บทที่ 10 ตอนที่6.2เก่งแต่ลากนักนะ!2
แพรดาวชักใจสั่น ถึงนี่จะเป็นเพียงนิยายที่เธอทะลึ่งทะลุมิติเข้ามา แต่ก็ใช่ว่าจะมาใจสั่นเรี่ยราดให้กับคนที่ขึ้นชื่อว่าเป็น 'พี่สามี' ได้
"ค่ะ พอดีนอนมาเยอะแล้วล่ะ"
ใช่ เธอนอนหลับสนิท หลับเป็นตายเชียวล่ะหลังผ่านสมรภูมินรกของเพทายมาได้
"ดูคุณจะรักแมว"
พอแพรดาวชวนคุย ผู้ชายแสนหล่อ เอ้ย แสนสุภาพคนนี้ก็ยิ้มหวานมาอีก
เฮ้อ...อย่ายิ้มแบบนี้จะได้ไหม!
"เธอลืมแล้วเหรอว่าฉันรักแมว"
เอ๊ะ เขาพูดเหมือนว่านางร้ายแพรดาวจะสนิทกับเขามากเสียอย่างนั้น แพรดาวขมวดคิ้วมุ่น งุนงงกับเรื่องราวในนิยายเรื่องนี้
เพราะเธอเข้ามาใช่ไหม ทุกอย่างถึงดูแปลกไปจากเดิมหมด
"เพทายมันชอบทิ้งขวาง ฉันถึงต้องคอยดูมัน"
"ถ้างั้นที่คุณไม่นอนก็คงมาตามมันใช่ไหมคะ"
"ก็..." กว่าเขาจะตอบว่าใช่ ก็เหมือนจะใช้เวลาครุ่นคิดอะไรสักอย่างหนึ่งในหัว
"นอกจากแมวก็ยังมีอย่างอื่นที่อยากมาดู"
"อะไรเหรอคะ"
เพชรสบตาเธอ ประกายตาคู่นั้นลึกล้ำชวนน่าค้นหาอย่างบอกไม่ถูก
"อย่ารู้เลย"
"..."
แพรดาวเอียงคอมองคนตอบ เขาไม่ได้จงใจจะกวนประสาทหรอก แต่เหมือนพูดไม่ได้จริงๆ มากกว่า
"เอ่อ...แล้วคุณนายทองคำมันเป็นอะไรไหมคะ"
พูดแล้วก็ขยับเข้ามาดู เธอจับที่ขาหน้าของมัน แต่มันกลับร้องแง่วใส่ แล้วทำตาขวาง แพรดาวรีบชักมือออก ในขณะที่เพชรโอ๋มันราวกับพ่อกล่อมลูก คุณนายทองคำร้องเมี้ยวๆ อย่างเพลิดเพลินเมื่อเขายกขาหน้ามันขึ้นมานวดคลึงแผ่วเบา
"
ฉันไม่เคยเจอใครมือเบาเท่าคุณมาก่อน"
เธอกล่าวชมจนคนฟังหัวเราะเบาๆ "งั้นเหรอ"
"ค่ะ คุณดูอ่อนโยนกับสัตว์มาก"
"กับคนฉันก็เป็นนะ" เพชรมองเธออีกครั้ง "เพียงแต่คนไม่ค่อยมองเห็น ชอบเมินใส่"
ประโยคหลังดูเขาจะเศร้าขึ้นมา เขาพูดเหมือนตัดพ้อเธอเสียอย่างนั้น
"เมื่อก่อนฉันไม่ค่อยดีกับคุณ"
พอแพรดาวพูดถึงเรื่องนี้มา เพชรตาวาวทันที
"ถ้าฉันเคยทำอะไรไม่ดีกับคุณ ขอโทษด้วยนะคะ"
"จะขอโทษทำไมคนผิดคือฉันต่างหาก"
"คือคุณ?"
"เฮ้ออ...เธอคงลืมไปหมดแล้วเหมือนอย่างที่เคยพูดไว้สินะ ว่าเรา..."
"มาทำอะไรตรงนี้แพรดาว"
เสียงห้วนจัดดังมาจากข้างหลัง แพรดาวรีบหันไปมองก็เจอเข้ากับปีศาจเพทาย เขาจ้องเธอตาขวางก่อนจะมองเลยข้ามไหล่ไปยังพี่ชายของตัวเอง
และแทนที่เขาจะทักทายพี่ชาย กลับกระชากแขนเธอให้ถอยมายืนข้างเขา กระซิบลงข้างใบหู
"คิดจะยั่วพี่ชายฉันด้วยหรือไง"
"เปล่าสักหน่อย"
"เห็นอยู่กับตา ยังจะเถียง"
เพทายทำตาขึงขังใส่ สีหน้าเขาตึงจัดบ่งบอกว่าคงเดือดมากจนอกแทบแตก
แต่ว่า...ทำไมเขาต้องโมโหขนาดนี้ด้วย เธอไม่ใช่ปานประดับเสียหน่อยที่จะต้องให้เขามาหึงหวงเธอกับพี่ชายตัวเอง
"เบาๆ ก็ได้มั้งเพทาย เดี๋ยวแขนเมียแกก็หลุดพอดี"
"คงเบาไม่ได้หรอก เพราะผมมันมือหนักจนชิน ไม่ได้มือนุ่มมือเบาเหมือนอย่างพี่ที่ใครบางคนเอ่ยชม"
เอ๊ะ? เขาประชดใช่ไหมนี่
แพรดาวเอียงคอมองสามีใจโฉดอย่างสุดจะสงสัย อีกอย่าง เพทายพูดว่ามีคนชมเพชรมือเบา อย่าบอกนะว่าเขาได้ยินที่เธอพูดกับพี่ชายเขาน่ะ
"พูดเกินไป" เพชรยิ้มพลันมองตาเพทาย ก่อนจะเบนสายตามาบรรจบกับเธอ "มีคนมาตามเมียแล้ว งั้นผมไปก่อนนะ"
เพชรจงใจทิ้งท้ายเหน็บน้องชาย และดูเพทายจะไม่ชอบใจมากเสียด้วย
แน่ล่ะ เขากับเพชร ก็เหมือนคู่แข่งหัวใจ เพทายรักปานประดับมากขนาดไหน เพชรก็รักเธอคนนั้นมากพอกัน
แต่ส่วนเกินที่อยู่ตรงนี้ก็คือเธอ นางร้ายที่ผู้ชายไม่ต้องการ
แล้วไหงเธอถึงกลับรู้สึกว่า ตัวเองกำลังถูกผู้ชายแย่งกันอยู่ล่ะ?
"มานี่เลย"
"โอ๊ะ! คุณเพทาย คุณจะลากฉันไปไหนเนี่ย!"
แพรดาวส่งเสียงร้องท่ามกลางบรรยากาศอันเงียบสงัดในเวลาเช้าตรู่
ใครจะไปคิดว่าเธอจะมาถูกพระเอกลากถูราวกับเป็นนางเอกในละครจำเลยรัก ไม่ลากเท่านั้น เขายังจะทำตาดุมาจนเธอถึงกับใจหาย
อย่าบอกนะว่าเขาจะลากเธอไปสำเร็จโทษให้ตายคาเตียงอีก!
