทรพลหยุดกลางคันในขณะที่กำลังเข้าด้ายเข้าเข็ม

และที่สำคัญ สาเหตุมาจากโทรศัพท์ของผู้หญิงคนอื่น

ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาในใจของวรรณาทันที

เธอมองภัทรพลที่รีบร้อนเดินไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องแต่งตัว แล้วเอ่ยถามไล่หลังไปว่า "คุณจะไปไหน?"

ภัทรพลขมวดคิ้วมองเธอ แววตาฉายแววรำคาญใจ "ผมไม่ชอบให้ใครมาก้าวก่ายเรื่องส่วนตัว"

น้ำเสียงเย็นชาช่างแตกต่างจากความอ่อนโยนที่เขาเพิ่งใช้คุยโทรศัพท์เมื่อครู่อย่างสิ้นเชิง

เล็บของวรรณาจิกเข้าไปในฝ่ามือจนเจ็บ เธอพยายามบังคับเสียงให้ราบเรียบที่สุด "ฉันถามเพราะความเป็นห่วง"

ภัทรพลไม่ตอบอะไร

ประตูห้องถูกปิดกระแทกเสียงดัง ตามมาด้วยเสียงเครื่องยนต์รถที่แล่นออกไปจากรั้วบ้าน

วรรณานั่งหน้าซีดเผือดอยู่บนเตียง

เสียงหวานใสของผู้หญิงในสายเมื่อกี้ยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของเธอ

น้อยคนนักที่จะรู้เบอร์ส่วนตัวของภัทรพล

น้ำเสียงที่เจือรอยยิ้มของปลายสาย แสดงให้เห็นถึงความสนิทสนมเป็นพิเศษ

และการที่ทำให้เขาต้องรีบออกไปกลางดึกขนาดนี้ ยิ่งตอกย้ำความสำคัญของผู้หญิงคนนั้น

จู่ ๆ วรรณาก็นึกถึงเหตุการณ์เมื่อเดือนก่อนที่เธอถูกรถชนท้าย ถ้าไม่มีถุงลมนิรภัยและเข็มขัดนิรภัยช่วยไว้

เธอคงตายไปในอุบัติเหตุครั้งนั้นแล้ว

เธอตะเกียกตะกายออกมาจากซากรถที่พังยับเยิน สิ่งแรกที่ทำคือโทรหาภัทรพล

มือที่กำโทรศัพท์สั่นเทาเพราะเพิ่งเฉียดความตายมาหมาด ๆ

แต่แทนที่จะได้รับคำปลอบโยน สิ่งที่ได้กลับมาคือน้ำเสียงรำคาญใจของภัทรพล

"ก็เรียกประกัน เรียกตำรวจสิ"

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีคำถามแสดงความห่วงใยสักคำว่าเธอเจ็บตรงไหนหรือเปล่า?

วรรณาซ่อนความขมขื่นไว้ในแววตา แล้วมุดตัวลงไปขดอยู่ในผ้าห่มเหมือนดักแด้

ภาพความทรงจำตลอดหลายปีที่อยู่กับภัทรพล ไหลย้อนกลับมาในหัวราวกับฉากในภาพยนตร์

เธอหลับตาลงอย่างเจ็บปวด

เช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อวรรณาตื่นนอน เธอเผลอเอามือไปแตะที่นอนข้าง ๆ เพื่อวัดอุณหภูมิ

มันเย็นเฉียบ

ภัทรพลไม่ได้กลับมาทั้งคืน

และในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเธอก็เด้งเตือนคลิปข่าวบันเทิง

อานนท์เป็นคนส่งมาให้

— — อานนท์: 【แบบนี้สามีเธอสวมเขาให้เธอหรือเปล่าเนี่ย?】

วรรณากดเข้าไปดู ทันทีที่เห็นเนื้อหาในคลิป ใบหน้าที่ซีดเซียวอยู่แล้วก็ยิ่งไร้สีเลือด

ฉากหลังในคลิปคือสนามบิน พระเอกของเรื่องแน่นอนว่าเป็นภัทรพล ส่วนข้างกายเขามีผู้หญิงร่างเล็กบอบบางเดินตามมา ดูเหมือนเธอกำลังออดอ้อนอะไรบางอย่างกับเขา

