ไม่เป็นแล้วนางร้ายที่เขาเกลียด

ตอนที่1 ฉากสุดช็อก!

แพรดาวไม่รู้ตัวว่าตายตั้งแต่เมื่อไหร่

ภาพสุดท้ายในความทรงจำมีเพียงเสียงเบรกดังลั่น แสงหน้ารถที่จ้าจนตาพร่า และนิ้วที่ยังกดคอมเมนต์ในนิยายตอนจบว่า...

[พระเอกเรื่องนี้คือที่สุด! ดิบ เถื่อนแบบจิตๆ กรี๊ดดด ขอผัวแบบนี้ค่ะไรท์!]

เธอไม่ทันได้หัวเราะมีความสุขด้วยซ้ำ ความมืดก็เข้ากลืนร่าง พร้อมกับความชาเข้าแทนที่

  แพรดาวคิดว่าทุกอย่างในชีวิตจบแล้ว เธอต้องมาตายตอนอายุยี่สิบเอ็ด ชีวิตมันแสนเศร้านัก ยังไม่ทันเรียนจบ แฟนก็ไม่มี จะมีหลัวแห่งชาติในนิยายทั้งทีก็ดันด่วนลาโลกนี้ไปเสียแล้ว

  แต่ไม่รู้ว่าพระเจ้ากลั่นแกล้งหรือประทานพรกันแน่ แพรดาวลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าตัวเองไม่ได้อยู่ในร่างเดิม

  โลกใหม่ที่เธอกำลังเผชิญอยู่มันทำให้อกสั่นขวัญแขวน ดวงตาเบิกกว้างเมื่อพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงหลังใหญ่ด้วยสภาพชุดเจ้าสาวแสนอึดอัด

  แต่สิ่งที่ทำให้เธอแทบลุกหนีออกไปไม่ได้ คือโซ่เหล็กเส้นใหญ่ที่ล่ามข้อมือเธอทั้งสองข้างไว้กับหัวเตียง!

   "อะ...อะไรกันเนี่ย?!"

   เสียงที่หลุดจากริมฝีปากดูหวานผิดจากเสียงเดิมในชาติก่อนมาก แพรดาวใจเต้นรัวแรง สะบัดหน้าหันไปทางกระจกที่ติดผนังฝั่งตรงข้าม

  ในเงาสะท้อนนั้น เธอเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าคมจัด นัยน์ตาเรียวแหลม ริมฝีปากสีแดงจัดจนน่าขนลุก

   นี่มันใคร?!

    แพรดาวมองอยู่นาน เธอลองขยับตัว เงาในกระจกก็ทำตาม ใจเธอเต้นแรงขึ้นมาเดี๋ยวนั้น

  "ฉันอยู่ในร่างใครเนี่ย!"

 แพรดาวตกใจจนแทบสิ้นสติ เหมือนฝันร้าย เหมือนตัวเองกำลังตกอยู่ในสภาวะอันตรายที่ไม่รู้เลยว่ามันคือที่ใด

  และในตอนนั้นเอง...

  ตุบ...

   มีของสิ่งหนึ่งตกอยู่ข้างเตียง เธอหันมองขวับก็สะดุดตาเข้ากับทะเบียนสมรส ชื่อในนั้นของทั้งเจ้าบ่าวเจ้าสาว...ทำเอาเธอถึงกับลมหายใจสะดุด

  'เพทาย แพรดาว'

เพทาย...

  แพรดาว...

  เฮือก!

  นี่อย่าบอกนะว่ามันคือตัวละครจากนิยายที่เธออ่านเมื่อคืน!

   และเธอในเวลานี้ก็อยู่ในร่างของแพรดาว ผู้หญิงที่คนทั้งเรื่องเกลียดนักหนา ไม่เว้นแม้กระทั่งนักอ่านที่ต่างถล่มสาปแช่งนางร้ายแพรดาวจนหน้านิยายแทบแตก!

  แน่นอนว่าหนึ่งในนั้นก็คือเธอด้วย

  ถึงจะชอบเรื่องนี้มาก แต่ก็เกลียดนางร้ายคนนี้ด้วยใจอคติตั้งแต่แรกเริ่มที่ว่า ไรท์ดันตั้งชื่อนางว่า 'แพรดาว' เหมือนชื่อของเธอ

 นี่มันบัดซบสิ้นดี!

 จะทะลุมิติมาทั้งที ดันมาเป็นนางร้ายที่นักอ่านค่อนประเทศต่างเกลียดเข้าไส้!