ภัทรพลใช้มือข้างหนึ่งเข็นกระเป๋าเดินทางให้เธอ ส่วนมืออีกข้างก็กุมมือผู้หญิงคนนั้นไว้แน่น

ดูจากคลิปนี้ บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนดูหวานชื่นและคลุมเครือสุด ๆ

สื่อต่างพากันพาดหัวข่าวที่ดูแรงและดึงดูดความสนใจ

【คุณภัทรพลโผล่รับสาวปริศนากลางดึก หรือนี่จะเป็นการเปิดตัวรักครั้งใหม่?】

วินาทีนั้น หัวใจของวรรณาเหมือนถูกมือที่มองไม่เห็นบีบจนแน่น

ผู้หญิงคนนี้สินะ ที่ภัทรพลรีบออกไปรับเมื่อคืนอย่างไม่ลังเล?

แม้ว่าพวกเขาจะแต่งงานกันแล้ว แต่ก็เป็นการแต่งงานแบบเงียบ ๆ

ภัทรพลสร้างภาพลักษณ์ว่าเป็นหนุ่มโสดมาโดยตลอด

แต่เขาจะไม่รู้ตัวเลยหรือไงว่าตัวเองแต่งงานแล้ว?

— — วรรณา: 【บางทีอาจจะเป็นแค่เพื่อนกันก็ได้ค่ะ】

— — อานนท์: 【วรรณา เขาทำขนาดนี้แล้ว เธอยังจะหาข้อแก้ตัวให้เขาอีกเหรอ เธอชินกับการเป็นของตายแล้วหรือไง? เลิกกับมันซะ แล้วมาคบกับพี่ดีกว่า】

แววตาของวรรณาเต็มไปด้วยความขมขื่น และความรู้สึกแสบจมูกที่แล่นขึ้นมา

คนอย่างภัทรพล ถ้าเขาอยากจะทำอะไร เธอจะไปห้ามเขาได้เหรอ?

— — วรรณา: 【คลิปนี้เป็นกระแสไวรัลแล้วใช่ไหมคะ?】

— — อานนท์: 【ใช่ ชาวเน็ตขาเผือกต่างพากันเรียกว่านายหญิงกันหมดแล้ว ผู้ชายเฮงซวยแบบนี้เก็บไว้ก็มีแต่จะเป็นเสนียดชีวิต】

— — วรรณา: 【เข้าใจแล้วค่ะ】

เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

ไม่ว่าภัทรพลจะทำอะไร เธอก็ไม่เคยห้ามเขาได้อยู่แล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น ดูเหมือนภัทรพลจะแคร์ผู้หญิงคนนี้เป็นพิเศษเสียด้วย

หลังจากลุกขึ้นอาบน้ำแต่งตัวง่าย ๆ วรรณาก็ไปทำงานที่บริษัทตามปกติ

เมื่อวานเธอเคลียร์โปรเจกต์งานจนถึงตีหนึ่ง

บวกกับเรื่องของภัทรพลที่ทำให้นอนไม่หลับจนเกือบเช้า

ตอนนี้สมองของเธอตื้อไปหมด รู้สึกมึนงงสับสน รอบข้างเต็มไปด้วยเสียงเพื่อนร่วมงานที่จับกลุ่มซุบซิบเรื่องคลิปที่สนามบินในช่วงพักเบรก

วรรณาถือแก้วเก็บความเย็นตั้งใจจะไปกดน้ำอุ่นดื่ม แต่พอเดินก้าวออกไปได้เพียงก้าวเดียว จู่ ๆ โลกตรงหน้าก็หมุนคว้าง ความมืดเข้าครอบงำสติของเธอทันที

เมื่อฟื้นขึ้นมาอีกที เธอก็อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว

วรรณาได้กลิ่นยาฆ่าเชื้อฉุนจมูก ความทรงจำสุดท้ายก่อนจะหมดสติแล่นเข้ามาในหัว เธอพยายามหันหน้าไปมองอย่างยากลำบาก และได้เห็นภัทรพลนั่งอยู่ข้าง ๆ

แววตาของเธอฉายแววดีใจวูบหนึ่ง

"ภัทรพล..."

สิ้นเสียงเรียกชื่อ

ภัทรพลมองมาที่เธอด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

"หย่ากันเถอะ"