แน่สิ จะไม่ให้ขยะแขยงยัยแพรดาวในนิยายนี่ได้อย่างไร ก็นังแพรดาวคนนี้เป็นนางร้ายที่น่ารังเกียจมาก เป็นผู้หญิงที่ทำทุกอย่างเพื่อจับพระเอก ผู้หญิงที่หึงหวงจนผลักน้องสาวบุญธรรมของเขาตกบันได และบังคับให้เขามาแต่งงานด้วยแผนสกปรก

 แต่ถึงคุณนักเขียนจะสร้างให้ตัวละครแพรดาวร้ายเพียงใด ก็ยังมอบจุดจบที่สาแก่ใจให้

  นางร้ายถูกพระเอกจับ 'ทรมาน' หลังจากที่รู้ว่าเธอวางยาปลุกเซ็กซ์เขาในคืนแต่งงาน

   เขาเกลียดเธอ

  เขาขยะแขยงเธอ

    แต่เขาก็ต้องเอาคืนสนองแค้นด้วยการทำให้นางร้ายแพรดาวได้ขึ้นสวรรค์และลงนรกในคราวเดียวกัน

   และครั้งนั้นแพรดาวในนิยายตายอย่างอนาถคามือของเขาหลังจากแต่งงานไม่กี่ชั่วโมง!

 ถ้านี่คือนิยายจริง นั่นก็หมายความว่า แพรดาวตัวจริงก็โผล่มาอยู่ในร่างนางร้ายในคืนแต่งงานพอดิบพอดี

  แถมยังไม่ทันจะได้เฉิดฉายก็กำลังจะตายด้วยน้ำมือของ 'พระเอก' ที่เธอนั้นคลั่งไคล้เขานักหนา

 โอ้ไม่นะ! มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

  แกร๊ก...

 ในจังหวะนั้น บานประตูไม้ถูกผลักเปิดออก

   ร่างสูงผึ่งผายในชุดเชิ้ตดำก้าวเข้ามา เส้นผมสีน้ำตาลเข้มยุ่งเล็กน้อย ดวงตาดุคมราวกับใบมีดยามสะท้อนแสงไฟ

   ไม่ต้องถามว่าผู้ชายคนนี้คือใคร แพรดาวก็รู้ได้ทันที

   คนหล่อทุกองศา เป๊ะแม้กระทั่งขนตายาวงอน จะเป็นใครไปได้ล่ะ ถ้าไม่ใช่...

   'เพทาย' พระเอกในนิยายเรื่องนี้

  อึก!

  จากตื่นกลัว ก็กลายเป็นตะลึง

   ความหล่อนี้คงมีแค่ในนิยายจริงๆ นอกจากจะหุ่นดีแน่นไปทุกสัดส่วนจนแขนเสื้อแทบจะปริแล้ว รูปหน้าของเขา ปากนิดจมูกน้อยเช่นนี้มันช่างเหมือนกับภาพปกสุดแซ่บของคุณไรท์เหลือเกิน

  แพรดาวหลงรักเขามากตอนอ่านนิยาย

เพทายคือพระเอกที่สมบรูณ์แบบมาก เขามีทั้งความหล่อ ร้าย เลว ดิบเถื่อนถึงขั้นจิต

 ที่สำคัญสุด เห็นจะเป็นจุดยุทธศาสตร์ของความเป็นชาย กระสวยของเขายาวใหญ่เกินมาตรฐาน มันคือเดอะเบสที่ดึงใจนักอ่านให้อ่านเรื่องนี้ไปจนจบ

  และแน่นอน แพรดาวชอบมันมาก ยิ่งได้อ่านฉากเสียว เธอยิ่งมันส์น้ำเดินตามไปไม่รู้กี่รอบ

   โดยเฉพาะช่วงที่เขาฟาดฟันนางร้ายแพรดาวจนนางหัวใจวายตายก่อนที่เขาจะไปเริ่มรักชอบพอกับนางเอก มันคือ NC ที่แสนจะสะใจ!

    เธอเคยฟินกับความโหดความแซ่บของเขาจนเอาไปเมนต์ลงทุกตอน

   แต่ตอนนี้น่ะหรือ เพทายตัวเป็นๆ ไม่ชวนให้เธอเคลิบเคลิ้มชวนฝันแม้แต่น้อย

  เพราะเพียงแววตาเดียวที่เขามองมา... หัวใจของเธอก็แทบหยุดเต้น

  "แพรดาว..." เขาเรียกชื่อเธอด้วยเสียงต่ำเย็นยะเยือก "ไง ได้ฉันเป็นผัวแล้ว คงสมใจอยากเธอแล้วสินะ"

     "มะ...ไม่เลย"

  "ไม่เหรอ"

  เขาทวนคำพลันแค่นหัวเราะในลำคอ สีหน้าสีตาบ่งบอกว่าอยากบีบคอเธอเต็มแก่

  "คุณใจเย็นก่อนนะคะ คือฉันตอนนี้ถึงหนังหน้าจะเป็นนังแพรดาวตัวร้าย แต่นี่ไม่ใช่ฉันจริงๆ ค่ะ"

  "..."

  "ฉันจะบอกคุณยังไงดี คือว่าฉันตายแล้วมาอยู่ในร่างของแพรดาว"

  "..."

  "ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่คุณเกลียดนะคะ"

  "หึ ยังจะตอแหลอะไรอีก"

 กรี๊ดดด! เขาด่าเธอว่าตอแหล!!

  ตอนอ่านฉากนี้ที่นางร้ายแพรดาวปฏิเสธว่าไม่ได้คิดชั่ว แล้วเพทายก็ด่ากลับด้วยคำพูดที่ไม่หยาบเท่านี้ ตอนนั้นเธอยังตกใจในความเถื่อนของพระเอกเลย

 แต่พอมาถูกเขาด่าเองด้วยคำจิกเจ็บๆ แสบๆ มากกว่าในนิยายหลายเท่า บอกตามตรงโคตรจะหน้าชาเลย

 โดยเฉพาะกับบุคลิกท่าทางของคนด่า เขายิ้มเย็น แววตาเกรี้ยวกราดจนแพรดาวขนหัวลุก

  เธอพยายามกระถดตัวหนี แต่ร่างสูงใหญ่ที่คืบคลานเข้ามาดั่งหมาป่าที่จ้องขย้ำคอเหยื่อกลับดึงขาเธอไว้ แล้วลากตัวเธอลงมาอยู่ใต้ร่างของเขา

  "ยะ...อย่านะ อย่าทำฉันเลย"

  เธอขอร้อง แต่คนเหนือร่างกลับกระตุกยิ้ม รอยยิ้มของเขามิต่างกับมีดที่รอเฉือนเนื้อเธอออกเป็นชิ้นๆ

  ยิ่งเห็นประกายตาวาบวับมากเท่าไหร่ แพรดาวก็รู้เลยว่าลมหายใจของเธอกำลังจะหมด

  ถึงเป็นตัวละครที่ต้องตายตามบท แต่นี่คือเธอ ที่ไม่ใช่นางร้ายคนนั้น!

  หมับ!

  "อ๊ะ!"

  ฝ่ามือร้อนๆ ตะปบเข้าที่ต้นคอแพรดาว ลมหายใจของเพทายร้อนระอุด้วยพิษใคร่จากยาปลุกเร้าอารมณ์

  สายตาของเขามีแววเกลียดชัง แต่มันก็สวนทางกับร่างกายที่บัดนี้ไม่ต่างอะไรเลยกับหนุ่มกลัดมัน ที่อยากกระชากพรหมจรรย์ของผู้หญิง

  ฝ่ามือของเขาที่สั่นเล็กน้อยลากจากลำคอลงมาถึงลาดไหล่ ริมฝีปากโน้มลงกระซิบข้างใบหู

  "อยากได้ฉันดีนัก ก็ได้... คืนนี้ฉันจะทำให้เธอหมดลมตายคาท่อนเอ็นฉันเอง"

   เฮือก!

 เอาแล้ว บทสังหารตัวร้ายมาแล้ว!

 แถมเป็นบทอิโรติกชวนสยิวเสียด้วย ซึ่งในตอนที่อ่านตรงนี้ คุณพระเอกเขาไม่พูดคำนี้เลยนะ

  ตึกตัก ตึกตัก

 โอ้พระเจ้า เธอจะมาตายเพราะถูกเอ็นตอกไม่ได้นะ!

 แพรดาวตัวสั่น ทั้งกลัว ทั้งตกใจ ทั้งอับจนหนทางเพราะไอ้โซ่เวรที่ล็อกข้อมือไว้

   มากไปกว่านั้น ผู้ชายที่เธอเคยปลื้มในนิยาย ตอนนี้กลับกลายเป็นปีศาจที่ชวนขวัญผวา

ตายแน่ แพรดาวเอ้ย เธอจะต้องชักตาตั้งคา 'ท่อนเอ็น' ของเขาจริงๆ นะหรือ!

  ไม่นะ ไม่!!